หวนคิดคำนึงเจ้าความปลอดภัย

สามเดือนกว่าที่ผมมาใช้ชีวิตประจำวันกับการทำงานที่นี่ ผมเริ่มรู้จักหน่วยรักษาความปลอดภัยแห่งดูไบเมโทร (ที่ไม่ใช่ รปภ.หรือยาม แต่ขออนุญาตเรียกว่า รปภ.) ตั้งแต่วันแรก(ถ้าจำไม่ผิด) ผ่านตัวแทนหน่วยฯ ท่านหนึ่ง (สมมุติชื่อนาย พีบี) ณ แกนทรี่หมายเลขหก ความรู้สึกเมื่อนึกย้อนไปก็คือ เริ่มต้นจากคำว่ายอมรับ และเชื่อมั่นในระบบ (ก็งานใหญ่ขนาดนี้ผมจะไม่ยอมรับได้ไง ไอ้เจ้าหน่วยนี้ มันก็น่าจะใช้ได้) ผมคิดอยู่ภายในใจในตอนนั้นว่า จะพยายามปฏิบัติตามกฎเกณฑ์ของหน่วยรปภ. ทั้งหมด อาธิเช่น การพบปะคนงานเพื่อพูดคุยเกี่ยวกับความปลอดภัยในทุก ๆ เช้าก่อนเริ่มทำงาน การพบปะคนงานเพื่อพูดคุยในเรื่องการใช้อุปกรณ์เครื่องไม้เครื่องมือ การพึงตระหนักในอุปกรณ์ต่าง ๆ ในเช้าวันจันทร์ทุกสัปดาห์ เป็นต้น ถ้ามองการยอมรับในช่วงเริ่มต้น คงจะอยู่เฉียด ๆ ยอดกราฟระฆังคว่ำ ผ่านไปช่วงเวลาหนึ่ง สมมุติประมาณว่า หนึ่งเดือน…..ผม…กลับพยายามถอยห่าง หลีกหนีนายพีบี เวลาเดิน ๆ ถ้าสายตาผมปะทะเรือนร่างนายพีบีในระยะไกล ถ้าหันหลังกลับได้ผมจะทำทันที แต่ถ้าหันกลับไม่ทันเพราะสายตาฝ่ายตรงข้ามกำลังโปรเจคมาที่เรือนร่างผม ผมก็จะใช้วิธีก้มหน้าดูดิน เงยหน้ามองฟ้า ดูนกมองกาเป็นหลัก แล้วสับขาหลอกไปทางซ้ายหรือไม่ก็ไปทางขวา อาการกิริยาก้มหน้าดูดิน เงยหน้ามองฟ้า ดูนกมองกา เป็นสิ่งที่ผมทำเกือบเป็นปกติวิสัยเมื่อเจอนายพีบี สมมุติว่าผมกำลังมีเรื่องปวดหัวให้คิดอยู่ประมาณสองเรื่อง ถ้าผมหลีกนายพีบีไม่ได้ เรื่องปวดหัวให้คิดของผมจะเพิ่มขึ้นเท่ากับการเอาสามคูณเรื่องที่ผมมีอยู่(ในทันที) แต่…. แต่ มาวันนี้ ภาพของ เจ้าความปลอดภัย หน่วยรปภ. นายพีบี บอสของนายพีบี มันลอยเข้ามาในสมองและความคิดของผมสะแล้วครับ เรื่องทุกเรื่อง ภาพทุกภาพ มีผลก็เพราะมีเหตุ…? เรื่องเศร้า…….มันเกิดกับ(อดีต)คนงานของผมครับ …เจ้า สบ.น้อย ประสบอุบัติเหตุโดนไฟครอก ขณะกำลังเชื่อมถังแก๊ส (ที่เขาคิดว่าปลอดภัย)…… แปดสิบเปอร์เซ็นต์ของร่างกายถูกไฟไหม้ครับ ขนาดเปอร์เซ็นต์ที่ระบุ ผมไม่แน่ใจว่าอะไรจะเกิดขึ้นกับ เจ้า สบ.น้อย ในเวลาต่อไป…อะไรจะเกิดกับครอบครัวที่เมืองไทยของเขา …อะไรจะเกิดกับผู้คนที่เกี่ยวข้อง….อะไร…. แต่..ที่แน่นอน เรื่องเศร้ากำลังเกิดกับทุก ๆ คน คนงานคนไทยในแค้มป์นี้ และคนงานชาวโลกในแค้มป์นี้ ความปลอดภัย จะเป็นคำ ๆ หนึ่งที่ทุก ๆ คนจะหวนมาคิดคำนึง ..มากขึ้น….มากขึ้น…. ความปลอดภัย จะถูกใช้อย่างเข้มงวด กวดขัน มากที่สุด (ก็อย่างที่รู้กัน เรื่องทุกเรื่องจะถูกสะสาง คนทุกคนที่เกี่ยวข้องจะถูกสะสาง …หลังจากปัญหามันอยู่ตรงหน้า) ผม…ปัจจุบัน….กำลังจะกลับความรู้สึกไปสู่จุดเริ่มต้นแห่งการยอมรับอีกครั้งครับ…..ยอมรับนายพีบี….ไง :)

หวนคิดคำนึงเจ้าความปลอดภัย

ความเห็น

บทความในวันเดียวกัน