เครียด .... หิวข้าว
เราคิดว่า..เราต้องทำได้..เราจะต้องนำพานักเรียนที่ไม่มีพื้นฐานทางภาษาอังกฤษเลย เริ่มจาก 0 เราจะต้องพานักเรียนก้าวไปข้างหน้าให้ได้ ถึงแม้ว่ามันจะก้าวไปด้วยความยากลำบาก..แต่ก็จะพยายาม มันจะไปในแนวไหน จะใช้ทฤษฎีของใครมาสอน เครียด.ๆๆๆๆๆๆๆ....... หิวข้าว..กินข้าวดีกว่า เป็นไงเป็นกัน เฮ้อ...เราไม่รู้จักนักเรียน นักเรียนก็ไม่เคยเรียนกับเรา และเป็นวิชาที่นักเรียนไม่เคยเรียนเลย นักเรียนยิ่งมีความสนใจมาก เราจะให้ทำอะไร หรือพูดตามครู ทำได้ อาจเป็นเพราะความไร้เดียงสาของเขา ..หรือความสามารถของเรา..ก็ยังสรุปไม่ได้ เริ่มเครียดอีกแล้ว.....ในเมื่อเป็นวิชาใหม่สำหรับเขา เขาอยากรู้ อยากเรียน อยากร่วมกิจกรรม แล้วเราล่ะ...จะมีความสามารถศึกษาค้นคว้าหาความรู้ มาป้อน....ให้เขาได้หรือไม่
(โปรดติดตามตอนต่อไป)
