ปรัชญามงคลสูตร
ในคาถาที่ ๔ ว่าด้วย สิ่งจะต้องกระทำ ส่วนคาถาที่ ๕ ว่าด้วย สิ่งควรกระทำ ดังต่อไปนี้
การให้. การประพฤติธรรม. การสงเคราะห์ญาติ. และการงานที่ไม่มีโทษ. สี่อย่างนี้จัดเป็นมงคลอันสูงสุด
การให้ คือ ทาน หมายถึง การเสียสละบางสิ่งบางอย่างให้ผู้อื่น
การประพฤติธรรม คือ ธรรมจริยา หมายถึง การประพฤติที่เหมะสม สมควร ที่เรียกว่าเป็นธรรม
การสงเคราะห์ญาติ คือ ญาตกานัญจะ สังคะโห หมายถึง การช่วยเหลือบรรดาญาติ
การงานที่ไม่มีโทษ คือ อะนะวัชชานิ กัมมานิ หมายถึง การทำงานที่ปราศจากโทษ
สิ่งเหล่านี้จัดว่าเป็นมงคลเช่นเดียวกันสำหรับผู้ดำเนินการถูกต้อง แต่มิใช่สิ่งที่บังคับ (จะต้องกระทำ) อย่างในคาถาก่อน... แต่สิ่งเหล่านี้เป็นเพียงสิ่งที่เลือกได้ คือจะกระทำหรือไม่กระทำก็ได้ (ควรกระทำ) กล่าวคือ ถ้ากระทำก็เป็นสิ่งที่ดี แต่ถ้าไม่กระทำก็มิใช่สิ่งที่ผิด เพียงแต่อาจมิใช่สิ่งที่เหมาะสมเท่านั้น...
รายละเอียดแต่ละหัวข้อ ผู้เขียนจะนำมาเล่าในตอนต่อไป
ธรรมจริยา หรือ ประพฤฒิให้เหมาะสมนี่มีตัวอย่างหรือเปล่าครับ? ผมไม่ค่อยเห็นภาพ
มีรายละเอียดตอนต่อๆ ไป จ้า
เจริญพร