26-28 คือวันที่ต้องไปใช้ชีวิตอยู่กรุงเทพ แต่สิ่งที่กลัวคือการนั่งแท็กซี่คนเดียว กลัวมาก อาจเพราะรับรู้ข่าวสารแง่ไม่ดีมามากก็ได้....

26-28 มีค. 2550 ไปประชุม ที่ กทม . ซึ่งจัดโดย สำนักงานนโยบายและแผนสิ่งแวดล้อม (สผ.)

การไปประชุมมันไม่มีอะไรหรอก ก็เรื่องทั่วๆไป ..แต่การเดินทางนี้สิ เป็นเรื่องที่ลำบากใจมากๆ เลยสำหรับกัลยา เพราะเป็นคนที่ไม่ชอบนั่งแท็กซี่คนเดียว ... รู้สึกไม่ปลอดภัย...

 

และเย็นวันที่ 28 หลังเลิกประชุม 16.00 น.

 

ก็รีบออกจากห้องประชุม เตรียมมกลับบ้าน จริงๆ จองตั๋วไว้ 2 ทุ่ม ซึ่งไม่จำเป็นต้องรีบอะไรมากมาย แต่ด้วยความที่ไม่อยากนั่งแท็กซี่เวลามืดๆ คนเดียว ก็เลยรีบออกจากโรงแรม

ตอนออกจากโรงแรม ก็บอกเบลบอย เรียกแท็กซี่ให้ เค้าก็หามาให้  พอขึ้นรถ ก็รู้สึกไม่ปลอดภัย ... รู้สึกกลัว-กลัว  ยังไงไม่รู้

 

........ก็เลยใช้วิธีการ โทรหาเพื่อนคนนั้น คนนี้ คุยบอกการเดินทางของตัวเองตลอดเวลา และก็แกล้งคุยเหมือนแบบเออ เดี่ยวเราเจอกันนะ อีกสักครู่ก็ถึง ให้รอตรงนั้น ตรงนี้ พูดไปเรื่อยๆ แต่โทรจริงๆ.....(ดีนะที่พีเสก แกรับมุขทัน)

 

..........พอเราหยุดคุย แท็กซี่ก็พยามชวนคุยเรื่องรถติด ขึ้นรถกี่โมง ถามตลอดเลย ซึ่งมันก็ดีอยู่หรอก แต่ว่า... มันรู้สึกไม่ปลอดภัยตั้งแต่เห็นหน้าคนขับแท็กซี่ตั้งแต่แรกแล้วงัย มันก็เลยกลัวๆ ยังงัยไม่รู้ แล้วแท็กซี่ก็บอกว่าจะพาขึ้นทางด่วนนะ จะได้เร็วๆ เราก็โอเค งั้นก็ได้

 

..........ระหว่างเดินทางไปได้ไม่นาน (ตอนนั้นมิเตอร์ขึ้น 55 บาท)  จู่ๆ ก็รู้สึกหัวใจสั่น เต้นแรง เหนียวปาก และหัวใจมันเต้นแรงขึ้น แรงขึ้นเรื่อยๆ  ก็ตกใจ และคิดว่า เอ๊ะ! ฉันเป็นอะไร ฉันเวียนรถหรือเปล่าหว่า.... ฉันแพ้กลิ่นน้ำยาแอร์หรือเปล่า  ถ้าเวียนรถทำไมหัวใจสั่น และเต้นแรง แรงขึ้นเรื่อยๆ  รู้สึกเหนื่อยหอบอย่างงี้ ถ้าวิงเวียน มันต้องรู้สึกคลื่นใส้ และต้องมาจากช่องท้อง สิ...แต่นี้มันไม่ใช่ ไม่ใช่การที่หัวใจเต้นแรงอย่างนี้

... ..... รู้สึกกลัวมากๆ  ก็เลยบอกแท็กซี่ให้จอด จอด จะขอลงตรงนี้ (นั่งอยู่ด้านหลังคนขับนะคะ)

แท็กซี่ก็ถามว่าทำไมลง

ไม่ตอบ... ขอลง.... พอดี มีเมสเซสเข้ามือถือ มันเหมือนมีคนโทรเข้า ก็เลยบอกว่า... พอดีมีคนมารับ

เค้าก็ยอมหยุดรถให้ลงนะคะ ...

 

........ลงมายืนชั่งใจ ตากแดดตากลม อยู่ตั้งนานพอสมควร ก็ไม่มีรถแท็กซี่มา เพราะมันเป็นทางขึ้นทางด่วนงัยค่ะ รถส่วนใหญ่จะไม่ว่าง   แต่สุดท้ายก็มีรถรับ และเค้าก็ถามว่า ทำไมแท็กซี่ถึงทิ้งลูกค้าลงตรงนี้ มันจะไม่มีรถรับ  รู้มั้ย...

กัลยาก็เงียบ  จนถึงที่หมายปลายทางนู้นแหละ ถึงบอกเค้าว่า ที่ยืนโบกรถอยู่นั่นนะ ไม่ใช่แท็กซี่ทิ้งหรอก  แต่หนูขอลงเองระหว่างทางเพราะรู้สึกไม่ปลอดภัย

 

......... ณ วันนี้ ก็ไม่ได้สรุปนะคะว่า เหตุการณ์ที่มันเกิดขึ้น มันจะเป็นการจงใจกระทำของแท็กซี่นะคะ ( เรื่องการปล่อยน้ำยามากับกลิ่นแอร์... เหมือนที่เคยได้ยินเป็นข่าวมา)  แต่ก็ไม่ได้รู้สึกเสียใจที่ขอลงระหว่างทาง และคิดว่าตนเองตัดสินใจถูกแล้ว เพราะอาการตอนนั้นมันรู้สึกว่า ฉันต้องลงจากรถคันนี้.....