เมื่อวันที่ 23 มีนาคม 2550 ได้พูดคุยกับนักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 3 ที่กำลังจะจบการศึกษาในปีการศึกษา 2549 ซึ่งเริ่มต้นด้วยการย้ำความเข้าใจว่า นักเรียนที่จบการศึกษาระดับนี้ ถือว่าจบการศึกษาภาคบังคับ ซึ่งลำดับต่อไปนับจากนี้นักเรียนทุกคนจะต้องเดินตามเส้นทางที่ตัวเองเลือก
ผมบอกลูกศิษย์ทุกคนว่า การเลือกเส้นทางเดินของชีวิต ให้เลือกโดยใช้ความรู้เป็นเครื่องมือสำคัญในการเลือก ซึ่งนักเรียนรุ่นนี้ส่วนหนึ่งเลือกเรียนต่อในระดับมัธยมศึกษาตอนปลาย ส่วนหนึ่งเลือกเรียนทางด้านสายอาชีพ และมีส่วนหนึ่งที่ตัดสินใจยุติการเรียนรู้ในระบบโรงเรียนของตัวเองและเลือกที่จะเผชิญชีวิตบนความเป็นจริงที่ต้องหาเลี้ยงตัวเองรวมถึงครอบครัว
ผมย้ำกับลูกศิษย์ว่านับจากนี้ไปทุกคนต้องเผชิญกับสิ่งรอบข้างมากมาย การดูแลตัวเอง การรับผิดชอบตัวเอง จึงเป็นสิ่งสำคัญ ผมบอกทุกคนว่า หากวันใดที่อ่อนแอ วันใดที่คิดจะทำร้ายตัวเอง วันใดที่คิดจะทำร้ายสังคม ขอให้คิดถึงครู คิดถึงโรงเรียน คิดถึงวันที่พวกเราไปค่ายการเรียนรู้ คิดถึงวันที่ได้ทำงานร่วมกับคนอื่นๆ และหากวันใดที่ต้องเผชิญกับสิ่งรอบข้าง ให้คิดถึงคำที่ครูเม็กดำทุกคนได้พร่ำบอกและฝึกฝนพวกเรา คำนั้นคือ ที่นี่ไม่มีสมมุติ
สีหน้าและแววตาของลูกศิษย์ร่วมร้อย บ่งบอกถึงความเข้าใจในสิ่งที่ครูพูด ซึ่งได้ทิ้งท้ายด้วยการบอกว่า นับจากนี้ไปพวกเราถือว่าผ่านการเป็นเด็ก เข้าสู่การเป็นผู้ใหญ่ วิธีคิด วิธีทำ ต้องเปลี่ยนไปตามวัย ที่สำคัญคือ วันคืนล่วงไป เรากำลังทำอะไรอยู่
คำพูดครูเม็กดำมีความหมาย กินใจ ถ่ายทอดแก่นักเรียนที่จะต้องจากไปเผชิญกับโลกนอกรั้วโรงเรียน ด้วยหัวใจอันมีความหมายของครูจริง ๆ ครับ