บอกแล้วไง ได้ออกไปพูดคุยกันบ้าง ก็จะรู้อะไรดีๆอีก เมื่อรู้แล้วต้องปลงนะ อย่าเก็บเรื่องเหล่านั้นมา อย่ายึดมั่นถือมั่น จงรักษาศีล ห้า ไว้ให้มั่นคง สังคมจึงจะถาวร
เมื่อวานนี้  ได้มีโอกาสพูดคุยกับ  เพื่อนรุ่นน้อง  ในงานปัจฉิมนิเทศนักเรียน 
เธอเล่าเรื่องอะไรในอดีตของเธอ  แล้ววกมาเล่าเรื่องต่างๆให้ครูอ้อยฟัง  
มีข้อความหลายตอนที่เธอ  เหมือนจะบ่งบอกกับครูอ้อยว่า...คนรักเท่าผืนหนัง  คนชังเท่าผืนเสื่อ  
ครูอ้อยก็ตั้งใจฟังเธอมาโดยตลอด  และดูเหมือนเธอก็อยากจะคุยกับครูอ้อยมาก  ถึงขนาดลากเก้าอี้ที่เปื้อนฝุ่นแล้วใช้มือตัวเองนั่นหล่ะถูไปมา  แล้วตัวเองก็นั่งลงพูดคุยกัน 
ในขณะที่เล่านั้น  เราทำหน้าที่ปฏิคมต้อนรับผู้ปกครองไปด้วย  โดยครูอ้อยเป็นประธาน  และเธอเป็นกรรมการ 
เราถ่ายรูปให้กันและกันอย่างสนุกสนาน   หลายๆครั้งที่เธอพูดอะไรได้อย่างน่าฟัง  และตรงกันข้าม  หากเธอวีนพูดไม่เป็นเรื่องก็บ่อย  เช่นกัน  
หันมามองตัวเองดีกว่า  เมื่อฟังแล้วก็ต้องปลง  ไม่หลงเชื่อ  แต่นำมาคิดเพื่อที่จะปรับตัว  ปรับใจ  กลับขึ้นไปบนตึก  ทำงานอย่างสงบเยือกเย็น 
ไม่ข้องเกี่ยวกับใคร  ใจเป็นสุขก็พอ   
ไม่ยึดมั่น  ถือมั่น  รักษาศีล  สังคมเป็นสุขอย่างถาวร