เลื่อยไปเรื่อยๆอย่างนี้ มันจะเหลืออะไร

วันนี้ช่วงกลางวันไม่ได้ออกไปไหน

แม่จึงได้มอบหมายภาระกิจให้ คือ  ให้ช่วยเปลี่ยนท่อน้ำทิ้ง

ภาระงาน คือ  เลื่อยท่อพีวีซีให้พอดีกับระยะ  แล้วนำมาต่อกัน  แค่นี้ก็เสร็จได้ท่อน้ำทิ้งใหม่

เหมือนจะเป็นงานที่ง่าย  แต่มันไม่เป็นอย่างที่คิด

ในขั้นตอนการเลื่อย  เกิดปัญหา คือ   เลื่อยท่อพีวีซีไม่ตรง  ลองเลื่อยกี่ครั้งก็ไม่ตรง  เราผิดพลาดขั้นตอนไหน  ดูวิธีการเลื่อยของตัวเอง  ละก็คิด  เอ้...ทำไมมันเลื่อยไม่ตรงซะที  ลองเลื่อยดู 4- 5 รอบ  แม่ก็เริ่มบ่น  หมดกันๆ เลื่อยไปเรื่อยๆอย่างนี้  มันจะเหลืออะไร  แล้วมันจะได้ท่อน้ำทิ้งไหม?  ผมหยุดเลื่อย  พร้อมกับโจทย์ที่ค้างคาอยู่ในใจคือ

  • เราผิดพลาดในขั้นตอนใด?
  • เลื่อยอย่างไรถึงจะตรง?

พอทำท่อน้ำทิ้งเสร็จ  ก็ไปที่ห้อง DSS

ช่วงค่ำลงไปทานข้าว  สั่งข้าวมันไก่ทอด  แม่ค้ายกมาให้พร้อมกับน้ำจิ้มไก่ทอด  ผมคิดว่าน้ำจิ้มไก่ทอดต้องหวานมากจากที่เคยทานมา  ก็เลยใส่  น้ำจิ้มขาหมูกับไก่ตอนที่มีอยู่บนโต๊ะลงไปแทน  พอทานคำแรก โอย! รสชาดไม่เป็นสรรพรส  แต่ยังฝืนทานต่อไป  ทานไปสักพักก็เริ่มสงสัยว่า  ทำไมเขาไม่เอาน้ำจิ้มไก่ทอดวางไว้บนโต๊ะเหมือนกับน้ำจิ้มอื่นๆ  เลยลองชิมดู  น้ำจิ้มไก่ทอดร้านนี้ไม่เหมือนที่คิดไว้  หวานนิดๆ มีเผ็ดและเปรี้ยวแหลมออกมา  แตกต่างจากน้ำจิ้มไก่ทอดที่เคยผ่านลิ้น

ทำให้คิดต่อไปว่า

"เราใช้ความคุ้นเคยในการตัดสินว่าเป็นอย่างไร  โดยที่เราไม่ได้ทดลองก่อน"

มันก็เป็นอย่างนี้หล่ะ