“ของทุกอย่างเรียนรู้กันได้ ขอแค่มีความอยากที่จะเรียนรู้เท่านั้น”

                คุณชลิต มนุญากร นักเศรษฐศาสตร์ที่หันเหมาเป็น Creative งานโฆษณา ทำให้ฉันมีกำลังใจขึ้นมามาก ช่วงนี้ต้องเรียนรู้งานใหม่ๆ มากมายและเป็นงานที่ไม่เคยทำมาก่อน ฉันต้องสอบเรียนต่อในคณะที่แน่ใจเหมือนกันว่าเขาจะรับหรือไม่ ฉันโดนใจประโยคที่ว่า

            “ทรัพย์สมบัติที่มีค่าที่สุด ที่คนเราพึงจะมีได้ไม่ใช่เงินทอง ไม่ใช่บ้านที่ดิน ไม่ใช่ใบปริญญา และไม่ใช่แม้กระทั่งความรู้ที่เรียนมา เพราะสิ่งที่เรารู้วันนี้ วันข้างหน้ามันก็จะกลายเป็นแค่ประวัติศาสตร์และทฤษฎีที่ล้าสมัยใช้การไม่ได้ เคยมีคนบอกผมว่า แม้แต่คุณหมอ ถ้าไม่ได้ศึกษาเรียนรู้การเปลี่ยนแปลงไปของโลกทางการแพทย์ ว่าโรคนี้มีวิวัฒนาการไปถึงไหนแล้ว ยาที่มีการคิดค้นขึ้นมาใหม่เป็นอย่างไร การวิจัยครั้งล่าสุดมีข้อสรุปว่าอย่างไร หากใช้แต่ความรู้ที่เรียนมาในมหาวิทยาลัย ผ่านไปเพียง 10 ปี ความรู้ในการรักษาโรคทั้งหมด จะกลายเป็นเรื่องล้าสมัยและขาดประสิทธิภาพ”

ความอยากรู้อยากเห็นต่างหากที่จะทำให้เราเรียนรู้ ทำความเข้าใจกับสิ่งใหม่ๆ ที่จะเกิดขึ้นได้อย่างไม่สิ้นสุด

             ฉันนึกถึงดาวพลูโตเป็นอันดับแรก สมัยก่อนเรียนรู้ว่าพลูโตเป็นดาวเคราะห์ดวงที่เก้า แต่ปัจจุบันถ้าไม่กระเสือกกระสนดิ้นรนอยากรู้ข่าวสาร...ใครจะรู้จัก “ดาวเคราะห์แคระ”

                ฉันจะเอาไปเล่าให้ครูฟัง ช่วงนี้ทำงานกับครูเยอะ จะไปบอกครูว่า “ครูขา ครูจะอยู่กับที่ไม่ได้แล้วนะคะ ถ้าครูไม่วิ่ง นักเรียนต้องเดินตามทันแน่ๆ ค่ะ” แต่เอ! ฉันจะกล้าหรือเปล่านะ

               

หนึ่งในความประทับใจระหว่างการเดินทาง

                พอนึกถึงเรื่องเรียน เรื่องทำงาน ตอนไปสุรินทร์ได้เจอน้องร่วมมหาวิทยาลัยคนหนึ่ง บ้านอยู่บุรีรัมย์แต่ไปเรียนเพาะเลี้ยงสัตว์น้ำ ฉันก็ไม่เข้าใจเหมือนกัน คิดว่าน้องเค้าก็คงไม่เข้าใจตัวเองด้วย ว่าไปเรียนทำไม หลังจากทำงานด้วยวุฒิที่เรียนมาถึง 3 ปี จึงได้รู้ว่ากลับไปอยู่บ้านทำสวน ทำไร่ดีกว่า ได้ข่าวว่าตอนนี้กำลังจะเปิดคาร์แคร์และรับเหมาก่อสร้าง ฉันชอบคำพูดเค้าที่ว่า

                “ไม่มีใครอยากเป็นลูกจ้างหรอก อีกหน่อยก็ต้องมาทำสวน ทำไร่อยู่ดี ทำตอนนี้ ลองผิดลองถูกก่อนตอนที่ยังมีกำลัง เริ่มก่อนก็สบายก่อน”...ไม่ต้องรอใช้วุฒิที่เรียน ไม่ต้องรอเวลาค้นหาตัวเอง แก่แล้วค่อยมาทำ จะเอาแรงที่ไหนมาสู้เนอะ..น้องเล็ก MJU66สู้ สู้ 

ชายคนหนึ่งเพิ่งจะมาพูดได้ตอนอายุ 4 ขวบ

ชายคนนั้น...เพิ่งจะมาอ่านหนังสือออกตอนอายุ 8 ขวบ

ชายคนนั้น...เคยถูกไล่ออกจากโรงเรียน

ชายคนนั้น...เคยถูกปฎิเสธจากโรงเรียนอาชีวะแห่งซูริค

ชายคนนั้น...เคยถูกอาจารย์ระบุว่า "สมองช้าไม่ชอบสังคม

และล่องลอยอยู่ในความฝันอันโง่เขลาของตัวเองตลอดเวลา"

ชายคนนั้น...ชื่อ "อัลเบิร์ต ไอสไตน์" บิดาแห่งปรมาณู 

 
ชายคนหนึ่งเคยถูกปฎิเสธจากโรงเรียนเตรียมทหารเวสต์พอยต์
ชายคนนั้น...ลองสมัครใหม่ดูอีกที ชายคนนั้น...ถูกปฎิเสธอีกครั้ง
ชายคนนั้น...พยายามเป็นครั้งที่สาม
ชายคนนั้น...ได้รับอนุญาตให้เข้าเรียน ชายคนนั้น...ได้เป็นทหารสมใจ
ชายคนนั้น...เข้าไปอยู่ในหน้าประวัติศาสตร์สงครามโลกครั้งที่สองได้สำเร็จ 
ชายคนนั้น...ชื่อ "นายพล ดักลาส แมคอาเธอร์"
ผู้พิชิตแปซิฟิคแห่งสงครามโลกครั้งที่สอง
 
ชายกลุ่มหนึ่งเป็นนักดนตรี
ชายกลุ่มนั้น...เคยถูกปฎิเสธจากผุ้บริหารคนหนึ่งจากบริษัทเดคคาเรคคอร์ติ้ง 
ชายกลุ่มนั้น...ถูกปฎิเสธด้วยเหตุผลที่ว่า"เราไม่ชอบเสียงเพลงของพวกเขา 
และกลุ่มนักดนตรีที่เล่นกีตาร์กำลังจะหมดสมัยแล้ว"
ชายกลุ่มนั้น...มีนามว่า "เดอะ บีเทิลส์" สี่เต่าทองแห่งตำนาน
 
ชายคนหนึ่ง...เป็นนักกีฬา
ชายคนนั้น...เล่นบาสเกตบอลให้กับทีมโรงเรียนมัธยม
ชายคนนั้น...เคยถูกคัดออกจากทีมโรงเรียน 
ชายคนนั้น...ชื่อ "ไมเคิล
จอร์แดน" หนึ่งในนักกีฬาบาสเกตบอลที่ทำเงินมากที่สุดในโลก
 
ชายคนหนึ่ง...เป็นนักแต่งเพลงชาวเยอรมัน
ชายคนนั้น...สูญเสียความสามารถในการฟังลงเรื่อยๆ
ชายคนนั้น...หูหนวกสนิทเมื่อมีอายุได้ 46 ปี
ชายคนนั้น...ได้ใช้ช่วงเวลาบั้นปลายชีวิตประพันธ์เพลงที่ยอดเยี่ยมที่สุด
ชายคนนั้น...ชื่อ "ลุดวิก ฟาน บีโธเฟน" 
นักประพันธ์เพลงชื่อก้องโลก
 
ชายคนหนึ่งสอบตกประถม 6
ชายคนนั้น...เคยมีชีวิตที่พ่ายแพ้และล้มเหลวมาตลอด
ชายคนนั้น...ล้วนทำประโยชน์ครั้งใหญ่ๆเมื่อเขากลายเป็นผู้สูงอายุแล้ว
ชายคนนั้น...ได้เป็นนายกรัฐมนตรีอังกฤษเมื่ออายุ 62 ปี
ชายคนนั้น...ชื่อ "วินสตัน เชอร์ชิล" อดีตนายกรัฐมนตรีอังกฤษ
 
ชายคนหนึ่งเรียนปริญญาตรี
ชายคนนั้น...เคยถูกจัดให้เป็นแค่นักศึกษาระดับกลางเท่านั้น
ชายคนนั้น...เคยสอบได้อันดับที่ 15 จากนักศึกษา 22 คนในวิชาเคมี
ชายคนนั้น...ชื่อ "หลุยส์ ปาสเตอร์"
 
ชายคนหนึ่งเป็นนักร้อง ชายคนนั้น...เคยถูกผู้จัดการของ
แกรนด์โอเลโอเพรย์ไล่ออก ชายคนนั้น...เคยโดนดูถูกว่า
"แกมันไปไม่ถึงไหนเลย แกควรกลับไปขับรถบรรทุกมากกว่า"
ชายคนนั้น...ชื่อ "เอลวิส เพรสลีย์"
 
หญิงคนหนึ่งเป็นนางแบบผู้เปี่ยมไปด้วยความหวัง
หญิงคนนั้น...ทำงานให้กับบริษัทบลูบุ๊คโมเดลลิ่งเอเจนซี่
หญิงคนนั้น...เคยโดนผู้อำนวยการบริษัท บลูบุ๊คโมเดลลิ่งเอเจนซี่ดูถูกว่า
"เธอควรไปเรียนด้านเลขาฯ หรือไม่ก็แต่งงานเสียดีกว่า"
หญิงคนนั้น...ชื่อ นอร์มา จีน เบเกอร์ หรือที่รู้จักกันในนาม
"มาริลีน มอนโร" นั่นเอง
 
ชายคนหนึ่ง หลงใหลวิชาการเงินอย่างมาก
ชายคนนั้น...ยื่นใบสมัครกับมหาวิทยาลัยธุรกิจฮาวาร์ดอันเลื่องชื่อ
ชายคนนั้น...ถูกปฎิเสธในเวลาต่อมา ชายคนนั้น...ไม่ยอมแพ้
เดินหน้าเข้าศึกษาที่มหาวิทยาลัยธุรกิจโคลัมเบีย
ชายคนนั้น...สำเร็จการศึกษา 
ชายคนนั้น...ปัจจุบันมีสินทรัพย์รวมกว่า 44,000 ล้านเหรียญสหรัฐ 
จากเงินลงทุนเพียง 100 เหรียญสหรัฐ
ชายคนนั้น...ชื่อ "วอเรน บัฟเฟตต์" นักลงทุนอัจฉริยะ
อภิมหาเศรษฐีอันดับสองของโลก
 
ชายคนหนึ่ง หลงใหลในคอมพิวเตอร์อย่างมาก
ชายคนนั้น...ชอบหมกตัวกับคอมพิวเตอร์เป็นเวลานานๆ
ชายคนนั้น...ถูกเพื่อนมองว่า "สกปรก - บ้าคอมพิวเตอร์"
ชายคนนั้น...เคยเสนอซอฟแวร์ระบบให้กับ แอปเปิ้ล คอมพิวเตอร์
ชายคนนั้น...ถูกปฎิเสธอย่างไม่ใยดี
ชายคนนั้น...ปัจจุบันคือผู้ให้การช่วยเหลือด้านเงินทุนกับ แอปเปิ้ลคอมพิวเตอร์ 
ชายคนนั้น...เคยถูก ไอบีเอ็ม มองว่า "แค่เด็ก"
ชายคนนั้น...ปัจจุบันเป็นผู้นำบริษัทซอฟแวร์ที่ทรงอิทธิพลมากที่สุดในโลก
ชายคนนั้น...ชื่อ วิลเลี่ยม เฮนรี่ เกตส์ ที่สาม
หรือที่รู้จักกันในนาม "บิลล์ เกตส์" ผู้ก่อตั้งไมโครซอฟต์
มหาเศรษฐีอันดับหนึ่งของโลก 
ผู้ถือครองสินทรัพย์กว่า 46,000 ล้านเหรียญ
 
เชื่อว่าทุกคนเคยแพ้ เคยล้มเหลว แต่คนแพ้ไม่ใช่คนที่ล้มเหลว
คนล้มเหลวคือ...คนที่ล้มเลิกต่างหาก