เมื่อวาน ย่างเข้าวันที่ ๙ ของการอบรมเพื่อเลื่อนวิทยฐานะครูให้มีหรือเป็นครูชำนาญการพิเศษ 

ผมก็ได้เป็นวิทยากรเต็มเติม ในประเด็น “นวัตกรรมการศึกษา” และ “การเขียนรายงานวิจัย” ทั้ง กลุ่มสาระทางวิทยาศาสตร์สุขภาพ และ ปฐมวัย โดยวิ่งไปมาระหว่างสองห้องของโรงแรมที่จัดอบรม บรรยากาศเต็มไปด้วยความเร่งรีบเช่นเดิม คือ คุณครูส่วนหนึ่งต้องพะวงเรื่องการเตรียมสอบสอนที่จะมีขึ้นในวันรุ่งขึ้น แต่ยังไงก็ตามต้องทำใบกิจกรรมที่เป็นแบบฝึกหัด(มีคะแนนด้วย) ทั้งหมด ๑๓ ใบกิจกรรม ภายใน ๒ วัน

ภาพของครูที่ดูง่วงหาว เพราะพักผ่อนน้อย ส่วนใหญ่หลับดึกดื่น เพราะนั่งทำแผนการเรียนการสอน ๖ แผนการสอนด้วยกัน (หนักหนาสาหัส) การแลกเปลี่ยนกับครูในสองวันนี้ จำเป็นต้องกระชับ และ เข้าใจได้ทันที

เป็นเรื่องลำบากใจของวิทยากร เพราะส่วนหนึ่งผู้เข้ารับการอบรมก็ตั้งความหวังไว้กับวิทยากรเป็นอย่างมาก ว่าเป็นตัวช่วยในการทำแบบฝึกหัดทั้งหมด จากที่ผมดูแล้วแบบฝึกหัดดูยาก ลักษณะวิเคราะห์ และยากมากขึ้นเมื่อสภาพของครูไม่พร้อมทั้งร่างกายและจิตใจแบบนี้

 

ร้องรำทำเพลง วิธีคลายเครียดของคุณครู

ในห้องปฐมวัย ผมเดินขึ้นไปหน้าเวที กล่าวสวัสดีตอนเช้าคุณครูทุกท่าน Morning talk พร้อมกับขอเป็นผู้แลกเปลี่ยนเรียนรู้กับท่าน เพราะผมอายุน้อย เทียบได้กับลูกๆของท่านในห้องนี้ ฝากเนื้อฝากตัวเป็นลูกเป็นหลานท่านด้วย  (ส่วนใหญ่เป็นครูผู้หญิง) เกือบ ๒๐๐ คน ...เสียงฮือฮา จับใจความความได้ว่า “ไม่จริ้ง ไม่จริง”  พร้อมกับเสียงหัวเราะครืนใหญ่ ผมได้ค้อนเล็ก ค้อนน้อย ที่คุณครูส่งมาให้...บนเวทีชุดใหญ่

เมื่อผมอยู่บนเวที จึงต้องหยอดมุข ตลกๆให้คุณครูครื้นเครง หัวเราะสลับกันไป  ...พอห่างหายมุขเด็ดๆ คุณครูก็ปิดปากหาวกันระนาว

บรรยากาศช่วงที่ผม บรรยายเรื่อง “วิจัย” และ “นวัตกรรม” ทั้งสองวันก็มีภาพแบบนี้ แต่ทุกท่านก็ตั้งอกตั้งใจเป็นอย่างดี ทุกคนจด ทุกคนฟัง และถาม เพื่อความเข้าใจร่วมกันตลอดจนเพื่อทำใบงานที่มอบหมายลุล่วงไปด้วยดี

คุณครูเหนื่อย ท่านวิทยากรทั้งหลายก็เหนื่อยครับ แต่ก็มีความสุข ความผูกพันกัน (อบรมด้วยกันนาน) จนเป็นพี่เป็นน้องเห็นอกเห็นใจกัน

อีกไม่กี่วันก็ได้กลับบ้านแล้ว ....ขอให้คุณครูทุกท่านสู้ๆนะครับ