ผมเพิ่งอ่านหนังสือชื่อ “โยงใยที่ซ่อนเร้น – The Hidden Connections” ซึ่งเขียนโดย ฟริตจ๊อฟ คาปร้า แปลโดย วิศิษฐ์ - ณัฐฬส วังวิญญู  และ สว่าง พงศ์ศิริพัฒน์... ที่หน้า 91 มีข้อความตอนหนึ่งว่า...

"เมื่อเรามองดูโลกรอบๆตัว เราจะพบว่าเราไม่ได้ถูกโยนเข้ามาในความไร้ระเบียบอย่างสะเปะสะปะ หากแต่เราเป็นส่วนหนึ่งของระเบียบอันยิ่งใหญ่ ... ทุกๆโมเลกุลของร่างกายเรา ครั้งหนึ่งเคยเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายอื่นที่มีมาก่อนหน้านี้ ทั้งที่มีชีวิตและไม่มีชีวิต และจะกลายเป็นส่วนหนึ่งของร่างกายอื่นๆในอนาคตต่อไป ในแง่นี้ร่างกายของเราจะไม่ตาย แต่จะมีชีวิตต่อไป ครั้งแล้วครั้งเล่า ทั้งนี้เพราะชีวิตจะดำรงอยู่ต่อไป ... เราเป็นส่วนหนึ่งของจักรวาล เราอยู่กับจักรวาลเช่นเดียวกับอยู่บ้าน ความรู้สึกเป็นส่วนหนึ่งนี้ทำให้ชีวิตของเรามีความหมายอันลึกซึ้ง"

ผมอ่านแล้วรู้สึกซาบซึ้งใจเป็นอย่างยิ่งครับ ...ได้กระบวนทัศน์ที่ชัดเจนเกี่ยวกับตัวเราและสรรพสิ่งทั้งหลาย ว่าแท้จริงแล้ว "ไม่มีตัวเรา" ...เราเป็นเพียงจุดเล็กๆ จุดหนึ่งในจักรวาลอันยิ่งใหญ่ เมื่อใดก็ตามที่เราสามารถเชื่อมโยงชีวิตเข้ากับสรรพสิ่งได้แล้ว สิ่งที่เรียกว่า "ธรรม" "เต๋า" หรือ "พระเป็นเจ้า" ก็จะปรากฏ

แน่นอนครับ ...ผมต้องยอมรับว่าสำหรับผมแล้ว ความเข้าใจในเรื่องนี้ ยังคงติดอยู่แค่ที่ระดับของความคิด...ยังเป็นเรื่องของการ "เข้าใจ" ...ยังไม่ใช่การ "เข้าถึง" ครับ