ชีวิตสุนัขข้างถนน....

เวลา ๐๗.๒๐ น. วันพุธ

เป็นเรื่องธรรมดา....

เช้านี้ผมขับรถไปที่โรงแรมที่ประชุมอย่างรีบเร่ง(เช่นทุกเช้า)  เพราะผมเผลอกดปิดนาฬิกาปลุก ทำให้ดูเหมือนผมจะสายเล็กน้อย จากการที่โอ้เอ้บนเตียงนอนอันแสนสุข

ในระหว่างทางที่ขับรถ ผมเห็นสุนัขน่าสงสารตัวหนึ่ง นอนนิ่งไม่ไหวติง อยู่ข้างถนน ผมสังเกตดูอย่างเร็วๆคิดว่า คงถูกรถชน ...และน่าจะตายไปแล้ว

แต่ไม่มีใครสนใจมันเลย....รถยนต์ทุกคันต่างรีบเร่ง ที่จะไปข้างหน้า ประหนึ่งว่ามองไม่เห็นว่ามีชีวิตหนึ่งที่ดับดิ้นตรงนั้น

ชีวิตสุนัขข้างถนน....
มันด้อยค่าขนาดนั้นเลยหรือ...

ผมเองก็ขับรถผ่านไป ด้วยไม่มีโอกาสลงไปลาก ร่างชีวิต ของมันพ้นจากทางรถที่วิ่งกันอย่างรวดเร็ว...ผมกลังว่าร่างของมันจะถูกทับซ้ำแล้ว ซ้ำอีก ....น่าสงสาร

แม่สอนว่า หากเห็นแบบนั้นให้ แผ่เมตตาให้เขาด้วย ให้เขาไปดี...และเกิดขึ้นภพภูมิอื่นต่อไป...และเขาได้หมดกรรมในภพนี้ ชาตินี้แล้ว

ผมแผ่เมตตาให้...ให้เขาจงเป็นสุขเป็นสุขเถิด ขอให้ไปสู่ภพภูมิที่ดี ชาตินี้เป็นหมาข้างถนนที่ไม่มีใครแล

เศร้าเหมือนกันครับ...เช้าที่มืดมัว  ท่ามกลางหมอกควันที่เชียงใหม่  ส่วนตัวผมยังรู้สึกไม่ค่อยดีเท่าไหร่...

 ๑๗.๔๔ น.

ตอนเย็นกลับขับมาทางเดิมอีกครั้ง

ถึงแม้ว่า ร่างไร้ชีวิตของมันหายไปแล้ว...

มันไปแล้ว...