ที่จริงไม่ได้กินเฉพาะหมอ พยาบาลก็กินด้วย     ปลาที่ว่านี้เป็นปลาทูที่ตัวเล็กหน่อย ราคาถูก     เขาขายเป็นเข่ง เข่งละคงจะเกือบ ๑๐๐ ตัว     ราคาตามความจำที่รางเลือน เข่งละ ๕๐ บาท     ที่รางเลือนเพราะมันเป็นเหตุการณ์เมื่อ ๔๑ ปีที่แล้ว

         เหตุเกิดที่ วอร์ดเด็ก รพ. ศิริราช     ผมเป็นอินเทอร์น  คุณหมอพณิช พฤกษ์สุนันท์ รุ่นพี่ผม ๑ รุ่น เป็น เรสิเด๊นท์ ดูแลวอร์ดนี้  จำชื่อตึกไม่ได้ชัด เข้าใจว่าตึกอานันทมหิดล ชั้น ๒    ซึ่งคนไข้สมัยนั้นเป็นโรคติดเชื้อเกือบทั้งหมด    และงานหนักเอาการ     ดังนั้นในวันเสาร์อาทิตย์บางอาทิตย์ หมอพณิชจะชวนผมลงขันออกสตางค์คนละ ๕๐ บาท     ให้พยาบาลเอาไปซื้อปลาทูมาเข่งหนึ่ง    เอามาต้มกินกันตอนเที่ยง     โดยพยาบาลเป็นผู้ต้มและทำน้ำจิ้ม    กินกันด้วยมือสนุกและอร่อยมาก     ที่สำคัญช่วยสร้างสัมพันธภาพระหว่างกันได้เป็นอย่างดี    แม้ตัวจะไม่ใหญ่แต่ปลาสดมาก เนื้อจึงหวาน     เขาไปซื้อที่ตลาดศาลาน้ำร้อนซึ่งอยู่หลังศิริราชนั่นเอง

         คุณหมอพณิช แต่งงานกับ รศ. พญ. ฉวีวรรณ เพื่อนรุ่นเดียวกับผม     ในวันแต่งงานคู่บ่าวสาววาดลวดลายเต้นรำงดงามมาก    ติดตาผมมาจนบัดนี้     แต่น่าเสียดายที่คุณหมอพณิชอายุสั้น    เป็นมะเร็งต่อมน้ำเหลืองเสียชีวิตตั้งแต่อายุสามสิบกว่าเท่านั้น

          ผมเป็นแพทย์อินเทอร์นอยู่ ๑๒ เดือน หรือ ๓๖๕ วันเต็ม     หมุนเวียนฝึกงานไป ๔ ภาควิชา คือ กุมารฯ  สูติ  ศัลย์  และอายุรศาสตร์     ผ่านไปเกือบครบทุกตึกในโรงพยาบาลศิริราชในขณะนั้น     แต่ไม่มีตึกไหนประทับใจเรื่อง "กินสนุก" เท่าวอร์ดกุมารที่มีคุณหมอพณิชเป็นลูกพี่เลย

วิจารณ์ พานิช
๒๘ ก.พ. ๕๐