ครู คือ ผู้ยกระดับวิญญาณมนุษย์ให้สูงส่งกว่าสัตว์เดรัจฉาน ครู คือผู้สร้างสมอุดมการณ์ มีวิญญาณเพื่อมวลชนใช่ตนเอง

       ครูเฉลิมสอนวิชาสังคมศึกษามาหลายปี มีลูกเล่นที่แพรวพราวทุกรูปแบบ จนหัวหน้าหมวดวิชาและผู้บริหารโรงเรียนตามไม่ทัน ครูเฉลิมได้รับสมญานามว่าเป็นจอมเบี้ยวประจำโรงเรียน เพราะแกค่อนข้างจะรู้หลบเป็นปีกรู้หลีกเป็นหาง อาศัยที่เป็นครูเก่าแก่ ไม่ค่อยมีใคร่กล้ายุ่งเกี่ยว แกเลยเอาตัวรอดไปวันวัน
       วันหนึ่ง ครูในหมวดวิชาสังคมศึกษาคนหนึ่งเกิดป่วยกะทันหัน โทรศัพท์มาขอลาป่วย 3 วัน หัวหน้าหมวดวิชาเลยต้องจัดครูในหมวดสอนแทน ครูเฉลิมซึ่งมีชั่วโมงสอนปกติน้อยกว่าเพื่อน เลยถูกจัดให้สอนแทนห้อง ม.3/1 วันละ 1 ชั่วโมง ทั้ง 3 วัน
     ชั่วโมงแรกที่ครูเฉลิมเข้าสอนแทน ได้ถามนักเรียนประโยคแรกว่า  
     “นักเรียนรู้ไหมว่า ชั่วโมงนี้ครูจะสอนอะไร”นักเรียนตอบพร้อมกันทั้งชั้นว่า
      “ไม่ทราบครับ” ครูเฉลิมเลยพูดว่า
     “อะไรกัน ครูจะสอนอะไรก็ยังไม่รู้ แสดงว่าพวกเธอไม่มีการเตรียมพร้อม ฉะนั้นวันนี้ครูไม่สอน”
      ชั่วโมงที่สอง ครูเฉลิมเข้าสอนแทนห้องเดิม ก็ยังคงถามนักเรียนในประโยคเดิมอีก นักเรียนรู้ทันจึงตอบพร้อมกันว่า
      “ทราบครับ” ครูเฉลิมจึงพูดต่อว่า
     “ถ้าเธอทราบก็ดีแล้ว ครูจึงไม่ต้องสอน”
     ชั่วโมงที่สาม ครูเฉลิมก็เข้ามาถามประโยคเดิมอีก นักเรียนได้นัดแนะกันไว้ก่อนแล้ว นักเรียนคนหนึ่งตอบว่า
      “ไม่ทราบครับ” นักเรียนอีกคนหนึ่งตอบว่า
     “ทราบครับ” ครูเฉลิมจึงพูดว่า
     “ดีแล้วที่มีคนที่รู้และคนที่ไม่รู้ ฉะนั้นขอให้คนที่รู้สอนคนที่ไม่รู้”