เมื่อสามวันที่แล้ว.. ได้มีโอกาสกลับบ้าน ก็เลยพาเจ้าลูกสองคนวัย สิบขวบ กับ เจ็บขวบไปกวาดลานวัด ธรรมอุทธยาน ขณะที่กวาดกัน เจ้าคนเล็กก็บ่นว่าร้อน ส่วนคนโตไม่พูดอะไร เราก็คิดว่าจะทำอย่างไรให้ลูกรู้สึกกับการ กวาดใบไม้ จึงถามเด็กๆว่า ตอนนี้คุณแม่เหงื่อหยดติ่งๆ แล้วใครเหงื่อหยดบ้างยกมือขึ้น เจ้าแตงกวา และกับตัน ก็ยกมือแสดงสีหน้าว่าตัวเองพอใจที่เหงื่อหยดเหมือนแม่ บวกกับรอยยิ้มของพวกเขา ต่อมา ลมก็พัดมาระรอกหนึ่ง ทำให้ใบไม้แห้งที่อยู่บนต้นไม้ตก หล่นลงมาบนพื้นที่ลูกๆเพิ่งกวาด เสียงเจ้าแตงกวา ดังลั่นลานวัดว่า โอ้ย เพิ่งกวาดแท้ๆเลย  เราเองอมยิ้มแล้วก็ตั้งคำถามต่อทันทีว่า เด็กๆรู้มั๊ยว่า การที่เรากวาดใบไม้จนหมด จด แล้วอยู่ดีๆลมก็พัดใบไม้ตกมาอีก เปรียบได้กับอะไร เจ้ากัปตันก็ตอบแบบไม่ทันคิดทันทีว่า เหมือนกับเราทำดีแล้ว ไม่ได้ดี .....  แม่บอกกับ ลูกไปว่า ยังไม่ใช่ครับ คุณแม่ให้คิดอีกที แล้วไปฟังคำเฉลยในรถ (ตอนกลับจากวัด)..

แล้วจะกลับมาเล่า ต่อค่ะ