แต่เดิมการดูแลผู้ป่วยเบาหวานจะเน้นการตั้งรับในสถานบริการ และเน้นไปที่การให้ยา  ให้ความรู้โดยไม่ได้สนใจว่าวิถีชีวิตที่แท้จริงของคนไข้เป็นอย่างไร  พยาบาลมีหน้าที่คัดกรอง  ซักประวัติ ส่งตรวจหาระดับน้ำตาลก่อนพบแพทย์  ยิ่งถ้าพบว่ารายใดที่มีระดับน้ำตาลสูงกว่าเกณฑ์หรือสูงกว่าการรับบริการในครั้งก่อน  ก็จะพูด ๆ ๆ แนะนำการปฏิบัติตัวด้วยความเร่งรีบ เลยอาจขาดความสนใจในปัญหาที่แท้จริงของคนไข้  คนไข้ก็กลัวหมอ(ทั้งหมอและพยาบาล)จะว่าเลยเออ ๆ ออ ๆ ไปอย่างนั้นและรีบรับยา แล้วกลับบ้าน(เพราะหิวข้าว)

       ปัจจุบันนอกจากที่เราจะให้ความสนใจในปัญหาเฉพาะรายแล้ว  ยังได้เพิ่มการจัดกลุ่มแลกเปลี่ยนเรียนรู้ระหว่างผู้ป่วยด้วยกันเอง  คนไหนที่ควบคุมระดับน้ำตาลได้ดีก็จะบอกกับคนไข้อื่น ๆ ในกลุ่มที่ยังควบคุมไม่ได้ว่ามีการดูแลผู้ป่วยอย่างไร...