ในสังคมที่ติดต่อสื่อสาร รู้จักมักคุ้นกัน จนเกิดความคุ้นเคยกัน มีหลายเรื่องที่จะต้องติดต่อพูดคุย สื่อสารกันอยู่บ่อยๆ ซึ่งในบางจังหวะฝ่ายหนึ่งมักจะเกิดความรู้สึกว่า มันบ่อยเกินไปหรือเปล่านะ
ทุกคนจะมีขีดของความเกรงใจที่คอยเตือนไว้
อีกฝ่าย เขาจะรำคาญฉันไหมเนี่ย…..
ในสังคมปัจจุบัน ไม่มีใครหนีพ้นที่จะต้องปฏิสัมพันธ์ พบปะติดต่อกัน นอกจากจะปลีกวิเวกอยู่คนเดียวในที่ห่างไกลสังคม
<h2>บางคนติดต่อกับอีกฝ่ายบ่อยๆ แต่ไม่ยักรำคาญ</h2><h2>บางคน ติดต่อสื่อสารไม่กี่ครั้ง กลับรำคาญอย่างมาก</h2>
<h3>สิ่งหนึ่งที่น่าคิดคือ ตัวคุณเองเป็นคนทำให้อีกฝ่ายรู้สึกรำคาญหรือเปล่า</h3>
การติดต่อสื่อสารบ่อยๆ ที่ไม่เกิดประโยชน์อันใด ทั้งในด้านผลงาน ด้านความรู้สึก ความจริงใจ มิตรภาพ ทำให้อีกฝ่ายรู้สึกว่า เสียเวลา แบบนี้ รำคาญแน่นอน
การติดต่อสื่อสารบ่อยๆที่ทำให้แต่ละฝ่าย ได้รับความรู้สึก ความจริงใจ เติมเต็มมิตรภาพ ไม่ว่าจะติดต่อกันบ่อยขนาดไหน จะไม่เกิดความรู้สึกว่า รำคาญเลยแม้แต่น้อย
ความเกรงใจ ความรำคาญ กับความเคยชินในการติดต่อสื่อสารพูดคุย....
การติดต่อสื่อสารบ่อยๆที่ทำให้แต่ละฝ่าย ได้รับความรู้สึก ความจริงใจ เติมเต็มมิตรภาพ ไม่ว่าจะติดต่อกันบ่อยขนาดไหน จะไม่เกิดความรู้สึกว่า รำคาญเลยแม้แต่น้อย
ความเห็น
บทความในวันเดียวกัน
นางสาว นันทิดา ทัพเกษม · 22 ก.พ. 2550
หนุ่มวิทยบริการ · 22 ก.พ. 2550
พ.ญ. อัจฉรา เชาวะวณิช · 22 ก.พ. 2550
JJ · 22 ก.พ. 2550
wwibul · 22 ก.พ. 2550
คุณบอน
ในบางเวลาที่หลงอยู่ในโลกของตัวเองมาก...ทำให้เกิดอาการรำคาญเกิดขึ้นเหมือนกัน..แต่..ถ้าแบบนี้ก็จะเอา...คำตอบ...แทนขี้เลื่อยในสมองซะแล้ว
อยู่กับตัวเองมากๆ ก็ย่อมรำคาญตัวเองได้ เพราะเจอตัวเองมาตั้งแต่ตื่นนอนจนถึงล้มตัวลงนอน
ยิ่งคุยกับตัวเองบ่อยๆ ก็ย่อมจะรำคาญได้
ขนาดคุยกับคนอื่น หลายคนยังรู้สึกรำคาญ
ความรำคาญ กับความไม่เอาเรื่องรกสมองมาใส่ใจ อยู่คนละฝั่ง เรื่องหลายเรื่องไม่น่าจะเก็บมาใส่ให้รกสมอง แต่หลายคนเลือกที่จะทำแบบนั้น
ทั้งๆที่ไม่รู้ทำไปทำไม
อาจารย์บอน
...ศิษย์ขอคารวะ...จะน้อมนำคำสอน...เป็นสติไว้เตือนตัวค่ะ
อะแห้ม...ขอคุยด้วยคนค่ะ
ใจน้อยปายด้าย
คุณหนูนิดมีคัมภีร์ หนังสืออ่านตั้งเยอะ อ่านก็เร็ว แล้วจำได้หรือเปล่า
ครูอ้อย !!!!!
หมายถึงเฉพาะคนที่โทรมาหาครูอ้อยประจำหรือครับ นายบอนจะโทรหาตอนที่โผล่เข้า กทม. เท่านั้นนี่นา
ครูอ้อย..ไม่ได้หมายถึงคุณบอนนี่นา…เท่าที่โทร.มาก็ดีใจแทบแย่…..
อะไรกัน มาเขียนให้อ่านต่อหน้าต่อตา แล้วยังมาบอก ไม่ได้หมายถึงอีก ยังไงกันเนี่ย

เนี่ยนะ ท่าทางดีใจ อิอิ
มาอีกแล้ว.....
เบื่อแล้วรูปนี้......
มีรูปใหม่แล้วค่ะ..
รำคาญรูปตัวเองหรือครับครูอ้อย
เปล่าเลยค่ะ..เห็นแค่ลำแขน..ก็รู้ว่า..เจ้าของลำแขนนั้น..น่ารัก
55555 กลายเป็นลำแขนไปไ้ด้ยังไงเนี่ย
มีทั้งลำแขนของคนที่กำลังจะตักอาหาร และแขนของคนใส่เสื้อสีฟ้าๆ คงไม่ใช่ลำแขนของคนเสื้อฟ้านะครับ ที่ว่าน่ารักน่ะ 555555555
แต่คุณพ่อบ้านคงนั่งยัน นอนยันว่า น่ารักเสมอ
ครูอ้อย
ขอบคุณค่ะ สำหรับคำชม ตอนนี้หนูนิดงานยุ่งมากเลย ยังไม่ได้ไปทักทายนะค่ะ แต่หนูนิดจะเขียนถึงครูอ้อยด้วยนะค่ะ
คุณบอน
นี่! เป็นแขนหนูนิดเองจ๊ะ...อย่า..น่ารักก็คือน่ารักแหละ..แต่จริงๆ แล้วพ่อบ้านครูอ้อยก็น่ารักจริงๆ นะ Family Man มากกกก
แต่ครูอ้อยรู้แล้วว่า..พ่อบ้านน่ารัก…ที่สำคัญไปกว่านั้น…วันนั้น..คุณบอนก็…น่ารักค่ะ…เย้!…
เห็นลำแขนของหนูนิดแล้วนึกถึงข้าวขาหมูจริงๆ ท่าทางอร่้อย ราดน้ำจิ้มอีกนิด คงกำลังได้ที่…
ครูอ้อยไม่ต้องมาหวานมากนัก นายบอนเฉยชากับความหวานมานานแล้วนา
คุณบอน
สงสัยจะยังไม่กินข้าวแน่เลย ตาฝาดมองเห็นแขนชาวบ้าน เป็นขาหมู เฮ้อ!...ก็โรคติดบล็อกเหมือนกันกับหนูนิดแหละ...รักษาสุขภาพหน่อยซิอาจารย์ เป็นอะไรไปแล้วศิษย์จะทำไงล่ะ...
ครูอ้อยขา...
คุณบอนเค้ากัดเก่งจน..ไม่น่ารักหรอก..น่าหยิกให้เนื้อเขียว
ถ้ามีโอกาสหยิก..ก็เผื่อครูอ้อยนะคะ
โฮ้ อะไรกัน หยิกๆกัดๆ สับ สับ
คุณบอนค่ะ
เรื่องนี้ ต้องบอกว่าเคยคิดอยู่เหมือนกันว่า เราจะไปทำให้คนอื่นรำคาญหรือไม่ บางครั้ง ในการทำงานก็ต้องติดต่อกับฝ่ายอื่น ๆ ส่วนมากแล้วถ้ามีปัญหาสงสัย ต้องขอรวบรวมเก็บไว้ แล้วถามทีเดียว แต่คุยนานหน่อย
จะว่าไปแล้วเกิดคำถามนิดนึงค่ะ ถ้า ถามน้อย แต่บ่อย กับ ถามมาก แต่ไม่บ่อย อันไหนจะน่ารำคาญต่อกัน
ถ้าจะให้หนูตอบ มันก็แล้วแต่ผู้ถูกถามนะค่ะ เพราะความชอบและขีดข้อจำกัด ของคำว่ารำคาญของแต่ละคนก็ต่างกัน
คุณบอนมีข้อคิดเห็นอย่างไรบ้างค่ะ