โดนใจ
เมื่อเดือนมกราคมที่ผ่านมา ฉันอยู่ที่ จ.ระนอง พักอาศัยกับกลุ่มพี่ๆระบัดใบ แบบไม่มีใครเชื้อเชิญ ฉันได้อ่านบทความ คอลัมน์หนึ่งในหนังสือพิมพ์ มติชน วันที่ 07 มกราคม พ.ศ. 2550 ปีที่ 29 ฉบับที่ 10529 อะคะ
"คนไหนคนไทย จะรู้ได้ไง" คอลัมน์ คุยความคิด โดย มุกหอม วงษ์เทศ
ย่อหน้าที่ 3
พาสปอร์ตกับบัตรประชาชน แสดงถึงอำนาจการเมืองของการจัดการประเภทผู้คนและพรมแดนของรัฐชาติ แต่ไม่อาจแสดงถึงวัฒนธรรมภายในตัวบุคคลได้ เอกสารของทางการเหล่านี้ สำแดงความคิดจิตใจของรัฐชาติมากกว่าคนในรัฐ และเป็นการตอกย้ำว่า โลกไร้พรมแดนเป็นจริงเพียงบางมิติยังไงเสียพลเมืองโลกที่ไม่ต้องการถูกลิดรอนสิทธิประโยชน์ก็ต้องมีสังกัด และไม่สามารถอยู่อาศัยในบ้านเกิดเมืองนอน หรือเดินทางท่องเที่ยวไปไหนต่อไหนโดยปราศจากเอกสารที่ออกให้โดยรัฐได้
กลุ่มคนที่ประสบปัญหาจากเอกสารระบุอัตลักษณ์แห่งชาติ มักจะคือชนพื้นเมืองที่อาศัยอยู่มาดึกดำบรรพ์ก่อนการเกิดขึ้นของรัฐชาติ
ในแง่นี้รัฐชาติก็ละม้ายโจรล่องหน และรัฐบาลก็เปรียบประดุจโจรจำแลง
แบบว่าโดนใจ และคิดว่าโดนใจกับคนอีกหลายคน ที่กำลังทุกข์อยู่กับความไร้สัญชาติ
ความไม่รู้ว่าความเป็นชนชาติ นั้นจักมีความเป็นมาอย่างไร แต่คำนึงอยู่ในจิตสำนึกเสมอมาตลอดตั้งแต่ บรรพบุรุษว่า พ่อแม่และป๋ย่าตายายของฉัน อยู่อาศัยร่มแผ่นดินไทย มีความผุกพันธืกันมาตลอด ใยจึงไร้สัญชาติ อยู่จนทุกวันนร่
คนเราเกิด มา บนถิ่นฐาน ณ แหล่งที่เกิด
ไม่ใช่เกิด บนถิ่นที่ไร้แดน แห่งหน
เกิดเป็นนก มีนกโบกบินตามสายลม
ไร้ซึ่งเขต คนห้ามปรามในการบิน
แต่ความเป็นคน จึงไร้ค่าหนัก
จะโบกบินอย่างเสรี ฉะไหน จึงต้องมีเขตขามมาขวางกั้น ทุกครั้งไป