ปัญหาที่พบในการทำงานชุมชน                เมื่อชาวบ้านเจ็บป่วยและไปหาเจ้าหน้าที่ที่โรงพยาบาล ส่วนใหญ่จะได้รับประสบการณ์ที่คล้ายกันคือ เจ้าหน้าที่ไม่ได้ใส่ใจในรายละเอียดหรือเรื่องราวชีวิตของคนไข้ที่มารักษา หากมุ่งแต่โรคเท่านั้น สาเหตุที่เป็นเช่นนั้นเนื่องจากระบบงานในสถานพยาบาลและเครื่องมือแพทย์ที่ใช้รักษาคนไข้ในปัจจุบันมีลักษณะเป็นกลไก และใช้หลักการทางชีววิทยามากเกินไปจนละเลยมิติอื่นๆ จึงกรองเอาเรื่องราวความเป็นมนุษย์ออกไปหมด เหลือแต่เพียงข้อเท็จจริงทางกายภาพ ความเป็นมนุษย์จึงถูกลดทอนลงไปเรื่อยๆ ความสัมพันธ์ระหว่างเจ้าหน้าที่กับคนไข้เหลือเพียงเรื่องการรักษาโรค ขาดมิติความเป็นมนุษย์ ช่องว่างระหว่างเจ้าหน้าที่กับคนไข้นับวันจึงยิ่งเหินห่างกันไปทุกที                การพูดคุยกับคนไข้หรือญาติผู้ป่วย เจ้าหน้าที่มักจะเน้นสอบถามหาข้อเท็จจริงทางชีววิทยาเพื่อหาให้ได้ว่าเป็นโรคอะไร ลักษณะที่ว่านี้เราอาจเรียกได้ว่าใช้โรคเป็นตัวตั้ง  ซึงโดยปริยายเราก็มักจะละเลยต่อมิติทางสังคมหรือจิตวิทยา เรื่องราวที่เราสอบถามได้จากการซักประวัติ จึงเป็นเรื่องโรคโดยไมี่เรื่องราวที่ช่วยให้เรามองเห็นความเป็นมนุษย์ การจดบันทึกประวัติผู้ป่วยก็มิได้ใส่ใจที่จะจดบันทึกเรื่องราวของความเป็นมนุษย์ แต่จะเน้นข้อเท็จจริงทางชีววิทยา                 การทำประวัติชีวิตของคนที่เราต้องดูแล จึงเป็นเครื่องมือสำคัญที่จะทำให้เรามีความละเอียดอ่อนและใส่ใจกับความรู้สึกนึกคิดและความเป็นมนุษย์องผู้ป่วย                เป้าหมายสำคัญของเครื่องมือ                1.เพิ่มมิติความเป็นมนุษย์ มองเห็นรายละเอียดชีวิตชาวบ้าน                2.สร้างสัมพันธภาพที่ดีระหว่างเจ้าหน้าที่กับชาวบ้าน                3.เข้าใจ และมีความละเอียดอ่อนในการให้บริการชาวบ้าน                ประวัติชีวิตคืออะไร                การศึกษาประวัติชีวิต คือเครื่องมือที่ทำให้เห็นรายละเอียดชีวิตของผู้คน สร้างความเข้าใจในเรื่องราวของชาวบ้าน และเกิดมุมมองที่มีมิติความเป็นมนุษย์มากขึ้น เมื่อไปศึกษาชีวิตผู้คนอย่างละเอียดลึกซึ้งแล้วเราจะได้เรียนรู้และเข้าอกเข้าใจชาวบ้านมากขึ้น การศึกษาประวัติชีวิตมีความสำคัญตรงที่ทำให้เราเห็นความเป็นมนุษย์ของคนอื่นมากยิ่งขึ้น ได้เห็นว่าเขาก็เป็นคนเหมือนเรามีความสุขก็ดีใจ มีความทุกข์ก็ร้องไห้ มีชีวิตที่ต้องดิ้นรนต่อสู้ มีความล้มเหลว และมีความใฝ่ฝันเป็นสิ่งหล่อเลี้ยงชีวิตไม่ผิดไปจากเรา         “ประวัติชีวิตของบุคคลจึงเป็นยาถอนพิษที่ดีของการมองคนไข้แบบเห็นแต่ไข้ไม่เห็นคน”