งานก็มาก  นับวันยิ่งมาก 
นับวันยิ่งลึกล้ำ  แต่ยิ่งมากกว่าและลึกล้ำกว่า  คืองานของชีวิต 
รู้จักจับหยิบมัน  ก็จะรู้ค่า  และสนุกกับมันเสมอ 
อย่างเช่นเช้าวันนี้  เพื่อนของครูอ้อยคนหนึ่ง   เป็นเพื่อนหญิงและรุ่นน้อง   เธอมาหาครูอ้อยตั้งแต่ยังเช้ามึด  ด้วยหน้าตาอิดโรย  และต้องการเพื่อนอย่างมาก 
เธอเดินเข้าประตูห้องมาและมาจับมือครูอ้อยบีบและพูดว่า  " พี่อ้อยช่วยหนูด้วย
เธอสะอึกสะอื้นเล็กน้อยและพูดละล่ำละลักว่า  " หนูหมดสิ้นทุกอย่างแล้ว
ครูอ้อยวางหนังสือ  หยุดการทำการบ้าน 
และบอกให้เธอนั่งลง  หายใจเข้าปอดลึกๆ  เธอสะอึกสะอื้นอีกครั้ง  หน้าเธอหงายขึ้นมองพัดลมที่มันพัดไปมา  และมีน้ำตาคลอ  เหมือนกับบังคับไม่ให้  น้ำตามันไหลออกมาจากเบ้าตา 
ครูอ้อยก็บอกเธอเบาๆว่า  " ร้องเลยค่ะ  ถ้าอยากจะร้อง  แล้วค่อยคุยกัน "  
ครูอ้อยถอนลมหายใจนิดหนึ่งแล้วเริ่มเปิดฉาก  แต่เธอรู้สึกร้อนรนและอยากจะระบายมากกว่า 
ครูอ้อยจึงนิ่งฟัง  ฟัง  ฟังจนจบ  
ช่างเหมือนเรื่องของครูอ้อยเมื่อ 20 ที่แล้วเลย 
แต่ครูอ้อยก็ฟังต่อไป  สงสาร  อยากช่วยเหลือ 
เหมือนที่ครูอ้อยต้องการความช่วยเหลือ  เมื่อ 20 กว่าปีที่แล้วเลย  
เฮ้อ  !  เรื่องของชีวิต.....ยากที่จะอธิบาย