ผลของการให้ข้อมูลแบบรูปธรรม-ปรนัยต่อความวิตกกังวลของมารดาที่มีบุตรจะเข้ารับการสวนหัวใจ

โสภา พิศจาร, วัลยา ธรรมพนิชวัฒน์ และไข่มุก วิเชียรเจริญ
คณะพยาบาลศาสตร์ มหาวิทยาลัยมหิดล

วัตถุประสงค์
- เพื่อศึกษาผลของการให้ข้อมูลแบบรูปธรรม-ปรนัยต่อความวิตกกังวลของมารดาที่มีบุตรจะเข้ารับการสวนหัวใจ โดยใช้ทฤษฎีการควบคุมตนเองของจอนห์สัน (1999) เป็นกรอบแนวคิด

วิธีการวิจัย
 - เป็นการวิจัยเชิงทดลอง  เลือกกลุ่มตัวอย่างจำนวน 54 ราย กสถาบันสุขภาพเด็กแห่งชาติมหาราชินี สุ่มเข้ากลุ่มทดลอง และกลุ่มควบคุมโดยวิธีจับฉลาก ได้กลุ่มละ 27 รายเท่ากัน กลุ่มทดลองได้รับข้อมูลแบบรูปธรรม-ปรนัยผ่านสื่อคอมพิวเตอร์ เป็นข้อมูลที่อธิบายเกี่ยวกับความรู้สึกทางประสาทสัมผัสและอาการแสดงที่เกิดขึ้น ตามลำดับเหตุการณ์ ลักษณะสภาพแวดล้อม และสาเหตุของความรู้สึกทางประสาทสัมผัส อาการและเหตุการณ์ที่ประสบ ส่วนกลุ่มควบคุมได้รับการพยาบาลตามปกติ ผู้วิจัยใช้แบบวัดความวิตกกังวลขณะเผชิญของสปีลเบอร์เกอร์ ประเมินความวิตกกังวลของกลุ่มตัวอย่างก่อนการทดลอง (pre-test) ในวันแรกที่บุตรเข้ารับการรักษาในโรงพยาบาล 1-2 ชั่วโมงก่อนการสวนหัวใจ  (post-test I) และ 3-4 ชม. หลังการสวนหัวใจ (post-test II) วิเคราะห์ข้อมูลโดยใช้สถิติบรรยาย และ ANCOVA ใช้คะแนนความวิตกกังวลก่อนการทดลองเป็นตัวแปรร่วม

ผลการวิจัย
 1. คะแนนวิตกกังวลของมารดากลุ่มทดลองก่อนการสวนหัวใจ และหลังการสวนหัวใจ ต่ำกว่าคะแนนความวิตกกังวลก่อนการทดลองอย่างมีนัยสำคัยทางสถิติ (P< 0.001)  
2. คะแนนความวิตกกังวลของมารดากลุ่มทดลอง ก่อนการสวนหัวใจต่ำกว่าคะแนนความวิตกกังวลของมารดากลุ่มควบคุมอย่างมีนัยสำคัญทางสถิติ (P<.01)

สรุป
- ผลการวิจัยพบว่า การให้ข้อมูลแบบรูปธรรม-ปรนัย ผ่านสื่อคอมพิวเตอร์นี้ สามารถลดความวิตกกังวลของมารดาก่อนที่บุตรจะเข้ารับการสวนหัวใจได้ การวิจัยนี้ได้รับทุนอุดหนุนและส่งเสริมการทำวิทยานิพนธ์ จกบัณฑิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหิดล ประจำปี 2549

จาก การประชุมวิชาการ เสนอผลงานวิจัยบัณฑิตศึกษา ครั้งที่ 1 เรื่อง บัณฑิตศึกษาเพื่อการพัฒนาประเทศไทย
30-31 มกราคม 2550 ณ อาคารบัณพิตวิทยาลัย มหาวิทยาลัยมหิดล ศาลายา