วัฒนธรรมการเรียนรู้ : จากความกล้าของเธอ

ยูมิ
นี้คือความไว้วางใจยังคงมีอยู้บ้างในสังคมมนุษย์.

เมื่อวานเริ่มจากเช้าเลยฝนตกพอรถเปียกและลงเม็ดบ้างเพราะเมฆปกคลุมพื้นที่เกาะยอไปจนถึงบ่ายแก่ ๆ 

  ช่วงบ่ายได้รับสายจากพระโทรมาระลึกถึงกัน คือ  ดร . พระมหาสุทธิมนต์  ศิลปักษี  จบ ป. เอก ที่มหาวิทยาลัยเมืองพาราณสี เป็นศิษย์รุ่นน้องเพราะผมจบมาก่อน 

 ขณะที่ท่านโทรมา  ท่านอยู่ที่เชียงใหม่  เป็นอาจารย์พิเศษของมหาวิทยาลัยสงฆ์ที่นั้น   คนที่คิดถึงกันนี้อยู่ไกลก็เหมือนอยู่ใกล้นะครับ

เมื่อเลิกงานผมเดินไปที่รถซึ่งจอดอยู่บนหลังเขา...ขอไปด้วยคะอาจารย์...ผมกำลังก้าวขึ้นรถต้องชะงักเหลียวมองตามเสียง...ไม่คุ้นและไม่เคยรู้จัก...ไม่เคยคุยด้วยเลย...แต่เชิญครับด้วยความยินดี...

ผมได้เพื่อนร่วมทางจากบนหลังเขาจนมาถึงตีนเขาเธออำลาและลงจากรถไป...ขณะนั่งในรถผมถามเธอและทราบว่า...สวยน้อยคนนี้ชื่อสา  พึ่งมาทำงานอยู่ในโครงการปรับภูมิทัศน์ของสถาบันทักษิณคดีศึกษาได้ไม่นาน 

 ที่ห้องทำงานเธออยู่บนหลังเขาเหมือนกัน...เธอต้องขึ้นลงเขาวันละหลายเที่ยวระหว่างสำนักงานเลขาของสถาบัน ฯ กับที่ทำงานของเธอ...เธอเหนื่อย...

จึงรวบรวมความกล้าเอ่ยปากขอนั่งรถลงจากหลังเขามาที่สำนักงานนั้นเองครับ...นี้คือความไว้วางใจยังคงมีอยู้บ้างในสังคมมนุษย์. 

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน วัฒนธรรมท้องถิ่น

คำสำคัญ (Tags)#แนวคิด...เรื่องเล่า...ประจำวันนี้

หมายเลขบันทึก: 77068, เขียน: 08 Feb 2007 @ 09:06 (), แก้ไข: 11 Feb 2012 @ 17:19 (), สัญญาอนุญาต: สงวนสิทธิ์ทุกประการ, ความเห็น: 4, อ่าน: คลิก


ความเห็น (4)

  • อู้ น่าจะมีงบซื้อรถกอล์ฟให้เธอสักคน เอาไว้ซิ่งขึ้น ลงเขาค่ะ
  • แดดเปรี้ยงๆ เดินขึ้นเนิน ลงเนินอย่างนี้น่องโป่งล่ะค่ะ  หมดสิทธิ์ใส่รองเท้าสวยๆ ค่ะ

สวัสดีครับ  คุณ

P

เป็นมุมคิดที่น่าสนใจยิ่ง  ผมขอนำแนวคิดนี้หารือผู้บริหารก่อนนะครับ

ขอบคุณครับ

  • ขอบคุณครับสำหรับเรื่องเล่าที่ดีและการน้ำเตือนให้เรารู้ว่าความไว้วางใจยังคงมีอยู้บ้างในสังคมมนุษย์. 

สวัสดีครับ...คุณ

P

มนุษย์เราเมื่อไร้ซึ่งความไว้วางใจกันแล้วทุกอย่างยุ่งยากไปหมดเลยนะครับ

วันนี้ตั้งแต่เช้า  netติดขัดใช้การไม่ได้เลยพึ่งได้ช่วงนี้แต่ยังช้าอยู่...

ขอบคุณครับ