นี้คือความไว้วางใจยังคงมีอยู้บ้างในสังคมมนุษย์.

เมื่อวานเริ่มจากเช้าเลยฝนตกพอรถเปียกและลงเม็ดบ้างเพราะเมฆปกคลุมพื้นที่เกาะยอไปจนถึงบ่ายแก่ ๆ 

  ช่วงบ่ายได้รับสายจากพระโทรมาระลึกถึงกัน คือ  ดร . พระมหาสุทธิมนต์  ศิลปักษี  จบ ป. เอก ที่มหาวิทยาลัยเมืองพาราณสี เป็นศิษย์รุ่นน้องเพราะผมจบมาก่อน 

 ขณะที่ท่านโทรมา  ท่านอยู่ที่เชียงใหม่  เป็นอาจารย์พิเศษของมหาวิทยาลัยสงฆ์ที่นั้น   คนที่คิดถึงกันนี้อยู่ไกลก็เหมือนอยู่ใกล้นะครับ <p style="margin: 0cm 73.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal">เมื่อเลิกงานผมเดินไปที่รถซึ่งจอดอยู่บนหลังเขา…ขอไปด้วยคะอาจารย์…ผมกำลังก้าวขึ้นรถต้องชะงักเหลียวมองตามเสียง…ไม่คุ้นและไม่เคยรู้จัก…ไม่เคยคุยด้วยเลย…แต่เชิญครับด้วยความยินดี…</p><p style="margin: 0cm 73.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 73.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal">ผมได้เพื่อนร่วมทางจากบนหลังเขาจนมาถึงตีนเขาเธออำลาและลงจากรถไป…ขณะนั่งในรถผมถามเธอและทราบว่า…สวยน้อยคนนี้ชื่อสา  พึ่งมาทำงานอยู่ในโครงการปรับภูมิทัศน์ของสถาบันทักษิณคดีศึกษาได้ไม่นาน </p><p style="margin: 0cm 73.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal"></p><p style="margin: 0cm 73.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal"> ที่ห้องทำงานเธออยู่บนหลังเขาเหมือนกัน…เธอต้องขึ้นลงเขาวันละหลายเที่ยวระหว่างสำนักงานเลขาของสถาบัน ฯ กับที่ทำงานของเธอ…เธอเหนื่อย…</p><p style="margin: 0cm 73.3pt 0pt 0cm" class="MsoNormal"></p>จึงรวบรวมความกล้าเอ่ยปากขอนั่งรถลงจากหลังเขามาที่สำนักงานนั้นเองครับ…นี้คือความไว้วางใจยังคงมีอยู้บ้างในสังคมมนุษย์.