เมื่อวานเริ่มจากเช้าเลยฝนตกพอรถเปียกและลงเม็ดบ้างเพราะเมฆปกคลุมพื้นที่เกาะยอไปจนถึงบ่ายแก่ ๆ 

  ช่วงบ่ายได้รับสายจากพระโทรมาระลึกถึงกัน คือ  ดร . พระมหาสุทธิมนต์  ศิลปักษี  จบ ป. เอก ที่มหาวิทยาลัยเมืองพาราณสี เป็นศิษย์รุ่นน้องเพราะผมจบมาก่อน 

 ขณะที่ท่านโทรมา  ท่านอยู่ที่เชียงใหม่  เป็นอาจารย์พิเศษของมหาวิทยาลัยสงฆ์ที่นั้น   คนที่คิดถึงกันนี้อยู่ไกลก็เหมือนอยู่ใกล้นะครับ

เมื่อเลิกงานผมเดินไปที่รถซึ่งจอดอยู่บนหลังเขา...ขอไปด้วยคะอาจารย์...ผมกำลังก้าวขึ้นรถต้องชะงักเหลียวมองตามเสียง...ไม่คุ้นและไม่เคยรู้จัก...ไม่เคยคุยด้วยเลย...แต่เชิญครับด้วยความยินดี...

ผมได้เพื่อนร่วมทางจากบนหลังเขาจนมาถึงตีนเขาเธออำลาและลงจากรถไป...ขณะนั่งในรถผมถามเธอและทราบว่า...สวยน้อยคนนี้ชื่อสา  พึ่งมาทำงานอยู่ในโครงการปรับภูมิทัศน์ของสถาบันทักษิณคดีศึกษาได้ไม่นาน 

 ที่ห้องทำงานเธออยู่บนหลังเขาเหมือนกัน...เธอต้องขึ้นลงเขาวันละหลายเที่ยวระหว่างสำนักงานเลขาของสถาบัน ฯ กับที่ทำงานของเธอ...เธอเหนื่อย...

จึงรวบรวมความกล้าเอ่ยปากขอนั่งรถลงจากหลังเขามาที่สำนักงานนั้นเองครับ...นี้คือความไว้วางใจยังคงมีอยู้บ้างในสังคมมนุษย์.