ครูอ้อยย้ายมาสอนอยู่ที่กรุงเทพฯ 12 ปีแล้ว ไม่ค่อยพบเด็กนักเรียนป็นเหา แต่วันนี้ได้คุยเรื่อง...เหา...จึงหยิบขึ้นมาคุยกับเขาบ้าง

เด็กๆในกรุงเทพฯ  มีพ่อแม่  ผู้ปกครอง  หรือคนเลี้ยงที่เอาใจใส่ดูแลเป็นอย่างดี  โอกาสที่จะเป็นเหานั้นจึงมีน้อยมาก 

เหา  เป็นสัตว์ชนิดหนึ่ง  ที่กินเลือดเป็นอาหาร  ชอบอยู่อาศัยศีรษะของมนุษย์มากที่สุด 

ตอนครูอ้อยเล็กๆ  จำได้ว่า  ไม่มียาอะไรจะมารักษาได้   

คุณพ่อได้เอาน้ำยาที่ชื่อ  " ดี.ดี.ที"  ชะโลมบนศีรษะของครูอ้อย  และน้องๆ  และเอาผ้าพันศีรษะไว้สักครู่หนึ่ง  จึงล้างเอาน้ำยาออก 

ตอนนั้น  ครูอ้อยยังเด็ก  ประกอบกับ  สมัยนั้นไม่มียารักษา  จนครูอ้อยโตจึงมีวิธีฆ่าเหา คือ  ใช้ใบน้อยหน่า 

พอมาวันนี้  ครูอ้อยได้รับมอบหมายให้รับสมัครนักเรียนใหม่ชั้นอนุบาล  ในปีการศึกษา 2550  และเห็นนักเรียนมีไข่เหา  จึงทักนักเรียน 

ครูอ้อยจึงมีเรื่องเล่าสนุกสนาน 

เรื่อง  เหา  มาเล่าสู่กันฟัง  ครูอ้อยกับน้องสาวครูอ้อย  มีเส้นผมยาว  คุณพ่อ จึงจัดการโดยใช้ " ดี.ดี.ที."  ชะโลม  ดังที่เล่ามาแล้ว  คราวนี้ เหามันคงไม่มีที่อยู่  จึงกระโดดขึ้นบนศีรษะของน้องชาย  ซึ่งตัดผมเกรียน  แบบอเมริกันลานบิน  เหาจึงลำบากในการหาอยู่หากิน  จึงถอยร่นลงมาอยู่แถบหัวคิ้วของน้องชาย 

คุณพ่อคุณแม่  ก็ไม่ได้สังเกตอะไรบนหัวคิ้วของน้องชาย  คงมัวแต่โฟกัสมาที่ศีรษะของครูอ้อยกับน้องสาว

จนกระทั่งวันหนึ่ง  ครูอ้อยทาแป้งให้น้องชาย  จึงสังเกตพบว่า  หัวคิ้วของน้องชายมีตุ่มอะไรปูดขึ้นมา  ครูอ้อยจึงแกะตุ่มเม็ดนั้นให้น้องชาย 

ปรากฎว่าน้องชายร้องว่า  " เจ็บ " 

ครูอ้อยจึงบอกน้องชายว่า  " เดี๋ยวก่อน  พี่อ้อยสงสัยว่า  มันคืออะไร " 

น้องชายเชื่อครูอ้อยจึงยืนเฉยๆ  ครูอ้อยเอาหน้าและตาของครูอ้อยไปใกล้น้องชาย  จึงรู้ว่า  มันคือเหา..เหาค่ะ 

ประมาณว่า  เป็นครอบครัว  มีทั้ง  พ่อเหา  แม่เหา  พี่เหา  น้องเหา  หลายๆตัว  อยู่เป็นกระจุก  ที่หัวคิ้วของน้องชายครูอ้อยค่ะ 

ครูอ้อยโมโหมาก  และบอกกับคุณพ่อว่า "  ได้ฆ่า  หมู่บ้านเหา  ได้สำเร็จค่ะคุณพ่อ " 

คุณพ่อไม่เชื่อค่ะ  จะเชื่อได้อย่างไรคะ  ครูอ้อยบี้มันหมดเลย