การรู้จักเส้นทาง ถนนหนทาง กับการรู้จักเส้นทางเดินข้างหน้าของชีวิต อาจจะคล้ายคลึงกัน

นายบอนเข้า กทม. เมื่อ 30-31 ม.ค.2550 มีโอกาสได้เจอเพื่อนที่ทำงานที่วชิรพยาบาล และพบกับครูอ้อย



มีความตั้งใจว่า จะแวะไปดูบรรยากาศบ้านครูอ้อยที่บ้านพักรถไฟ ถ.วิภาวดี กม.11 ไม่รู้ว่าอยู่แถวไหน ลองถามเพื่อนที่ทำงานวชิรพยาบาลดู

”อ๋อ คงอยู่แถวๆหลังหมอชิตใหม่ ก่อนที่จะถึงสถานีรถไฟพหลโยธิน แถวๆสะพานลอยนั่นแหละ”

เพื่อนคนนี้ของนายบอนไม่มีรถส่วนตัว นั่งรถเมล์มาทำงานทุกวัน ยามว่างจะนั่งรถเมล์สายต่างๆ เพื่อให้รู้จักคุ้นเคยกับเส้นทางใน กทม. เวลาไปไหนจะได้รู้จักเส้นทาง….

<h2>มาถึงครูอ้อยมั่ง...</h2>


นายบอนเจอครูอ้อยเมื่อ 1 ก.พ.2550 นัดพบกันที่โลตัสบางกะปิ ท่านขับรถมารับ ท่านบอกว่า ทางเส้นนี้ไม่เคยมา ตอนที่โทรแจ้งนัดหมายก็ลองขับมาเรื่อยๆ จนเจอเดอะมอลล์บางกะปิ และขับต่อมาจนถึงโลตัสจนได้


ช่วงขากลับไปยังโรงเรียน ครูอ้อยก็ขับรถตรงไปเรื่อยๆ ผ่านแยกบางกะปิ เลยไปจนถึงนิด้า ครูอ้อยแจ้งว่าไม่เคยมาทางเส้นนี้เลย

คงเพราะไม่อยากจะผจญกับสภาพรถติดมากนัก ถ้าไม่จำเป็น คน กทม.ย่อมไม่เดินทางออกมาเจอรถติด  ครูอ้อยคงจะขับรถระหว่าง บ้านพัก จนมาถึงซอยลาดพร้าว 94 และลัดเลาะไป ม.รามคำแหง

<h2>ถ้าไปถนนเส้นอื่น อาจจะหลงทางได้ 55555</h2><h2>คน กทม.หลงทางใน กทม.เสียเอง </h2>
มีความรู้มากมายที่จะต้องขวนขวายด้วยตัวเอง หลายคนเก่งที่รอบรู้เรื่องไกลตัวมากมาย แต่เรื่องใกล้ๆตัว ไม่รู้เรื่องแม้แต่นิดเดียว… เช่น อยู่ในเมืองนั้นแท้ๆ แต่กลับไม่รู้ว่า ร้านอาหารที่อร่อยที่สุดในเมืองนั้น มีเมนูอาหารใดที่ไม่น่าพลาดบ้าง ฯลฯ

ความรอบรู้เรื่องใกล้ๆตัว แม้แต่คนใกล้ๆตัว นับตั้งแต่คนในครอบครัว คู่ชีวิต ก็ใช่ว่า เราจะรู้จักไปทุกอย่าง ยังคงต้องค้นหาและเรียนรู้กันไปตลอดชีวิต

โลกนี้จึงมีหลายอย่างให้ค้นหา และน่าตื่นเต้นอยู่เสมอ

<h2>การรู้จักเส้นทาง ถนนหนทาง กับการรู้จักเส้นทางเดินข้างหน้าของชีวิต อาจจะคล้ายคลึงกัน</h2>
<h2>คล้ายในแง่ เส้นทางข้างหน้า เราจะเห็นว่า ทอดยาวผ่านสถานที่ต่างๆ ไปเรื่อยๆ ไม่มีที่สิ้นสุด ซึ่งถนนหนทาง เราสามารถที่จะนั่งรถไปสำรวจเส้นทางนั้นได้</h2>
แต่ถนนแห่งชีวิต แต่ละคนต้องหาทางสำรวจถนนสายนี้ด้วยตัวเอง