ครูต๋อยกับพิธีพระราชทานเพลิงศพได้เสร็จสิ้นลงแล้วเมื่อวานนี้ 17 มกราคม2550 ที่จังหวัดนครราชสีมา

เมื่อวานนี้  ครูอ้อยไปงานศพของเพื่อนครูอ้อย  ที่จังหวัดนครราชสีมา  ครูอ้อยเคยเขียนบันทึกถึงเพื่อนคนนี้  ในบันทึกเรื่อง  ส่งกำลังใจให้...ต๋อยเพื่อนรัก  เป็นเรื่องแรก ตั้งแต่ครูต๋อยประสบอุบัติเหตุ  จนกระทั่ง  ครูต๋อยเสียชีวิต  ในเวลาต่อมา  ครูอ้อยก็เขียนบันทึกที่สองเรื่อง  ทบทวนความดีของเพื่อนเมื่อเธอตายไปแล้ว

เมื่อครูอ้อยได้เดินทางไปร่วมพิธพระราชทานเพลิงศพของครูต๋อย ก็มาเขียนบันทึกอีก  เพราะยังซาบซึ้งกับความเป็นเพื่อน เมื่อได้พบพ่อและแม่ของครูต๋อย  ที่ตามหาครูอ้อยมานานแล้ว  เนื่องจาก ครูอ้อยเป็นเพื่อนครูต๋อยที่เคยเซ็นต์ค้ำประกันการทำงานให้แก่  คุณต้อยน้องชายของครูต๋อยเมื่อหลายปีมาแล้ว 

ครูอ้อยได้พบกับงานศพที่มีแขกผู้มีเกียรติมากมาย  มีแถวการยืนต้อนรับโดยเพื่อนครูของครูต๋อยแต่งชุดขาวปกติไว้ทุกข์และชุดลูกเสือ  ต้อนรับไฟพระราชทานเพลิงศพ  ครูอ้อยรู้สึกถึงความดีของเพื่อนต๋อยที่ได้ทำไว้ตั้งแต่มีชีวิตอยู่  เมื่อสิ้นชีวิตไปแล้ว คุณงามความดีเหล่านั้น  ทำให้ผู้คนหลั่งใหลมาร่วมพิธีเป็นเกียรติแก่ครูต๋อยเป็นครั้งสุดท้าย 

เหมือนกับครูอ้อยที่เป็นเพื่อนกันมาหลายสิบปี  ยังต้องเดินทางไปเผาศพเพื่อนให้ได้  เท่ากับเป็นการทำความดีเป็นครั้งสุดท้ายตอบแทนเพื่อน 

ครูอ้อยได้พบเพื่อนตั้งแต่เริ่มทำงานใหม่ๆหลายคนทีเดียว  และพบเจ้านายเก่าที่เกษียณอายุราชการไปแล้วด้วย

 ครูอ้อยรับความรู้สึกกลับมาด้วยพลังใจที่แข็งแกร่ง เนื่องจากการสูญเสียเพื่อนที่ทำความดี  แล้วล่วงลับไป

อย่างน้อยความดีที่ครูต๋อยได้ทำไว้ก่อนจากโลกไป  ทำให้คนอย่างครูอ้อยตระหนักถึงวาระที่เหลืออยู่กับการทำความดีให้สังคมนี้  ไม่ว่าจะเป็นเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่ตามกำลังความสามารถและสติปัญญา

เมื่อถึงเวลากลับบ้าน  ครูอ้อยยังรู้สึกว่า...ครูต๋อยได้มาส่งครูอ้อยระหว่างการเดินทาง  สัมผัสหนึ่งที่ลึกลับไม่อาจจะบรรยายได้  เป็นสัมผัสแห่งความดีที่เพื่อนมีต่อเพื่อน

ขอให้เพื่อนจงไปสู่สุคติ....

ครูอ้อยได้ดูหน้าเพื่อนในวาระสุดท้ายก่อนที่ร่างกายของครูต๋อยจะสลายไปกับเพลิง

ครูอ้อยได้ยืนมองควันปลิวออกจากปล่องเมรุ  ซึ่งเชื่อกันว่า  ครูต๋อยไปแล้ว  ขึ้นสวรรค์แห่งความดีไปแล้ว

คงเหลือแต่ความทรงจำที่ดี  ที่ยังประทับไว้ในใจครูอ้อยและเพื่อนๆ  ญาติสนิท  ตลอดไป