ลูกคงเห็นแม่วุ่นๆ กับการเตรียมงานปาร์ตี้บายเนียร์ SMA Gen 17 ช่วงที่เพิ่งผ่านมานี้ จนอาจจะสงสัยว่า แม่เกษียณแล้วแท้ๆ ทำไมยังหาเรื่องเหนื่อยมาทำงานอาสา ทำงานเครือข่ายผู้ปกครองให้วุ่นวายไปหมด จริงๆ แล้วแม่ลืมเล่าให้ลูกฟังว่าเรื่องพวกนี้มันเหมือนเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตแม่มาตั้งนานแล้ว
ตอนแม่เรียนมหาวิทยาลัย รุ่นเดียวกับลูกตอนนี้แหละ แม่ก็เลือกไปทำงานสโมสรนักศึกษา คอยวิ่งวุ่นทำกิจกรรมส่วนรวมจนเป็นเรื่องปกติ พอเรียนจบมาทำงาน แม่ก็โชคดีที่ได้ทำงานที่ตัวเองถนัดและได้ประโยชน์กับคนอื่นด้วย อย่างการทำระบบ GotoKnow.org กับ ClassStart.org กับพ่อของลูก ซึ่งมันคืองานวิชาการเพื่อสังคมที่แม่รักและภูมิใจที่ได้ทำในตอนนั้น
พอมาถึงตอนนี้ที่ลูกกำลังจะจบ ม.6 แม่ก็แค่เอาความถนัดเดิมๆ ของแม่มาช่วยงานหลังบ้านให้ลูกกับเพื่อนๆ ต่อเท่านั้นเอง แม่ไม่ได้หวังจะทำอะไรให้มันยิ่งใหญ่ แค่อยากใช้แรงที่แม่มียังพอช่วยจัดการนั่นนี่ให้งานของลูกออกมาเรียบร้อยที่สุด เพราะแม่รู้ว่าความสุขจากการได้เห็นส่วนรวมมีความสุขมันเติมเต็มหัวใจเราได้ดีแค่ไหน
ในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ลูกจะเริ่มชีวิตนักศึกษาแพทย์แล้วนะ งานของลูกในอนาคตคือการดูแลคนอื่นโดยตรง ซึ่งมันต้องใช้ความเสียสละมากกว่าที่แม่ทำอยู่ตอนนี้หลายเท่า แม่ไม่ได้จะสอนอะไรลูกมากมายหรอกนะ แค่อยากทำให้เห็นเป็นตัวอย่างเล็กๆ ว่า การมีชีวิตอยู่เพื่อทำประโยชน์ให้คนอื่นบ้างตามกำลังที่เรามี มันทำให้ชีวิตเรามีความหมายและมีความสุขที่เรียบง่ายที่สุดแล้ว
แม่ดีใจนะที่ได้ทำหน้าที่แม่ และได้ทำหน้าที่ “มดงาน” หลังบ้านให้รุ่นของลูกด้วย สู้ๆ กับทางเดินข้างหน้านะน้องหมอของแม่ แม่เป็นกำลังใจให้เสมอนะ
ดีใจกับอาจารย์จันนะคะ
ขอบคุณค่ะพี่แก้ว