20260327171315.png 20260327171254.png

ตั้งแต่เกษียณมา แม่ก็ได้เพื่อนใหม่แบบงงๆ ใครจะเชื่อว่าชีวิตจะมาลงเอยกับการเป็น “แม่เลี้ยงชันโรง”

เรื่องของเรื่องคือ…วันดีคืนดี มีเจ้าชันโรงตัวจิ๋วพากันมาทำรังอยู่ตรงซอกกระจกประตูรถยนต์ของพ่อ จะขับรถไปไหนก็ลำบากใจ ไล่เขาก็ไม่ไปไหนเท่าไร จะรมยาก็สงสาร สุดท้ายเลยตัดสินใจสั่งซื้อกล่องไม้มาให้เขาอยู่เป็นเรื่องเป็นราวซะเลย ย้ายจากประตูรถมาอยู่ในบ้านไม้หลังใหม่ ดูเขาน่าจะชอบกันนะ

ผ่านไปครึ่งปี แม่ก็แค่คอยแอบดูเขาทุกวัน เห็นเขาขยันเราก็เพลินดี กินบ้านเพื่อน มานอนบ้านเรา ช่วงที่ผ่านมามัวแต่ยุ่งๆ เรื่องลูกเข้ามหาวิทยาลัย เลยเพิ่งได้มีเวลาเปิดดูรังเขาจริงๆ จังๆ (จริงๆ เขาว่า 3 เดือนก็ดูได้แล้ว)

แม่ก็เตรียมตัวเท่าที่ทำได้ ใส่ชุดป้องกันให้มิดชิด ชุดกันผึ้ง ถุงมือ และอุปกรณ์ต่างๆ พร้อมแล้ว ก็เปิดแผ่นพลาสติกออก พอเปิดดูข้างในก็แอบตื่นเต้นเหมือนกันนะ เห็นถ้วยน้ำผึ้งเห็นเกสรเต็มไปหมด แต่แม่ยังดูไม่ค่อยเก่งค่ะ ยังหานางพญาไม่เจอ ไม่เป็นไร…ไว้ค่อยๆ เรียนรู้กันไป

แม่ก็ลองวิชาใหม่จากการเปิดคลิป เริ่มต้นด้วยการ “แยกไข่” แล้วย้ายไข่บางส่วนมาใส่กล่องใหม่เพื่อขยายรัง แยกได้เป็น 3 กล่อง ต่อไปนี้ก็ต้องคอยลุ้นว่าจะรอดไหม ถ้าพอเห็นเขาเริ่มสร้างบ้านใหม่กันได้ แม่ก็จะได้รังใหม่เพิ่มมาอีกเป็น 3 รัง

และในที่สุดก็ได้เวลา “เก็บน้ำผึ้ง” ชุดแรก! บอกเลยว่าตื่นเต้นมาก น้ำผึ้งชันโรงของแม่รสชาติจะหวานๆ อมเปรี้ยว กล่องแรกนี้เขาผลิตน้ำผึ้งให้แม่ประมาณ 300 ml จิบแล้วชื่นใจสุดๆ แถมยังมีประโยชน์มากด้วยนะ

ตอนนี้แม่ก็ยังอยู่ในช่วงฝึกปรือฝีมือแบบงูๆ ปลาๆ ไปก่อน กะว่าถ้าพอมีความรู้และชำนาญขึ้นกว่านี้อีกสักหน่อย ในอนาคตอาจจะขยับขยายไปลองทำดูที่สวนมะพร้าวเล็กๆ ของเราที่ชุมพรดูบ้าง ที่นั่นอากาศน่าจะดีและมีอาหารให้เจ้าตัวจิ๋วเยอะกว่านี้ น่าจะเป็นความสุขที่เรียบง่ายดีในบั้นปลาย

จากความบังเอิญที่ประตูรถวันนั้น กลายเป็นเป้าหมายใหม่ที่ทำให้แม่มีความสุขในทุกเช้าที่ตื่นมาเลยล่ะจ้า พรุ่งนี้แม่คิดว่า จะไปหาซื้อต้น “รักแรกพบ” สีเหลือง เขาว่ากันว่าชันโรงจะชอบมากเป็นพิเศษ

ขอบคุณเจ้าตัวเล็กพวกนี้จริงๆ ที่มาเป็นเพื่อนแก้เหงาให้แม่ในวัยเกษียณ 20260327171237.png