ปล่อยไก่
ผมสร้างรั้วบ้านเสร็จหลายวันแล้ว ไม่มีเวลาจะปลูกไม้ดอกไม้ประดับตรงบริเวณหน้ารั้ว ซึ่งทำเป็นแปลงเล็กๆตลอดแนวรั้ว ความยาวประมาณ ๘๐ เมตร
คำว่าไม่มีเวลา ไม่น่าจะใช้ได้กับข้าราชการบำนาญเลย แต่มันเป็นเช่นนั้นจริงๆ
เวลาหมดไปกับชีวิตประจำวันที่มีความหลากหลาย แทบจะไม่ได้พักด้วยซ้ำ คิดในมุมบวกก็ถือว่าดีเหมือนกัน จะได้ใช้พละกำลังทั้งกายและสมองให้มีความคงทนและแข็งแรงเข้าไว้
มองซ้ายมองขวา เห็นว่าต้นคุณนายตื่นสาย กำลังงอกงามสดใส ดอกใหญ่ใบเยอะ ผมจึงถอนออกมาได้ ๒ เข่งใหญ่ จับโยนลงไปในแปลง แล้วสาดดินปุ๋ยบางๆลงไปทับถม พรมน้ำชุ่มๆก็เสร็จแล้ว
จากนั้นก็เก็บกวาดใบไม้ ที่ร่วงหล่นจากผลพวงของฝนที่ตกหนักเมื่อวันวาน แม้ลมจะไม่แรงมาก แต่ใบไม้จากต้นสัตบรรณใหญ่ ที่ทะยอยร่วงสะสมอยู่นาน ถึงเวลาที่ผมจะต้องกวาดเสียที
ขณะที่กวาดก็แหงนคอตั้งบ่า มองดูยอดสัตบรรณที่มีอายุน้อยกว่าบ้านนิดเดียว ถึงแม้ว่าดอกจะไม่หอมชวนให้ชมเชย แต่ผมก็ไม่เคยคิดจะตัดทิ้ง ปล่อยให้แอบอิงเป็นมิ่งขวัญแก่บ้านต่อไป
ข้อดีของการกวาดใบไม้รอบบ้าน จะได้พลังงานแขนได้ออกแรงจนได้เหงื่อชุ่มโชก นอกจากนั้นยังจะได้ใบไม้เอาไว้ทำปุ๋ยอย่างมากมายก่ายกอง และไม่ต้องกองจนไกลหูไกลตา
ผมนำไปกองไว้โคนต้นลำไย รอเวลาใส่มูลวัวทับลงไป ตามด้วยน้ำมักชีวภาพเท่านั้นเอง
วันก่อนไม่ได้เก็บกวาด เดินเก็บเมล็ดมะค่าโมงอย่างเดียว ใส่ขวดโหลเอาไว้ วันนี้ไม่ได้ตั้งใจจะก้มเก็บ แต่เมล็ดมันสวยเตะตาเหลือเกิน จึงสู้ทนเก็บจนเกลี้ยง เห็นผลงานการเก็บสะสมแล้วรู้สึกชื่นใจ
ถ้านำไปเพาะเพื่อขยายพันธุ์แล้วนำไปจ่ายแจก คงได้ต้นไม้ใหญ่เพิ่มมากขึ้นบนผืนแผ่นดินไทย
ฝันล่องลอยไปไกล แต่แล้วก็ต้องตกใจ...เมื่อได้ยินเสียงไก่ร้องลั่น ฉับพลันทันใดนั้น ...เจ้าโก..หมาสีดำตัวเล็กแต่ใจใหญ่ คาบไก่ป่าระดับหัวหน้าครอบครัว กำลังจะวิ่งผ่านหน้าผมไป...
“เฮ้ย...ปล่อย....” ผมตะโกนลั่นแค่ครั้งเดียวก็เกินพอ เพราะเจ็บคอเหลือเกิน
ไก่ป่าตัวผู้ขนยาวสลวยสวยเก๋ หลุดจากปากเจ้าโก โดยไม่มีความบอบช้ำแม้แต่น้อย นอกจากตกใจยืนตัวสั่นเทา ผมค่อยๆเอื้อมมือไปเกาะกุมแล้วอุ้มเอามาไว้แนบอก..โถ..ขวัญเอ๋ยขวัญมา
ผมสำรวจเรือนร่างของเจ้าไก่อย่างละเอียด ระคนแปลกใจว่าทำไม ถึงพลาดท่าเสียทีให้แก่เจ้าโกได้ ทั้งที่ป่ารอบบ้านมีไก่อาศัยอยู่เป็นจำนวนมาก ทุกตัวล้วนว่องไว ไม่มีหมาตัวใดไล่จับได้ง่ายๆ
แล้วผมก็หายสงสัย เมื่อเห็นเชือกที่ผูกติดอยู่ที่ขาด้านซ้าย มีรอยฉีกขาดเล็กน้อย แต่ยังคงมัดเป็นเกลียวแน่นอยู่ ทำให้ไก่หนุ่มตัวนี้ไม่สามารถจะบินหรือเดินได้ถนัดนัก
เกือบเสร็จเจ้ากิ๊ก กี้ โก รปภ.สามสหายของผมเข้าให้แล้ว โชคยังดีที่ผมเก็บกวาดอยู่บริเวณนั้น จึงช่วยชีวิตไก่เอาไว้ได้ทัน ก่อนกลับไปอยู่กับครอบครัว เพื่อส่งเสียงขันขับขานไปอีกนานเท่านาน
เย็นนี้...ผมคงมีงานเพิ่มขึ้นอีกแล้ว เพราะหลังจากดูแลเอาใจไก่ ให้น้ำให้อาหารสัก ๒ มื้อ เลี้ยงดูกันเสร็จสรรพ ผมก็ต้องปล่อยไก่ให้กลับเข้าสู่ป่าข้างบ้าน
หวังว่า..คงไม่เจอกันอีก ขอได้ยินแต่เสียงขันในตอนรุ่งสางก็พอนะ
ชยันต์ เพชรศรีจันทร์
๕ พฤษภาคม ๒๕๖๘
