อย่าทำโอกาสให้เกิดวิกฤต
ผมเป็นคนยอมคนมาโดยตลอด เพราะไม่อยากให้ตัวเองหรือใครๆต้องเดือดร้อน แบบว่ายอมๆกันไป ถอยกันคนละก้าว เพื่อความสงบสุขกันทั้งสองฝ่าย
แต่ก็มีอยู่หนึ่งเหตุการณ์ ครั้งแรกและครั้งเดียวในชีวิต ที่ไม่ยอมให้ถูกกระทำ ผมไม่ยอมอดทนที่จะรออย่างไม่มีเหตุผล เป็นบทเรียนที่สอนผมว่า ต่อไปอย่าได้ทำอย่างนี้อีก
วันที่ผมจากลาศึกษานิเทศก์มาสอบ ผช.ผอ.รร.ในสังกัด สปจ.กาญจนบุรี ผมสอบได้ที่ ๑ ผ่านไปเดือนกว่า ไม่มีวี่แววว่าจะเรียกตัว ทั้งที่มีโรงเรียนขนาดใหญ่หลายแห่งมีตำแหน่งว่าง
ผมคิดว่าสปจ.คงมีเหตุผลบางอย่าง เรื่องบรรจุและแต่งตั้งอาจไม่อยู่ในปฏิทินการทำงานของเขา หรือไม่ก็งานบริหารบุคคลไม่ได้ใส่เข้าไปในระเบียบวาระการประชุม อ.ก.ค.ก็เป็นไปได้
ผมเข้ากรุงเทพฯ ตรงไปที่สปช.(เดิม) ไหนๆก็ไปแล้วจึงขอเข้าพบ เลขาฯสปช. ( ดร. คุณหญิงกษมา วรวรรณ ณ อยุธยา) ภายในห้องของท่านเลขาฯเป็นห้องสูทขนาดใหญ่ ปูด้วยพรมแดงทั้งห้อง
ท่านเลขาฯรับไหว้จากผมแล้ว ท่านได้พูดคุยอย่างเป็นกันเองเพียงครู่เดียว ตอนนั้นสายตาท่านจับจ้องอยู่แต่ทีวีแทบไม่คลาดสายตา ในทีวีกำลังมีการถ่ายทอดการอภิปรายไม่ไว้วางใจรัฐบาล
ท่านถามถึง รร.บ้านองหลุ สปอ.ศรีสวัสดิ์ ที่ผมกับผช.หน.ปอ.(อำนาจ ทัดสวน) นำคณะท่านเลขาฯนั่งเกวียนไปเตรียมงานรับเสด็จสมเด็จพระเทพรัตนราชสุดา สยามบรมราชกุมารีฯ
ผมบอกจุดประสงค์ที่เดินทางมาสปช. และบอกถึงเหตุผลในการเปลี่ยนสายงาน
ท่านเลขาฯให้น้องหน้าห้องพาผมไปพบกองการเจ้าหน้าที่ ซึ่งผมเข้าใจว่าน่าจะมีหน้าที่ดูแลงานบริหารบุคคลของสปจ.เป็นแน่แท้ เพราะขณะที่ผมยืนต่อหน้าเจ้าหน้าที่ระดับหัวหน้า สังเกตสีหน้าท่าทางของท่านบอกบุญไม่รับและยกโทรศัพท์พูดคุยอยู่กับสปจ.กาญจนบุรี
ผมไม่ได้จดจำว่าท่านผู้นี้ชื่ออะไร รู้แต่ว่าเขาไม่อยากคุยกับผม พูดสองสามคำก็ให้ผมกลับได้ ตอนนั้นแปลกใจตัวเอง ว่าทำไมผมไม่กลัว อาจจะคิดว่าเขาคงไม่กล้าว่าอะไรผมหรอก และผมก็มีเหตุผลของผมเหมือนกัน
กลับมาได้ไม่ถึง ๗ วัน สปจ.มีหนังสือให้ผมไปเลือกโรงเรียน แล้วผมก็เลือกโรงเรียนอนุบาลวัดรางหวาย สปอ.พนมทวน ดำรงตำแหน่งได้เพียงปีเดียวก็สอบอาจารย์ใหญ่ได้ที่ ๑ อีก คราวนี้เรียกบรรจุรวดเร็วทันใจเหลือเกิน
อย่างไรก็ตามผมคิดว่าตอนนั้นผมกำลังเป็นหนุ่มใหญ่ไฟแรง ดูหนังสืออย่างกล้าแกร่ง มีใจใฝ่ก้าวหน้า และคิดว่ามีโอกาสต้องไขว่คว้า หากล่าช้ามันจะช้าไปหมดทั้งเงินเดือนและวันเวลาที่จะบรรลุเป้าหมายปลายทาง หากช้าไปเพียงนิดเดียว โอกาสจะหลุดลอยไปทันที
วันนี้ผมได้มาเป็น อกคศ.ของเขตพื้นที่ฯกาญจนบุรี เขต ๔ มีปณิธานอยู่ในใจเสมอ ที่จะไม่ทำให้โอกาสของใคร หรือองค์กรใดสูญเสียไปอย่างเด็ดขาด เพราะผมเข้าใจความรู้สึกนั้นเป็นอย่างดีมาแล้ว
ในทางกลับกันได้นำมาสอนลูกหลาน ให้เข้าใจคำว่า..โอกาส..บางครั้งอาจจะควบคุมปัจจัยบางอย่างไม่ได้ จึงอาจจะเป็นไปอย่างที่เราคิดหวังไม่ได้ทั้งหมด
ขอให้คิดดีทำดีเข้าไว้ มองโอกาสที่เหลืออยู่ให้สวยงาม โชคดีแล้วที่ได้รับราชการครู ยังมีเวลาที่จะสั่งสมประสบการณ์และสร้างวิสัยทัศน์อยู่เสมอ เพื่อบ่มเพาะความรู้และความชำนาญก่อนที่จะไปต่อ
อย่ารอแต่จะสร้างแรงบันดาลใจ แต่จงสร้างวินัยและความเชื่อมั่น ยึดเป้าหมายเอาไว้เป็นสำคัญ.
ชยันต์ เพชรศรีจันทร์
๒๓ เมษายน ๒๕๖๘




ขอบคุณสำหรับการให้ความคิดอย่างตรงไปตรงมา แม้จะเป็นความจริงที่เปิดเผยได้แล้ว แต่ไม่อยากให้เป็นปมในใจ เพราะผมก็เชื่อว่าผมและข้าราชการอีกมากคงเคยคิดทำนองนี้ แม้ปัจจุบันจะคิดว่าจะต้องพยายามลืมมันเสียให้หมดโดยระบายออกมา เพื่อสร้างสังคมใหม่ที่ดี แต่กลับคิดได้ว่าในชีวิตของการทำงานตามบริบทแบบไทยก็คงเลี่่ยงเหตุการณ์ทำนองนี้ได้ยาก(จริงๆ ) และไม่รู้จะส่งข่าวสารแบบนี้ไปถึงใคร? แม้กระทั่งปัจจุบันหรือเวลาข้างหน้า ลืมเสียเถิดอย่าคิดถึง…วิโรจน์ ครับ
ก็เพราะ..ไม่รู้ว่าจะส่งสารไปถึงใคร…ผมจึงเขียนเป็น..บันทึก..ไว้สอนลูกหลาน…ผมจะไม่กดดันตัวเองว่าจะต้องลืม….ถึงแม้จะลืมไม่ได้ทั้งหมด.. แต่มันก็ไม่ใช่…ความทุกข์…ของชีวิตแต่อย่างใด นะครับ