ดังเล่าในบันทึกที่แล้ว ว่าผมไปนอนค้างที่บ้านกานนิสา บางบัวทอง ๔ คืน ดังนั้นตอนเช้ามืดจึงได้เดินออกกำลังกายรอบๆ สระน้ำในบริเวณบ้าน ในท่ามกลางความร่มรื่นและเป็นธรรมชาติ มีเสียงไก่ขันและเสียงนกร้อง นกที่แถวบ้านผมไม่มีคือนกกะปูด ไปที่นั่นได้ยินทุกเช้า
ในสระนอกจากสวยงามด้วยต้นและดอกบัวหลวงแล้ว ยังมีไข่หอยเชอร์รี่สีชมพู เกาะอยู่ที่ไม้ปักอยู่ในน้ำ สายวันหนึ่งไปดูตัวหอย ที่รูปร่างคล้ายหอยโข่ง แต่ใหญ่กว่ามาก เขาว่าโตเต็มที่ขนาดเท่ากำปั้น เผากินอร่อยและหอมมาก
ออกไปนอกประตูรั้ว พื้นที่ฝั่งตรงกันข้ามยังเป็นทุ่งนาเขียวขจี เป็นนาหว่านที่ต้นข้าวติดกันแน่น สลับกับบ้านคนเป็นระยะ สังเกตว่ามีบ้านหลังใหญ่ บริเวณกว้างหลายหลัง หลังที่ติดกับบ้านกานนิสา มีผู้หญิงวัยกลางคนกำลังเปิดประตูขับรถกอล์ฟจะออกไป ผมเดินเข้าไปถามว่า เป็นบ้านเดียวกันกับบ้านกานนิสาไหม ตอบว่าไม่ใช่ เป็นบ้านของคุณ ... สร้างแล้วไม่ได้มาอยู่ มาใช้จัดงานปาร์ตี้เลี้ยงเพื่อนเท่านั้น พร้อมกับเชิญให้เข้าไปดูด้วยความอารี แต่ผมไม่อยากสอดรู้สอดเห็นเกินไป
เช้าวันหนึ่งเห็นนักเรียน ๒ คน เดินไปขึ้นรถไปโรงเรียน เป็นลูกของผู้ปฏิบัติงานสารพัดด้านของบ้านกานนิสา รวมทั้งทำอาหารอร่อยให้เรากินด้วย ถามได้ความว่า เรียนที่ โรงเรียนบางคูลัด พ่อของเด็กบอกว่าเป็นโรงเรียนกึ่งรัฐกึ่งเอกชน ค้นดูพบว่าเป็นโรงเรียนในสังกัดองค์การบริหารส่วนจังหวัดนนทบุรี มีโปรแกรมพิเศษหลายโปรแกรม ผู้ปกครองจึงต้องจ่ายเงินเพิ่ม
การศึกษาไทยภาคบังคับ ในกฎหมายบอกว่ารัฐจัดให้ฟรี แต่ในทางปฏิบัติ ที่ฟรีนั้นผู้ปกครองต้องยอมรับว่าคุณภาพต่ำ หากต้องการให้ลูกได้รับการศึกษาคุณภาพสูง ต้องจ่ายเพิ่มเอง น่าอนาจใจไหม เรื่องนี้ผู้เข้าร่วมคอร์ส Living and Dying with Dignity คุยกันในวงข้าว สะท้อนสภาพความยากลำบากของพ่อแม่สมัยนี้ ต่างจากสมัยลูกผมยังเล็กที่เราไม่กังวลเรื่องการหาเงินไว้ส่งลูกเรียนเลย
วิจารณ์ พานิช
๘ ธ.ค. ๖๖ ห้อง ๔๐๘ โรงแรมเดอเซส บางแสน ชลบุรี
1 ลู่เดินออกกำลังของผม
2 อีกมุมหนึ่ง เวลาห่างกัน ๑๐ นาที
3
4 ทุ่งนาฝั่งตรงข้าม
5 ดอกไม้งามในบริเวณบ้าน
6
7
8 ไข่หอยเชอร์รี่
9
10 หอยเชอร์รี่สองตัวกำลังผสมพันธุ์กัน
