เพื่อนๆ ที่เรียนจบแพทย์ศิริราช รุ่น ๗๑ ปี ๒๕๐๙ ตั้งกลุ่ม Line คุยกันสนุกสนาน ในช่วงเดือนมีนาคม – มิถุนายน ๒๕๖๖ เพื่อนลาจากไป ๒ คน รวมเป็น ๓๐ คนจากที่จบรุ่นเดียวกัน ๑๐๙ คน ที่ยังแข็งแรงก็มีการพบปะกันบ่อยขึ้น ดังบันทึก (๑) เมื่อเพื่อนรวีวรรณ กนกเวชยันต์ จากไปก็มีการเขียนประวัติและคำไว้อาลัย (๒) รวีวรรณเคยขับรถพาผมไปเที่ยว Las Vegas จาก LA ตอนที่ผมไปประชุม และพาหมออมราไปเที่ยวด้วย เมื่อราวๆ ๓๐ ปีก่อน ตอนผมไปงานสวดศพยังรำลึกความหลังกับคุณเล็กน้องสาวของรวีวรรณ
นอกจากข่าวงานเลี้ยง หรือพบปะ และงานศพ ยังมีข่าวเพื่อนป่วย มีการให้กำลังใจกัน ชีวิตยามอายุเลย ๘๐ ก็เป็นเช่นนี้ คนที่อายุยืนมากก็จะเหงา เพราะเพื่อนๆ ลาจากกันไปหมด
วันนี้ในงานประชุมคณะกรรมการ กสศ. ที่หัวหิน มีการเอ่ยถึงกรณีคุณหมออุดมศิลป์ เป็นโควิดแล้วเสียชีวิตปุบปับ ผมบอกว่าอยากได้อย่างนั้นบ้าง มีคนเตือนสติว่าห้ามรีบตาย ต้องอยู่ดูแลหมออมราก่อน
จริงๆ แล้ว ผมยังสนุกอยู่กับการทำงานและเรียนรู้
วิจารณ์ พานิช
๑๙ มิ.ย. ๖๖
