หลายคนอาจไม่เชื่อ เพราะไม่ชอบฝัน หรือไม่ถนัดที่จะฝันลมๆแล้งๆ คิดว่าเป็นเรื่องไร้สาระ สู้ลงมือทำไม่ได้ ไม่เสียเวลาและแน่นอนกว่า
แต่หากฝันไปด้วย ลงมือทำไปด้วย ควบคู่กันไป น่าจะทำให้ถึงเป้าหมายตามที่ได้วาดฝัน อย่างมีรสชาติและมีชีวิตชีวา ควรค่าแก่การจดจำมิใช่น้อย
ตอนที่ผมอยู่ในวัยศึกษาเล่าเรียน ผมฝันบ่อยมาก ฝันว่า…อยากรับราชการ จะได้มีงานทำ มีเงินเดือน จะได้หาเลี้ยงพ่อแม่และสร้างครอบครัวให้มั่นคง ไม่ต้องยากจนสู้ทนแต่ความยากลำบาก
ฝันแล้วก็มุมานะตั้งใจเรียนให้สำเร็จตามระยะเวลาของหลักสูตร เพื่อจะได้นำวุฒิการศึกษาไปสมัครสอบต่อไป ก่อนสอบบรรจุก็ดูหนังสืออย่างหนัก ไม่เคยประมาท เพื่อจะได้ทำฝันให้เป็นจริงนั่นเอง
ชีวิต..ไม่เคยได้อะไรมาง่ายๆ ฝันอย่างเดียวจึงไม่พอ ต่อมาก็ฝันแล้วฝันอีก เมื่อมีงานทำก็ต้องสานฝันกันต่อไป โดยฝันให้ยิ่งใหญ่กว่าเดิม ประมาณว่าจะต้องมีบ้านเป็นของตนเองให้ได้ ก่อนที่จะมีอายุครบ ๔๐ ปี
จริงๆแล้ว ความฝันกับความหวัง มันไม่ได้อยู่ห่างกันเลย แต่ความฝันดูจะมีความสดใสและหอมหวานมากกว่า ไม่ต้องกดดันเหมือนความคาดหวัง..ฝันแล้วทำให้สุขภาพจิตดี ฝันจึงมีอานุภาพที่แรงกล้านัก
คนที่เคยฝันจะทราบดี ว่าฝันที่คลาดเคลื่อนหรือฝันสลาย เป็นเรื่องปกติของชีวิตที่เป็นอนิจจัง ทุกขัง อนัตตา เราจะไม่ต่อว่าใคร แต่จะให้อภัยตัวเอง และบางทีก็อาจจะเก็บฝันนั้นไว้ เพื่อซ่อมบำรุง เมื่อแข็งแรงดีแล้วก็ฝันต่อไป
สิ่งที่สำคัญที่สุด..ในระหว่างทางหรือในทุกเส้นทางที่ฝัน…อย่าลืม..สร้างสรรค์ความดี มีความมานะพยายาม อย่ายอมแพ้แก่โชคชะตา อย่าท้อถอยปล่อยวางฝันไว้กลางทาง ไม่ถอดใจแม้จะประสบเหตุมหันตภัยอย่างแสนสาหัส
ชีวิต..มิได้โรยด้วยกลีบกุหลาบ บางครั้งจึงอาจเจ็บเนื้อเจ็บตัวกันบ้าง ล้มลุกคลุกคลาน กว่าจะบรรลุถึงซึ่งความฝัน วันนี้…ผมก็ยังไม่เลิกฝัน แม้ว่าจะเคยฝันได้ไกล และส่วนใหญ่จะได้ตามที่ฝันไว้แล้ว
ในโรงเรียน..ผมฝันเยอะมาก เพราะเคยเป็นครูมาก่อน ย่อมรู้ความต้องการของครู นักเรียนและผู้ปกครอง ความต้องการจำเป็นจึงต้องมี เมื่อยังไม่มีก็ต้องสร้าง….โดยสร้างฝันก่อน..เดี๋ยวทุกสิ่งทุกอย่างจะตามมา
ในระหว่างทางแห่งความฝัน…มิได้ตั้งตารอแบบงอมื้องอเท้า แต่จะทำงานหามรุ่งหามค่ำ ในแบบฉบับของข้าราชการครู แต่บางวัน..ดูเหมือนจะยิ่งกว่ากรรมกรเสียอีก…ถามว่าทำเพื่ออะไร…ก็เพื่อสะสมบารมีที่จะนำไปสู่ฝันที่เป็นจริง
โดยที่ไม่ต้องพึ่งพิงอำนาจ ยกเว้น..อำนาจคุณพระศรีรัตนตรัย ที่ต้องบอกกล่าวไว้บ้าง เพื่อเป็นเครื่องยึดเหนี่ยวจิตใจ สุดท้าย…แหล่งเรียนรู้และสิ่งแวดล้อมก็มาพร้อมหน้ากัน สุขสันต์กันอย่างทั่วถึง
ทั้งห้องสมุด อาคารเรียน โรงอาหาร ห้องธุรการและถนนหน้าอาคารเรียน ตลอดจนอาคารอเนกประสงค์ ที่คู่ควรกับโรงเรียนขนาดเล็ก และยังมีเบ็ดเตล็ดอีกมากมาย ในสไตล์แบบพอเพียง
ล่าสุด..ที่จะแล้วเสร็จในสัปดาห์หน้า คืองานซ่อมบำรุงอาคารออริจินัล อายุ ๔๓ ปี ที่มีชื่อว่าอาคาร แบบป.๑.ก. มีชั้นเดียว ๔ ห้องเรียน หลายโรงเรียนทุบทิ้งไปนานแล้ว
ความฝัน…ตลอด ๑๐ ปีที่ผ่านมา ฝันว่าต้องทาสีอาคารหลังนี้ให้ได้ก่อนเกษียณ ปี ๒๕๖๖…เพราะมีหน้าที่ต้องรับผิดชอบ…คนรุ่นต่อไปอาจจะไม่เข้าใจ ว่าการของบประมาณนั้นค่อนข้างยากเย็นเข็นใจเหลือเกิน
เพื่อให้เกิดความรู้สึกที่ดี ทั้งคนที่จะไป คนที่จะมาและคนที่ต้องอยู่ต่อ เลยต้องของบประมาณถึง ๒ ครั้ง ฝันจึงเจิดจ้าและเป็นจริงได้…ไม่ต้องทิ้งอาคารเก่าที่ทรุดโทรมไว้ให้ครูและนักเรียน
ขอบคุณ..ความฝัน..นอกจากไม่เคยหมดอายุแล้ว ยังช่วยต่ออายุลมหายใจให้คนช่างฝัน..มีความสุขมากมาย
ชยันต์ เพชรศรีจันทร์
๑๘ มกราคม ๒๕๖๖
ดีใจด้วยครับ ความฝันต่อเนื่องยั่งยืน ….
ขอบคุณครับ