สวัสดีปีใหม่ 2550 ปีกุนมาเยือนพร้อมกับเหตุการณ์ที่ส่งท้ายทำให้เมืองไทยต้องหงอยเหงากันอีกครั้ง จากบันทึกเรื่องความสามัคคีก็ช่างเข้ากับเหตุการณ์เหลือเกิน เราคนไทยอย่างที่มีบทเพลง"รักกันไว้เถิด เราเกิดร่วมแดนไทย"
จากการเดินทางไปต่างจังหวัดในช่วงเทศกาลดิฉันก็ชินกับรถติดและผู้คนจำนวนมากที่ทยอยกันออกต่างจังหวัด เพราะจำเป็นต้องเดินทางเพราะเป็นคนต่างจังหวัดพอถึงเทศกาลคนเฒ่าคนแก่ต่างก็รอให้ลูกหลานกลับบ้านเมื่อลูกหลานมาพร้อมหน้าก็มีความสุข จากประสบการณ์ในการเดินทางเตรียมอาหารว่างและน้ำดื่มไว้ให้พอเพียง ให้คนขับรถนอนพักผ่อนให้พอเพียงก่อนเดินทาง (เมาไม่ขับคะ) เมื่อขับรถใช้ความเร็วที่เหมาะสม ไม่ขับปาดซ้ายขวา หรือขับกระชันชิดคันหน้า เท่านี้เราก็จะเลี่ยงอุบัติเหตุได้ระดับหนึ่งแล้ว และภาวนาให้รถคันอื่นๆปฏิบัติตามเหมือนกัน เพื่อทุกๆคนจะได้ปลอดภัยบนท้องถนน ขาไปรถค่อนข้างหนาแน่นในท้องถนน แต่ขากลับเข้ากรุงเทพรถไม่ติดอาจเป็นเพราะเข้ามาก่อน 1 วันและทยอยกันกลับมา ซึ่งเป็นผลดีทำให้ได้พักอีก 1 วัน
โดยปิยะวดี ฉาไธสง
ขอให้แมวสนุกกับการเยี่ยมเพื่อนและญาติๆค่ะ
สวัสดีปีใหม่ครับน้องแมว และฝากสวัสดีชาวศัลยกรรมทุกๆๆท่านด้วยนะครับ ขอให้มีความสุขกันถ้วนหน้าตลอดปีและตลอดไปครับ
สวัสดีปีใหม่ค่ะ
เป็นสาวตจว. เมียนกัน เลี่ยงรถติดโดยกลับไปบ้านวันที่ 31 แต่เช้า.....แล้วกลับมาวันที่ 1 มค.ดึกๆหน่อยค่ะ
ขอบคุณทุกท่านที่มาแวะมาเยี่ยม
มีเรื่องเล่าให้ฟังเหมือนกันในฐานะคนไม่มีบ้านต่างจังหวัดก็เลยอยู่เวรซะคุ้มเลย เปิดโอกาสให้เพื่อนร่วมงานไปเยี่ยมเยียนบุพการีกันได้เต็มที่ มีเรื่องตื่นเต้นจะเล่าให้ฟัง เย็น วันอา.31ธ.ค.ที่เกิดเหตุระเบิดป้อมตำรวจที่แคราย ซึ่งได้ยินเสียงดังลั่นมาถึงร.พ.เรา(ตอนนั้นคิดว่าหม้อแปลงระเบิด)และรู้เรื่องจากข่าวว่ามีการวางระเบิดหลายจุดในละแวกนี้ก็เกิดความวิตกขึ้นมาทันที ว่าถ้าผู้บาดเจ็บมาที่เราจะรับสถานการณ์ไหวหรือไม่ หันไปมองทีมผ่าตัดวันนั้นก็พอไหว ถ้าจำเป็นก็คงเรียกเวรเช้าที่ลงเวรไปแล้วขึ้นมาช่วย จากนั้นก็เดินออกจากORอาศัยความเป็นอาวุโสโฉบไปดูหน่วยงานที่เกี่ยวข้อง ทักทายแถมแอบสั่งการไปด้วยให้เขาเตรียมพร้อม ไปที่ป้อมยามก่อนเพื่อให้ตรวจตราการเข้า-ออกเข้มงวด พบว่ายามชุมนุมกันด้วยเรื่องนี้อยู่แล้ว ไปที่ERพบผู้ตรวจการช่วยอยู่ที่นั่นพอดี มีคนไข้รอตรวจ4-5คนกำลังดูข่าวกันอยู่ ก็พูดกับเขาให้ระมัดระวังตัวรีบกลับเข้าบ้าน จากนั้นก็ไปตึกศัลยกรรมบอกน้องปูว่างานนี้ถ้ามีคนไข้มาเราต้องรับ เพราะเกี่ยวกับเราโดยตรง และมีเตียงว่างอยู่ พลางคิดต่อว่าถ้ามีคนไข้มากๆจะต้องเกณฑ์ผู้ที่อยู่ใกล้ร.พ.มาช่วย ถึงแม้ไม่มีเหตุการณ์ตามที่กังวลไว้แต่ก็ได้ฝึกสมองในภาวะฉุกเฉิน ถือว่าไม่เสียหลาย วันนั้นวิสัญญีก็พากันนอนอยู่ในห้องทำงาน(ข้างนอกห้องมีถังขยะใหญ่เอยู่ถึง2ถัง)เพราะคิดว่าปลอดภัยกว่าห้องเวร เพิ่งจะมารู้ตัวเอาตอนเล่าให้คนอื่นฟังนี่แหละ สิ่งที่ชื่นใจที่อยากจะบอกต่อก็คือได้รับการร่วมมือเป็นอย่างดีจากน้องทุกคน และฝากให้คิดต่อว่าเราจะทำแผนและฝึกอุบัติภัยหมู่กันหรือไม่ ถึงแม้ไม่ใช่งานหลักของเราก็ตาม
ยินดีที่ทุกคนปลอดภัยค่ะ ขอบคุณพี่ติ๋มที่เล่าเหตุการณ์ในสถาบันเรานะคะ