ในช่วงวัยของอายุทึ่ใกล้ ๖๐ ปี การบริหารจัดการตนเองสำคัญที่สุด ผมแบ่งเวลาให้เหมาะสม ในทุกช่วงเวลานั้นๆ ถือเสียว่าเป็นการบริหารสมอง ได้ออกกำลัง และได้ทำงานที่เกิดประโยชน์ต่อชีวิต
ทุกวัน..ที่ตื่นขึ้นมา..ผมจะเดินรอบบ้าน เก็บกวาดและสำรวจต้นไม้ใบหญ้า มีสิ่งใดที่ต้องดูแล บำรุงรักษา..ผมจะลงมือทำทันที ทำมากทำน้อย ไมใช่เรื่องสำคัญ ขอให้ได้ลงมือทำ
ความรู้สึกผูกพันและรักบ้านมากขึ้น...เพราะบ้าน..คือน้ำพักน้ำแรงอย่างแท้จริง อยู่ด้วยกันมา ๑๙ ปี วันนี้...รู้สึกภูมิใจ..ที่มีบ้านและที่ดินเป็นของตนเอง
สะสาง..ให้สะอาด ความร่มรื่นรายล้อมอยู่รอบบ้าน ไม้ยืนต้น..เติบใหญ่ยืนต้นสูงเด่น ส่วนไม้ประดับ..ผมจับมาวางเพื่อจะได้ดูแลรดน้ำได้สะดวก
ความรู้สึกในระหว่างที่ทำงานบ้าน คือความเพลิดเพลินเจริญใจ บ้านเล็กบ้านใหญ่ คงมิใช่เรื่องสำคัญ ณ เวลานี้ ควรใส่ใจห่วงใยบ้าน...และไม่ควรละทิ้งบ้าน ให้ทรุดโทรมและเงียบเหงา
จากบ้าน...เข้าสู่โรงเรียน...แหล่งเรียนรู้ที่ไม่มีนักการภารโรงมาเกือบ ๑๔ ปี ผมต้องใช้เวลาในช่วงวันหยุด..เพื่อรักษาสิ่งแวดล้อมให้คงสภาพ ตลอดจน...บำรุงรักษาอาคารสถานที่ให้สะอาด สดใสและสวยงาม
งานพิเศษ..ที่ทำจนเป็นงานประจำ...ทำแบบที่ไม่ต้องมีเงื่อนไข ไม่เคยคิดเรื่องวาสนาและชะตาชีวิต...ลมหายใจของผม อยู่กับปัจจุบัน...รอให้ถึง..สักวัน...คือวันที่ต้องจากไป
วันนี้...วันที่ยังพอมีเวลาและเรี่ยวแรง...จึงไม่คิดปล่อยวาง สร้างฐานโรงเรียนให้มั่นคง ดำรงอยู่อย่างสง่างาม ในแบบที่พึ่งพาตนเองได้
ดังนั้น...จึงไม่จำเป็นต้องแคร์สายตาใคร ที่จะดูถูกเหยียดหยาม ผมจะทำในสิ่งที่ ผอ.รร.เขาไม่ทำกัน คนเราไม่เหมือนกัน จึงไม่จำเป็นต้องคิดและทำเหมือนกัน...มีโอกาสทำ “ความดี” ก็ควรรีบทำมิใช่หรือ?
เกษียณแล้ว....คงไม่ได้ทำงานในโรงเรียน ไม่ได้ทำในสิ่งเคยทำ วันที่ไม่มีคำว่า ผอ. วันที่ไม่ต้องเป็นครู ไม่ต้องเป็นภารโรง...ผมจะทิ้งประสบการณ์ของวันนี้..ไว้เป็นตำนานของชีวิต
ฟ้ามืดครึ้ม...ฝนตั้งเค้ามารอบทิศทางและพร้อมที่จะเทลงมา ผมคิดถึงโคกหนองนา สวนป่า...ที่เต็มไปด้วยต้นไม้หลากหลายชนิด น้ำฝนจะช่วยแบ่งเบาให้ผมไม่ต้องรดน้ำต้นไม้ แต่บางทีก็ไว้ใจไม่ได้เหมือนกัน
ผมเป็นห่วงสวนครัวมากกว่าอย่างอื่น วันนี้..ผมจัดเตรียมดินสำหรับแปลงผัก ตั้งใจจะปลูกกวางตุ้งสักแปลง ผสมดินคลุกเคล้าลงในแปลงเป็นที่เรียบร้อย
เวลาเหลือมากพอ ผมจึงตัดใบตะไคร้ ให้เหลือกอไว้เป็นทรงพุ่ม และในท้ายที่สุด..ของงานวันนี้ คือรดน้ำแปลงผัก”สวนครัว”เพราะฝนจากฟ้าไม่เป็นใจ...ลมพัดพา..หายไปจากกลีบเมฆหมดแล้ว
ชยันต์ เพชรศรีจันทร์
๑๙ มิถุนายน ๒๕๖๕
