ความพยายามที่ผ่านมา มีคนเห็นคุณค่า ความเหน็ดเหนื่อยที่ทุ่มเทลงไป มลายหายไป

ทุกเดือน ใน gotoknow จะมีการประกาศ blogger ที่ได้รับรางวัลสุดคะนึงจาก ส.ค.ส. เดือนละ 1 ท่าน
เมื่อประกาศผลปุ๊บ หลายท่านจะร่วมมาแสดงความยินดี

ผู้ได้รับรางวัล จะเขียนข้อความเปิดใจ เผยความรู้สึก ….. ซึ่งดูจะเป็น ประเพณีปฏิบัติไปแล้ว
เหมือนประกาศผลรางวัลอื่นๆ ผู้รับรางวัลเดินขึ้นเวที ท่ามกลางเสียงปรบมือกึกก้อง แล้วกล่าวความรู้สึกอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนที่จะเดินยิ้มลงจากเวทีไป…

หลังจากนั้น ผู้รับรางวัล ก็ดำเนินชีวิตตามปกติเหมือนที่เคยเป็นมา…

สำหรับรางวัลสุดคะนึงใน gotoknow หลายท่านมีความคิดเห็นที่แตกต่างกันไป

เมื่อครูอ้อยได้รับรางวัลสุดคะนึงประจำเดือน ต.ค.2549 หลังจากที่ทำสิ่งต่างๆตามประเพณีปฏิบัติแล้ว
เวลาผ่านไป ครูอ้อยยังเขียนบันทึก เปิดเผยความรู้สึกไปเรื่อยๆเกี่ยวกับการได้รับรางวัลสุดคะนึง ตามโอกาสและสถานการณ์ที่เป็นไป

เขียนบ่อย เขียนมากกว่าผู้รับรางวัลอีกหลายท่าน

แฟนคลับของครูอ้อย ตั้งข้อสังเกตให้นายบอนฟัง..

“ครูอ้อยไม่พลาดที่จะเก็บดอกไม้สวยๆริมทาง ขณะที่คนอื่น หลังจากได้รับช่อดอกไม้ในครั้งแรก ดอมดมความหอม ความสดชื่นจากช่อดอกไม้ในช่วงเวลานั้น เมื่อก้าวเดินต่อไป ก็ได้แต่เหลือบมองดอกไม้ริมทาง หรือตั้งหน้าตั้งตาเดินทางต่อไปยังจุดหมาย โดยไม่มีเวลาเก็บเกี่ยวความงดงามตามเส้นทางที่ผ่านไปนั้น….

……เหมือนทำชีวิตตกหล่น

แต่ครูอ้อย ดมช่อดอกไม้ที่ได้รับ ครั้งแล้วครั้งเล่า การเดินทางบนเส้นทางเดียวกัน ยังสามารถที่จะเก็บเกี่ยวความสวยงามของดอกไม้ริมทางได้มากกว่าใครๆ

<h3>สามารถเก็บเกี่ยวความสวยงามมาใส่ชีวิตในทุกช่วงเวลาแห่งการเดินทางไปบนถนนของ gotoknow</h3>
เจ้าของสวนดอกไม้ ที่เอาใจใส่ดูแลรดน้ำ เมื่อเห็นคนมาชื่นชมดอกไม้เหล่านั้น จะรู้สึกยินดีปรีดาเพียงใด

นั่นแสดงว่า ความพยายามที่ผ่านมา มีคนเห็นคุณค่า ความเหน็ดเหนื่อยที่ทุ่มเทลงไป มลายหายไป
เจ้าของสวนดอกไม้ ยิ่งเกิดกำลังใจที่จะปลูกดอกไม้ให้สวยกว่าเดิม…..

คนปลูกดอกไม้ใน gotoknow เปรียบเหมือน คณะกรรมการตัดสินรางวัลสุดคะนึง ซึ่งต้องคัดเลือก พิจารณา เพื่อมอบรางวัลเป็นกำลังใจกับ blogger หลายๆท่านที่เขียนบันทึกที่มีคุณค่าต่อสังคม และชุมชน…

เหมือนการคัดสรร พันธุ์ไม้ดอกไม้ประดับที่สดสวยแต่ละพันธุ์มาปลูกไว้ในสวนสวย
เติมเต็มคุณค่าให้สวนสวย gotoknow ซึ่งต้องใช้เวลาพิจารณาอยู่พอสมควร..

เมื่อผู้ได้รับช่อดอกไม้ (รับรางวัล) ได้รับแล้ว นอกจากคำกล่าวขอบคุณแล้ว การชื่นชมช่อดอกไม้ต่อหน้าคนปลูก ช่อดอกไม้นั้น จะมีคุณค่าและความสำคัญเพิ่มขึ้น

ครูอ้อยทำให้ช่อดอกไม้ดูมีคุณค่าเพิ่มขึ้น รวมทั้งยังเก็บดอกไม้สวยๆริมทาง เติมความสดชื่นให้ชีวิตตลอดไป

ดอกไม้สวยๆริมทางที่เกิดขึ้นตามมา คือ มิตรภาพนั่นเอง…..”

เป็นข้อสังเกตจากแฟนคลับของครูอ้อยที่ให้แง่คิดที่ดีๆเช่นกันครับ

….มาถึงคำถามส่งท้ายปลายปี สำหรับบันทึกสุดท้ายของปี 2549 ที่นายบอนเขียนถึงครูอ้อย...

“ทำไมนายบอนเขียนบันทึกถึงครูอ้อย…บ่อยจัง…
….ครูอ้อยจ่ายเท่าไหร่ ? ”

ความจริงแล้ว ครูอ้อยไม่เคยจ่ายสักบาท

คำตอบของคำถามข้อนี้ คงเหมือนกับข้อสังเกตของแฟนคลับของครูอ้อย ที่หยิบมาบันทึกส่งท้ายปี พ.ศ. 2549

เมื่อนายบอนเป็นคนปลูกดอกไม้  ครูอ้อยเก็บดอกไม้ไปดอมดม สูดความสดชื่นเข้าไปเต็มปอด..
…. ดมแล้วดมอีก

เจ้าของสวนดอกไม้ ที่เอาใจใส่ดูแลรดน้ำ เมื่อเห็นคนมาชื่นชมดอกไม้เหล่านั้น จะรู้สึกยินดีปรีดาเพียงใด

นั่นแสดงว่า ความพยายามที่ผ่านมา มีคนเห็นคุณค่า ความเหน็ดเหนื่อยที่ทุ่มเทลงไป มลายหายไป
เจ้าของสวนดอกไม้ ยิ่งเกิดกำลังใจที่จะปลูกดอกไม้ให้สวยกว่าเดิม…..