นกเขาเล็กที่บ้านผมตัวหนึ่งเชื่องกว่าใครๆ    เช้าวันที่ ๑๗ ธันวาคม ๒๕๖๔  หลังจากผมกินอาหารเช้าในกล่องที่เก็บไว้ตั้งแต่เมื่อวาน    และเหลือเศษอาหารค้างอยู่ในกล่อง    ที่วางอยู่ข้างๆ ตัว     เขามากินอย่างสบายใจ     ทำให้ผมได้ความรู้ว่า นกเขาในเมืองเขาปรับตัวอยู่กับคนได้ดี   จนตอนนี้เขากินอาหารคนได้แล้ว    ไม่จำเป็นต้องกินเฉพาะอาหารนกเท่านั้น 

จึงได้รูปที่ถ่ายอย่างใกล้ชิด ด้วยโทรศัพท์มือถือมาฝาก 

เย็นวันที่ ๒๗ ลูกสาวส่งภาพไข่นกเขาในตะกร้าหลังบ้านผมมาให้   สะท้อนการปรับตัวอยู่กับคนของนกเขาอีกพฤติกรรมหนึ่ง    เช้าวันที่ ๒๘ ผมไปถ่ายรูปเขากำลังกกไข่แบบถ่ายจากไกลๆ     ไม่รบกวนเขาเกินไป 

เช้าวันที่ ๓ มกราคม ๒๕๖๕ ผมแอบดูจากหน้าต่างห้องครัว    พบว่าเขากำลังกกและป้อนอาหารแก่ลูกที่น่าจะฟักเป็นตัวแล้ว     แต่ไม่เห็นตัวลูก    วันที่ ๔ มกราคม    และเช้าวันที่ ๕ ยังเห็นเขากกลูกอยู่     แต่สายวันนั้นไม่เห็นตัวแม่นกแล้ว    ลงไปดูที่ตะกร้าที่เขาใช้เป็นรัง พบว่าหล่นกระจุยกระจายที่พื้น มีลูกนกตัวหนึ่งตกอยู่ กำลังจะตาย   และมีขนของแม่นกตกอยู่   เดาว่าเขาคงโดนกระรอก หรือศัตรูอื่น โจมตี    เศร้า

  ชีวิตสัตว์ในธรรมชาติ ไม่ราบรื่น    การอยู่รอด (survival) เป็นเรื่องใหญ่       

วิจารณ์ พานิช

๒๕ ธ.ค. ๖๔   เพิ่มเติม ๒๘ ธ.ค. ๖๔   และ ๕ ม.ค. ๖๕ 

 

1

 

2

3

 

4

 

5

 

6 ไข่นกเขา

7 แม่นกกำลังกกไข่

8 แม่นกกำลังกกไข่

9 เย็นวันที่ ๓๐ ธ.ค. ผมยกกับข้าวจานนี้ให้อย่างเต็มใจ