ค่ำวันที่ ๒๓ ตุลาคม ๒๕๖๔ ผมเปิดประตูห้องทำงานออกไปข้างนอกบ้าน ได้กลิ่นที่รอคอยคือกลิ่นดอกพญาสัตบรรณ เพราะมองจากหน้าต่างบ้านชั้นสองเห็นดอกเริ่มตูมเมื่อหลายวันมาแล้ว ผมเขียนบันทึกเรื่องต้นตีนเป็ด หรือพญาสัตบรรณไว้ที่ (๑) โดยปีที่แล้ว และเมื่อหลายปีก่อน เขาออกดอกถึง ๓ รอบ
หมู่บ้านที่ผมอยู่ เพื่อนบ้านชอบปลูกไม้ดอกหอมกันมาก ช่วงต้นเดือนตุลาคม ดอกจำปีจำปาออกดอกดกหอมอบอวลที่หลายบ้าน เวลาออกไปเดินออกกำลังตอนเช้ามืด ได้ความสดชื่นยิ่งนัก
มีอยู่บ้านหนึ่ง ปลูกดอกพุดซ้อน เป็นพุ่มเตี้ยสูงราวๆ เมตรครึ่ง ออกดอกสีขาวกลิ่นหอมเย็น (๒) ให้ความสดชื่นมาก
บันทึกนี้เขียนไว้เตือนความจำว่า ปีนี้พญาสัตบรรณบานรอบแรกวันปิยมหาราชพอดี และเป็นการออกดอกโดยไม่ทิ้งใบก่อน คงเป็นเพราะเพราะช่วงนี้ฝนชุก
รุ่งขึ้นดอกก็ร่วงลงมาที่พื้นถนนในบ้าน ทับถมกันมากขึ้นจนเช้าวันที่ ๓๐ ตุลาคม เห็นเป็นคล้ายพรมสีเขียวเหลืองปูลาดบนพื้นปูนซีเมนต์ สวยงามมาก โดยที่กลิ่นหอมยามเย็นและค่ำก็ทวีขึ้นเรื่อยๆ
วิจารณ์ พานิช
๒๓ ต.ค. ๖๔ เพิ่มเติม ๓๐ ต.ค. ๖๔
