นีติศตก ๔๗ สุภาษิตร้อยบท ทางของทุรชน
ภาษิตของพ่อ
สู้นิ่งไม่ตอบโต้ หาว่าโง่เง่าเหลือหลาย
พูดมากไปตามนาย ก็กลับหาว่าสอพลอ
รับใช้อยู่ใกล้ชิด ก็คิดว่าทะลึ่งหนอ
อยู่ห่างสักหน่อยพอ มองเห็นหน้าก็ว่าเงื่อง
ยอมทนทุกอย่างทั่ว ก็ว่ากลัวไม่เข้าเรื่อง รีบร้อนไม่มัวเชื่อง หาว่ากิริยาไพร่
หน้าที่ของบ่าวเผือ แลน่าเบื่อระอาใจ
ปฏิบัติเลิศอย่างไร จึงจะถึงซึ่งใจนาย
อธิบายศัพท์
สอพลอ : ประจบประแจงผู้เหนือกว่าด้วยฐานะ
ทะลึ่ง : แสดงกิริยาวาจาอาจเอื้อมไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง
เงื่อง : เชื่อง เชื่องช้า
กิริยาไพร่ : กิริยาต่ำทราม
ระอาใจ : เบื่อหน่ายหรือหมดกำลังใจ เพราะถูกรบกวนทำให้เกิดความรำคาญหรือมีเหตุติดขัดบ่อยๆ
เผือ : ฉัน
ถอดความ
นิ่งเฉยไม่ตอบโต้เจ้านายก็ว่าโง่เขลา ครั้นพูดเอออออไปกับนายก็ถูกหาว่าประจบประแจง คอยรับใช้อย่างใกล้ชิดก็ว่าอาจเอื้อมไม่รู้จักที่ต่ำที่สูง แต่ครั้นอยู่ห่างๆ ก็ว่าเฉื่อยชา ยอมอดทนทุกอย่างก็หาว่ากลัวไม่เข้าเรื่อง ครั้นรีบทำอย่างรวดเร็วก็ว่ากิริยาต่ำทราม หน้าที่ของผู้ใต้บังคับบัญชาเช่นเราช่างน่าเบื่อหน่ายเหลือเกิน จะต้องปฏิบัติให้ดีสักเพียงใจจึงจะเป็นที่พอใจของเจ้านาย
ดอกเล็บมือนาง
ขอบคุณภาพประกอบจากอินเทอร์เน็ต
