หลายคนหลายท่านยังติดยึด ยังติดยึดกับจิตที่เห็นใจและเอาแต่ใจตนเอง ให้ใจตนเองได้สุขสบายก็พอ เมื่อใจสบายแล้วอย่างอื่นก็สมบูรณ์ตามมา ปุถุชนเป็นเช่นนี้เป็นเรื่องยากที่จะปลดแก้ เพราะมันรัดรึงความรู้สึกเสียจนเคยชิน มองเห็นคนดีเขามีความสุขที่ถาวร เขามีความสุขโดยที่ไม่ทำให้คนอื่นเดือดร้อน ก็เคยนินทาว่าเขาว่าไม่รู้โกรธรู้เกลียด และได้ยินเสมอว่าเขาใช้การให้ปล่อยวาง และพอปล่อยวางก็หมดทุกข์ และไม่เคยรู้ด้วยว่าปล่อยวางเป็นอย่างไร เพียงรู้ว่าปล่อยวางแล้วหมดทุกข์ เมื่อมีความทุกข์เข้ามาถมทับ ก็เลยหาทางปล่อยวางไม่ถูก ไม่เป็น ถ้าเป็นเช่นนี้ก็ไม่มีโอกาสหมดทุกข์ได้ อย่าไปถามเลยว่าตัวเราจะปล่อยวาง จะปล่อยวางได้เมื่อไรและอย่างไร เพราะชอบวางเฉย ก็เลยไม่รู้จักปล่อยวาง ธนา นนทพุทธ สาธยาย ๑๖/๙/๒๕๕๘
