เช้าวันนี้แม่ของข้าพเจ้าได้เอ่ยถามขึ้นมาว่า "ต้นใบหนา ๆ นี้มีดอกด้วยเหรอ..?"
เพราะในทุก ๆ วันแม่จะเฝ้าคอยรดน้ำ ใส่ปุ๋ยสูตรต่าง ๆ ตามที่มีคนมาบอกมากล่าว แม่ก็ลองทำหมด และทุกสิ่งทุกอย่างที่ทำลงไปก็เริ่มผลิดอกออกผล มิใช่เพียงแต่เป็นดอกที่ออกจากกิ่งใบหรือลำต้น แต่เป็นดอกไม้ที่เบ่งบานในจิตใจ...
ความสุขของแม่... คือ การได้อยู่กับธรรมะ นั่นก็คือธรรมชาติอันบริสุทธิ์
การเฝ้าดูดอกไม้ที่กำลังเบ่งบาน ก็เปรียบเสมือนผลงานที่งดงามจากหัวใจ
-------------
ดอกไม้เจ้าเอย ผลิดอก ออกผล
ดอกไม้เจ้าเอย ดิ้นรน อยู่รอด
ดอกไม้เจ้าเอย ขยาย ถ่ายทอด
ดอกไม้เจ้าเอย งดงาม ตามวัย
-------------
อันชีวิต ของมนุษย์ มินานนัก
พึงประจักษ์ ในใจตน เร่งขวนขวาย
พึงเร่งสร้าง ซึ่งกรรมดี ก่อนตัวตาย
อย่าให้สาย บ่ายคล้อย ค่อยลงมือ
-------------
ทุกทุกเช้า ลืมตาตื่น ขึ้นดูโลก
ยังมีโชค มีโอกาส สร้างมรรคผล
ยังมีลม ยังหายใจ ยังเป็นคน
เพียรฝึกตน ขัดเกลาจิต ให้เบ่งบาน
-------------
จิตเดิมแท้ นั้นหนอ ประภัสสร
กิเลสจร ปกคลุม พลันหม่นหมอง
ตัณหาเข้า ราคะครอบ โลภะครอง
โทสะสนอง โมหะเข้า เผาใจตน
-------------
พึงรดน้ำ ให้ชีวิต ด้วยธรรมะ
พึงลดละ อวิชชา ทั้งห้าขันธ์
พึงเร่งปลูก เมล็ดพันธุ์ กรรมดีกัน
ย่อมสุขสันต์ ยามเห็นดอก ผลความดี
-------------
ดีที่เลิศ ดีประเสริฐ คือการให้
ทานอันไร้ หวังซึ่งผล ตอบแทนท่าน
ให้ให้หมด ไม่ให้เหลือ แม้นตนนั้น
ข้ามสวรรค์ ถึงซึ่งพระ นิพพานเอย...
