บ้านเคยอยู่..อู่เคยนอน

ทุกครั้งที่ได้กลับไปเยี่ยมเยือน จะหยุดชื่นชมที่นี่ด้วยใจเต้นแรงทุกครั้ง ทั้งที่สภาพแวดล้อมขณะนี้เปลี่ยนแปลงจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม

หลังเรียนจบเดือนสองเดือนไปเป็นครูครั้งแรกที่นี่ ที่พักส่วนใหญ่ช่วงใช้ชีวิตอยู่เกือบสามปี เป็นบริเวณสี่แยกก่อนถึงแยกใหญ่ของตัวอำเภอไม่กี่ร้อยเมตร เมื่อก่อนคือหลังธนาคารเพื่อการเกษตรและสหกรณ์การเกษตร (ธ.ก.ส.) อำเภอโนนสัง จังหวัดอุดรธานี ซึ่งเดี๋ยวนี้ขึ้นกับจังหวัดหนองบัวลำภู ปัจจุบันแถวนี้เปลี่ยนเป็นห้างสรรพสินค้าแล้วทั้งหมด

ประทับใจน้ำใจคนอิสานแต่แรกจนบัดนี้ ณ บ้านเช่าแห่งนี้ เจ้าของบ้านซึ่งต่อมาเคารพท่านทั้งสองเสมือนพ่อแม่อีกคน จากความมีเมตตาต่อคนพลัดถิ่นอย่างเราให้ได้เข้าไปอาศัยพักพิงพึ่งบุญบารมี ค่าน้ำค่าข้าวที่ื่ท่านเลี้ยงดูไม่ต่างจากบรรดาลูกๆ ทำให้ค่าเช่าบ้านแต่ละเดือนของเราไร้ความหมายไปในทันที ทุกอย่างเป็นหัวใจที่ยิ่งใหญ่ของท่านล้วนๆ

ทุกครั้งที่ได้กลับไปเยี่ยมเยือน จะหยุดชื่นชมที่นี่ด้วยใจเต้นแรงทุกครั้ง ทั้งที่สภาพแวดล้อมขณะนี้เปลี่ยนแปลงจนแทบไม่เหลือเค้าเดิม หลายปีก่อนด้วยพันธะสัญญาทางใจที่เคยมีกับพี่ครูคนหนึ่งซึ่งจากไป ทำให้มีโอกาสกลับไปที่นั่นอีกครั้ง 

ด้วยความเอื้อเฟื้อของพี่ครูอีกคนหนึ่ง ค่ำคืนนั้นจึงพิเศษกว่าการหยุดชื่นชมสถานที่อย่างที่เคยทำ การได้พักค้างอ้างแรมยังที่พักแม้จะสมัยใหม่ แต่เป็นบริเวณเดียวกับที่ตัวเองเคยอยู่อาศัยเริ่มเรียนรู้ความเป็นครูเมื่อกว่าสามสิบปีก่อน 

นอกจากใจจะเต้นแรงยิ่งกว่า ยังรู้สึกอิ่มอกอิ่มใจอย่างบอกไม่ถูก!

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน ครูธนิตย์



ความเห็น (0)