ผืนนาในฝัน

ที่มา : https://www.youtube.com/watch?v=ee4mFcWbwgo

ผืนนาในฝัน...อาจารย์ภัครมานั่งคุยกับแม่บุษฟังว่า "หากภัครเรียนจบปริญญาเอกแล้ว ภัครจะมาทำในที่นาที่พ่อเร-แม่บุษยกให้ตามนี้นะแม่ (ใน Video ข้างต้น)...แม่นั่งอมยิ้ม เพราะพอทราบถึงชื่อของ อาจารย์ยักษ์ ซึ่งสมัยก่อนได้พูดคุยกันบ้าง เพราะท่านมาเป็นผู้ทรงคุณวุฒิในสภามหาวิทยาลัยราชภัฏพิบูลสงคราม...อีกเรื่องที่แม่นั่งยิ้ม เพราะนี่คือวิถีชีวิตในสมัยที่แม่บุษยังเป็นเด็ก ๆ ก็จะมีสภาพการดำรงชีพแบบใน Video นี้...แม่บุษ บอกว่า "เรียนให้จบ แล้วเราค่อยมาคิดทำได้ ตอนนี้เรียนให้จบ และศึกษา หาข้อมูลเพิ่มเติม จนมีความรู้ให้มากกว่านี้ก่อน จึงลงมือทำ อย่าพลีพลาม...สิ่งสำคัญ คือ เรามีที่นาของเราเอง และมีน้องเพรียงเป็นกำลังหลักให้กับเราอีกแรงหนึ่ง เท่านี้เราก็มีทุนไปแล้วครึ่งหนึ่ง...อีกอย่างน้องเพรียงมีต้นทุนชีวิตกับธรรมชาติ สามารถเป็นกำลังหลักของเราได้ ต่อไปค่อย ๆ สอนพี่ฟ้าคราม + พี่ Sky + หนูเดวา...ให้เรียนรู้วิถีชีวิตของพวกเราเอง เรียกว่า เรามีต้นทุนทางธรรมชาติพอสมควร

ทำให้นึกถึงสมัยตาทวด+ยายทวด ที่ใช้ชีวิตอยู่ในสมัยก่อน ท่านมีความยาก ลำบากกว่าเรามาก แต่สมัยของพวกเรา มีความพร้อมหลายเรื่อง ทั้งกำลังที่ดิน กำลังทรัพย์ สามารถดำเนินการได้อย่างแบบสบาย ๆ...หากพ่อเร กับแม่บุษ ยังมีแรง จะสามารถเป็นกำลังความคิดให้พวกลูก ๆ หลาน ๆ อีกสักระยะหนึ่ง...พ่อเร + แม่บุษ เป็นกำลังแรงให้นะลูก ในอนาคต เราสามารถทำเป็นธุรกิจของครอบครัวเรา หาเลี้ยงชีพได้อีกอาชีพหนึ่ง...ซึ่งตอนนี้น้าต้น + น้าหมู จะกลับมาอยู่ในพื้นที่ที่ตาทวดแบ่งให้กันคนละแปลงกับแม่บุษ ซึ่งทำให้เรามีที่ดินมากพออยู่ที่จะทำได้...การจะทำสิ่งใด ๆ หากเราได้ลงมือทำ ก็ไม่ต้องกลัวว่าจะทำไม่ได้ ขึ้นอยู่กับตัวของเราว่า จะลงมือทำจริงหรือไม่ ทั้งหมดขึ้นอยู่กับตัวของเราเองว่า "มีใจรักธรรมชาติมากน้อยเพียงใด...อาจจะพิสูจน์ได้ว่า ตอนนี้เราหลงธรรมชาติ มีชีวิตที่พอเพียง ไม่ฟุ้งเฟ้อ ตามแนวของรัชกาลที่ ๙ ใช้ชีวิตแบบพอเพียงและเพียงพอ...ไม่เปรียบเทียบกับใคร"...อีกไม่เกิน ๒ ปี เราจะเริ่มลงมือทำกันลูก...โดยนำความรู้ที่เราได้เรียนรู้จนจบปริญญาโท-เอก มาปรับ ประยุกต์ใช้ให้กับชีวิต และวิถีชุมชนของเรา เพราะนี่คือ การพัฒนาประเทศที่มาจากวิถีชีวิตของชุมชน ซึ่งจะทำให้ชุมชนเกิดการเข้มแข็งและแข็งแกร่งมากขึ้นลูก

ให้นึกถึงว่า หากสมัยก่อนเราขายที่ดิน มา ณ ปัจจุบันเราจะไม่มีโอกาสได้คิด ได้ทำแบบที่เราฝันกันไว้เลยนะคะ...ในความเป็นจริง หากเราพอมีทุนไว้แล้วบ้าง เราไม่จำเป็นต้องใช้ทรัพย์มากมายในการทำเลยค่ะ บางทีต้องใช้ความคิด + การใช้แรงกาย แรงใจ ของพวกเราเองเข้ามาช่วยเป็นต้นทุนในการทำ...และเข้าใจถึงคำว่า "พอเพียง + เพียงพอ" ค่ะ ซึ่งในอนาคต เราจะสามารถต่อยอดเป็นอุตสาหกรรมจากชุมชนได้อย่างง่าย ๆ

ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาในบันทึกนี้ค่ะ

บุษยมาศ แสงเงิน

๑๘ มกราคม ๒๕๖๔

*********************************************************

ประวัติศาสตร์ของผืนนา

ภาพผืนนาที่น้องเพรียงได้ดูแลร่วม ๖๐ ไร่...ด้วยการลงมือทำด้วยตนเอง ดูแลและควบคุมเอง

ที่ดินของน้าหมูที่ได้มอบให้น้องเพรียง + แม่อ้อม ของพี่ฟ้าคราม + พี่สกาย ดูให้เพื่อปรับปรุงพื้นที่ก่อนจะนำรถแมคโครมาช่วยปรับปรุงพื้นดิน