ระยะนี้...อาจารย์ภัครเรียน Coursework จบแล้ว พร้อมกับสอบภาษาอังกฤษผ่านด้วยแล้ว... กำลังทำวิทยานิพนธ์ในการส่งอาจารย์ บอกแม่บุษว่า "ภัครเขียนไปได้หลายตอนแล้วนะแม่...ทั้งหมดมีร่วม ๘๐ กว่าตอน ภัครจะเขียนไปเรื่อย ๆ คาดว่าจะจบภายในกำหนด ๓ ปี แต่เพื่อ ๆ ไว้ว่ามีปัญหา ก็น่าจะขอขยายเวลาไม่เกินอีก ๑ เทอม"...อาจารย์ภัครขออนุญาตเรียนต่อระดับปริญญาเอกภาคนอกเวลา โดยมีภาระมากมาย เช่น ภาระงานสอน...การเลี้ยงลูกสาว หนูเดวา ซึ่งตอนนี้อายุ ๑ ขวบ ๔ เดือน ซึ่งอยู่ในวัยกำลังซน อยากรู้ อยากเห็น...และต้องทำวิทยานิพนธ์ส่งอาจารย์อีก ฯลฯ นี่คือ บททดสอบชีวิตของลูกเอง เรียนรู้ทักษะชีวิตต่อไปค่ะอาจารย์ภัคร...สิ่งต่าง ๆ เหล่านี้ แม่บุษเจอมาแล้ว และก็ผ่านมันมาได้ด้วยดี ขึ้นอยู่กับตัวเราต้องมีความอดทนกับบททดสอบนี้ให้ได้ สุดท้ายหากผ่านมันไปได้ สิ่งที่เราได้ นั่นคือ "ความภาคภูมิใจของตัวเราเอง" มันเป็นสิ่งที่มีค่าต่อตัวเรามาก ถึงแม้ว่าคนอื่นจะไม่ทราบ แต่เราจะทราบด้วยตัวของเราเอง...แบ่งเวลาให้ถูก และให้เป็นลูก เรียกว่า "รู้จักบริหารเวลาให้เป็น"
อาจารย์ภัครทำงานวิจัยเกี่ยวกับตำรายาด้วยการแปลอักษรโบราณ...ทำไว้หลายตอนแล้ว ติดปัญหาตรงที่ได้เขียนงานวิจัยไว้ใน Word ซึ่งติดที่ต้องการค้นหาคำ ๆ หนึ่ง ว่าในตอนนั้น จะมีคำ ๆ นี้ กี่คำ เช่น คำว่า ขิง เป็นต้น...ลูกถามแม่ว่า "ภัครติดตรงนี้...แต่แม่มีความรู้เรื่อง SPSS สามารถช่วยภัครได้ไหม?" แม่บุษยังไม่เข้าใจว่าลูกต้องการสิ่งใด...ผ่านไปหลายวัน จนเมื่อวันที่ ๑๖ มกราคม ๒๕๖๔ ลูกได้พาหนูเดวามาเที่ยวหาย่าที่บ้านของน้องชายที่พรหมพิราม เราได้มีโอกาสคุยกัน...แม่จึงให้อาจารย์ภัครอธิบายให้แม่ฟังให้ละเอียดว่าต้องการสิ่งใด...ลูกได้อธิบายจนแม่บุษเข้าใจ และรับปากว่า จะหาความรู้นี้ให้...เพราะสิ่งที่ลูกเล่านั้น มันไม่จำเป็นต้องใช้โปรแกรม SPSS เพราะไม่ตรงกับวัตถุประสงค์ของการใช้ SPSS
เมื่อเวลาว่าง ๆ แม่บุษได้ Search ใน Google ให้ สุดท้ายก็ได้คำตอบ ตามที่อาจารย์ภัครต้องการสมประสงค์...ในความคิดของแม่ ๆ คิดว่า "บางทีคนเราก็หาคำตอบได้ ด้วยการถามคนที่สามารถหาคำตอบให้ตัวเราได้"...เป็นการเรียนรู้ที่เร็วขึ้น ไวขึ้น ปัจจุบันเป็นยุคของการแบ่งปัน การเรียนรู้ร่วมกัน มิมีใครเก่งกว่าใคร...จะมีแต่คำว่ารู้กับยังไม่รู้...ซึ่งเป็นยุคที่สามารถทำให้งานประสบผลสำเร็จไปได้เท่านั้น...โดยแม่บุษก็บอกลูกไปว่า "ต่อไป...หากติดขัดอะไรให้พิมพ์เข้าไปใน Google และเรียนรู้ในหัวข้อที่เราต้องการ ก็จะได้ตามที่ต้องการ...จะได้หายกังวล หากไม่ได้ตามที่ต้องการก็ถามคนที่เขาเรียนในสาขานั้น ก็จะได้สิ่งที่เราต้องการได้"...ดีนะที่แม่บุษเรียนรู้เรื่อง IT มาตั้งแต่ปี ๒๕๓๔ สมัยที่เป็นการเริ่มต้นของการเรียนรู้ทางด้านเทคโนโลยี และได้เรียนรู้มาอย่างสม่ำเสมอของโลก IT...หากเรียนรู้ไปเรื่อย ๆ ก็จะไม่ตกยุค แต่เมื่อหยุดเรียนรู้ก็ไม่แน่ค่ะ อาจจะตกยุคก็เป็นได้...นี่คือ การเรียนรู้ในโลกยุคปัจจุบัน การเรียนรู้ต้องเปิดใจที่จะยอมรับรู้เรื่องของการเปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลาค่ะ จะได้รู้และไม่อึดอัดค่ะ
ที่มา : https://www.youtube.com/watch?v=Sq4rXQBGiRk
และนี่คือ สิ่งที่แม่บุษ ได้ค้นหา และนำ Link ไปบอกให้ลูกได้เรียนรู้ใน Line...ขอขอบคุณอาจารย์ที่นำมาแบ่งปันไว้ใน Youtube ด้วยค่ะ (โลกยุคใหม่ของการเรียนรู้...เป็นเสมือนครูอีกคนที่ให้ความรู้ในการสอนคนให้ได้รับความรู้ค่ะ)...อาจารย์ภัครบอกแม่มาว่า "ใช่เลยแม่...คิดอยู่ตั้งนานว่าจะทำด้วยวิธีไหน คิดว่าจะต้องนับคำด้วยตนเองหรือ?"...นี่ล่ะ!!! ที่ตรงกับคำพังเพยของคนสมัยก่อนที่ว่า "อายครู บ่ รู้วิชา...อายภรรยา บ่ มีลูก ค่ะ อาจารย์ภัคร"...Love you so much...จงเรียนรู้ด้วยตัวของเราเองลูก...สิ่งที่รู้ ก็จะไม่รู้ และสิ่งที่ไม่รู้ ก็จะรู้...ฝากปรัชญาคำคมไว้เป็นข้อคิดลูก...บนโลกนี้ มิมีที่ตัวเราจะรู้ไปหมดเสียทุกเรื่องลูก
ขอขอบคุณทุกท่านที่ให้เกียรติเข้ามาในบันทึกนี้ค่ะ
บุษยมาศ แสงเงิน
๑๘ มกราคม ๒๕๖๔
น่ารักมากเลยครับ