ชื่อเรื่อง : เจ้าชายน้อย
ผู้แต่ง : อองตวน เดอ แซ็งเต็ก - ซูเปรี
ผู้แปล : อริยา ไพฑูรย์
จำนวนหน้า ๑๓๑ หน้า
เรื่องย่อ
เป็นเรื่องราวของผู้เขียนซึ่งในวัยเด็กเขาได้วาดภาพช้างอยู่ในท้องงู แต่ผู้ใหญ่กลับเห็นเป็นเพียงรูปหมวกเท่านั้น เขาพยายามอธิบายแต่ไม่มีใครเข้าใจในสิ่งที่เขาวาด หลังจากนั้นเขาจึงไม่วาดภาพอีกเลย เมื่อโตขึ้นเขามีอาชีพเป็นนักบิน ได้พบกับผู้คนมากมายแต่ก็ไม่มีใครเข้าใจเขาอย่างแท้จริง เมื่อหกปีก่อนเครื่องบินของผู้เขียนเสียอยู่กลางทะเลทรายซาฮารา และนั่นทำให้เขาได้พบกับ 'เจ้าชายน้อย' เด็กชายที่เข้ามาให้เขาวาดรูปแกะให้ เขาลองวาดให้หลายครั้งแต่เจ้าชายน้อยก็ยังไม่พอใจ ท้ายที่สุดเขาจึงวาดรูปกล่องให้ เจ้าชายน้อยจึงพอใจ เมื่อได้พูดคุยกันจึงทำให้เขาได้รู้ว่าเจ้าชายน้อยมาจากดาวบี ๖๑๒ ดาวของเจ้าชายน้อย เป็นดาวดวงเล็กซึ่งมีภูเขาไฟ ๓ ลูกและดอกกุหลาบผู้แสนเย่อหยิ่ง ๑ ต้น เขาตัดสินใจหนีจากดอกกุหลาบที่เขารักมาเพราะว่าเธอนั้นโอ้อวดหลงตนเองและจู้จี้จุกจิก เมื่อเขาจากมา เจ้าชายน้อยท่องเที่ยวไปตามดวงดาวต่างๆ พบผู้คนมากมาย ทั้งชายขี้เมา นักธุรกิจ พระราชา ชายหลงตัวเอง นักภูมิศาสตร์ และคนจุดโคม แต่ก็ยังไม่เจอใครที่เขาจะคบหาเป็นเพื่อนได้เลย จนในที่สุดเจ้าชายน้อยก็มาถึงดาวโลก เขาได้พบกับสุนัขจิ้งจอกและดอกกุหลาบจำนวนมากที่เหมือนกับดอกกุหลาบบนดาวของเขา สุนัขจิ้งจอกสอนให้เจ้าชายน้อยรู้จักความหมายของมิตรภาพที่เขาเฝ้าค้นหา ผู้เขียนค่อยๆ รับรู้เรื่องราวการเดินทางของเจ้าชายน้อยผ่านการสนทนากัน
ก่อนที่เจ้าชายน้อยจะจากโลกนี้ไปเพื่อกลับไปยังดาวของเขา ความช่างคิด ความรักและความซื่อสัตย์ที่เขามีต่อดอกกุหลาบบนดาวของเขาก็ทำให้ผู้เขียนได้สัมผัสมิตรภาพจากเจ้าชายน้อย และหลังจากที่เจ้าชายน้อยจากไป เขาก็ยังคงคิดถึงเจ้าชายน้อยอยู่เสมอ
แนวคิด
- รู้คุณค่าของสิ่งที่ตนมี และเมื่อรู้คุณค่าของสิ่งเหล่านั้นแล้วก็ต้องรู้จักทะนุถนอมและเอาใจใส่สิ่งเหล่านั้น
- ให้เห็นความสำคัญของมิตรภาพ
- คุณค่าของบางสิ่งไม่ได้อยู่ที่ภายนอกแต่สิ่งสำคัญอยู่ภายในจิตใจ
แสดงความคิดเห็น
วรรณกรรมเรื่องเจ้าชายน้อย เป็นเรื่องที่เหมาะสมกับคนทุกวัย ในเรื่องที่เจ้าชายน้อยไปพบคนที่ดาวต่างๆ ก็เหมือนเป็นการเสียดสีสังคม ในสังคมเราก็มีคนแบบนี้อยู่จริงๆ เนื้อเรื่องสั้น กระชับ แต่ก็ชัดเจนในเนื้อหา และแฝงข้อคิดที่นำมาใช้ในชีวิตประจำวันได้
ประโยคประทับใจ
"สิ่งที่ฉันมองเห็น เป็นเพียงเปลือกที่ฉาบไว้เท่านั้น สิ่งสำคัญกว่านั้น คือสิ่งที่ไม่สามารถมองเห็น"เพราะ การที่เราจะมองอะไรไม่ควรมองเพียงภายนอก แต่ควรมองให้ลึกถึงจิตใจไม่ใช่แค่เปลือกนอก มองถึงแก่นไม่ใช่เพียงกระพี้ เพราะสิ่งที่สำคัญก็คือจิตใจไม่ใช่แค่ภายนอก
