ผึ้งตัวน้อยบินว่อนร่อนเวหา
ผิอ่อนล้าเรี่ยวแรงจึงบินเฉียง
เห็นน้ำค้างเกาะยอดจึงมาเคียง
นั้นเป็นเพียงหลุมพรางที่แยบยล
อันความงามหลากสีที่ตรงหน้า
สุดไขว่คว้าห้ามจิตคิดกังวล
เจ้าบินลงกลางบุปผาเพียงหลงกล
ยอมจำนนด้วยอ่อนล้าปลงชีวี
อย่าหวั่นไหวกับอะไรแค่ชั่วครู่
จนลืมดูความสัจจริงของวจี
คิดตรึกตรองกรองใจเราให้ดี
จะได้มีความสุขนิจนิรันด์
-ญาดา-
ที่มาภาพ : https://1th.me/X3mq
สืบค้นเมื่อวันที่ 10 กุมภาพันธ์ 2562
