ชีวิตของพระพุทธเจ้า 4
เขียนโดย... Christmas Humphreys
แปลโดย...อุทัย เอกสะพัง
ว่าด้วยภารกิจของพระพุทธเจ้า
งานของพระพุทธองค์ใหญ่โตยิ่งนัก เพื่อการปฏิรูปศาสนาที่มีอยู่ในปัจจุบันของพระพุทธองค์ซึ่งดูเหมือนว่าจะเป็นรูปแบบของพราหมณ์ที่ยังไม่บรรลุนิติภาวะหรือยังไม่ถึงจุดสูงสุดคือการบรรลุเป็นพระอรหันต์แล้ว และในเวลาเดียวกันเพื่อเพิ่มยอดรวมของภูมิปัญญามนุษย์จากทุกวรรณะอันไร้ขอบเขตไปยังการฝึกตนที่สามารถหลุดพ้นจากกิเลสได้ด้วยตัวของตัวเอง คำสั่งสอนของพระพุทธองค์นั้นไม่หยุดอยู่แค่คำสอนจากศาสนาพราหมณ์
ในฐานะนักเขียนนับไม่ถ้วนเช่น E. E. Power ได้กล่าวไว้ ในทางตรงกันข้ามคำสั่งสอนของพระพุทธองค์นั้นดุจเป็นต้นฉบับมากกว่านักเขียนชาวอินเดียในปัจจุบันเช่น คูมารสวามี (Coomaraswamy) ได้บันทึกไว้ คำสอนของพราหมณ์มีการใช้อย่างอิสระ แต่ให้ความหมายใหม่และการสอนส่วนใหญ่เป็นการทบทวนความจริงที่บริสุทธิ์ซึ่งพบได้ในคัมภีร์อุปนิษัท( Upanishads )
ดังนั้นกฎแห่งกรรมและหลักคำสอนเรื่องการเกิดใหม่ ความเป็นเอกภาพของชีวิตที่แตกต่างจากรูปแบบและเป้าหมายร่วมกันของการปลดปล่อยมีอยู่แล้วในหลักคำสอนของศาสนาพราหมณ์ แต่ในขณะที่ พุทธบริษัท เข้าสู่พระพุทธศาสนาได้รับการตีความหลักคำสอนดั้งเดิมใหม่ คำว่าพระพุทธเจ้าใช้เพื่อบ่งบอกว่าไม่ใช่สมาชิกของผู้ที่อยู่ในวรรณะพราหมณ์ แต่เป็นสิ่งที่พราหมณ์ทุกคนควรจะเป็นและเข้าใจในความเป็นพุทธภาวะเช่นนี้ ในสถานที่มีการใช้คำว่าหมายถึงความยอดเยี่ยมหรือความสมบูรณ์แบบซึ่งในมุมมองของมาตรฐานแห่งการฝึกตนจนบรรลุสัจธรรมคำสั่งสอนของพระพุทธเจ้านั้นเน้นคำสอนภายในจิตใจอาจจะแตกต่างกันเล็กน้อยอย่างใดอย่างหนึ่งจากที่คำสอนของพราหมณ์ได้ริเริ่มสอนไว้ ดังนั้นคำสอนของพระพุทธองค์จึงไม่สามารถแตกต่างไปจากหลักคำสอนของพวกพราหมณ์เพราะการปฏิรูปทางพระพุทธศาสนาทั้งหมดนั้นประกอบด้วยเพียงการให้ส่วนหนึ่งของสิ่งที่ถูกเก็บเป็นความลับจากมนุษย์ทุกคนที่อยู่นอกวงกลมอันน่าหลงใหลของพระธรรมวินัย
ด้วยผู้ริเริ่มและพระฤาษี ไม่สามารถสอนทุกสิ่งทุกอย่างที่ได้มอบให้แก่นักบวชสิทธัตถะได้เนื่องจากคำมั่นสัญญาของเขา แม้ว่าอาจารย์หรือฤาษีจะสอนปรัชญาที่สร้างขึ้นบนรากฐานของความรู้ลึกลับที่แท้จริงแต่นักบวชสิทธัตถะยังไม่พบหนทางพ้นทุกข์ได้และเก็บจิตวิญญาณของพระองค์ไว้สำหรับการค้นหาทางพ้นทุกข์นั้นต่อไป
ด้วยจิตวิญญาณนี้เป็นหลักคำสอนของหัวใจที่จะพบในชิ้นส่วนมักจะทำให้เสียหายในทุกสิ่งที่ สำนักของพระฤาษีทั้งหลาย (Rishis)ได้เปิดสอน และคนที่สมบูรณ์แบบอื่น ๆ บรรลุนั้นมีรูปแบบนับพัน แต่ยังเป็นรูปแบบที่ไม่มีที่สิ้นสุดหรือยังไม่บรรลุความเป็นพระอรหันต์ได้
พระพุทธเจ้าทรงเปิดเผยมากเกินไปหรือไม่? นี่เป็นประเพณีไสยศาสตร์และมีคำแนะนำในพระคัมภีร์ดั้งเดิมเพื่อสนับสนุนคำกล่าวนี้( Did the Buddha reveal too much ? This is the occult-tradition, and there are hints in the orthodox Scriptures to support it.).
................................
ขอขอบคุณเจ้าของความคิดนี้ ด้วยความปรารถนาดี.
