โอกาสที่ 2 คงไม่ใช่จุดเริ่มต้น แต่อาจเป็นจุดยืนไปชั่วนิรันดร์

1 st Chance
          นานมาแล้ว ครั้งฉันยังเป็นนักศึกษา ฉันมักจะร่วมค่ายอาสาสอนเด็กบนพื้นที่สูงและกันดาร ฉันก็เพียงชอบสนุกไปตามกิจกรรมต่าง ๆ ซึ่งยังไม่ได้คิดฝันถึงอนาคตด้านการทำงานใด ๆ วันหนึ่ง มีโอกาสไปดูหมอขอถามชะตา ลายมือก็เผยออกมาว่าจะได้เป็น "ครู" จากนาทีนั้นก็ยังไม่ได้คิดอะไร ไม่คิดว่าลายมือจะกำหนดชีวิตเรามากนัก แต่แล้วภาคเรียนแห่งการฝึกงานก็มาถึง ฉันเลือกฝึกงานหน่วยงานที่ใกล้ภูมิลำเนาและที่คุ้นเคย นั่นคือโรงเรียนเอกชนแห่งหนึ่งในอำเภอไชยปราการ และนั้นคือจุดเริ่มต้นของการเป็น "ครูอาชีพ" ด้วยการหล่อหลอมจากการทำกิจกรรมและประสบการณ์ฝึกงานที่ลุล่วงด้วยดี ฉันตัดสินใจสมัครเป็นครู ณ โรงเรียนเดิมนี้  ระยะเวลาผ่านไปได้ 3 ปี ฉันกลับเบื่องานประจำและมีความฝันครั้งใหม่ที่ไม่ใกล้เคียงกับการเป็นลูกจ้างเลย ฉันจึงตัดสินใจลาออกโดยปราศจากการปรึกษาใครแม้แต่คนในครอบครัว 

2 nd Chance
          ในช่วงเวลาเพียงไม่ถึงปี  ก็เกิดเริ่มสั่นคลอนทางความคิด ความตื่นเต้นกับฝันครั้งใหม่ลดลง สุดท้ายความมั่นใจที่แสนดื้อดึงก็ปรากฏรอยร้าว เพราะทางบ้านไม่เห็นด้วยกับสิ่งฉันมาทำตั้งแต่แรกเริ่ม รบเร้าให้กลับไปเป็นครูอยู่ท่าเดียว ซึ่งบุคคลที่อยากให้ฉันไปทำงานประจำเพราะคิดว่ามีความมั่นคง ก็คือ ยาย  ท่านทำทุกวิถีทาง ทุกคำพูด ทุกแผนการ จนฉันต้องคิดเปลี่ยนใจกลับมา  แล้วพรหมลิขิตก็ตวัดปากกาอีกครั้ง โรงเรียนเอกชนใกล้บ้านอีกแห่ง เปิดรับครูภาษาไทย แต่ฉันกลับรีบแนะนำให้เพื่อนในสาขามาสมัคร ฉันมาส่งเธอสัมภาษณ์ โรงเรียนรับเธอ แต่เธอกลับไม่มา สุดท้าย ฉันก็แวบคิดขึ้นมาจากเสียงวิ่งเล่นของเด็กนักเรียน ว่า "ฉันก็ยังคิดถึงการสอนนักเรียนนะ"  "การอยู่ใกล้เด็กประถมฯ มันเติมพลังไฟแห่งครูได้นี่นา" "คุณสมบัติของฉันก็พร้อมอยู่แล้ว" ฉันจึงขอรับงานแทนเพื่อน และแล้วฉันตัดสินใจใหม่แต่ซ้ำรอยเดิม ฉันรับโอกาสครั้งที่ 2 โอกาสของวันนั้นที่ทำให้ฉันเป็นครูอีกครั้ง และจะเป็นครั้งที่ถาวรไม่ออกเส้นทางอีกตลอดไป (6 ปี ในการเป็น "ครูเล็ก" ที่นักเรียนรัก เป็นคำตอบที่ชัดเจน ว่าอาชีพคู่ควรและลงตัวที่สุดแล้ว)