i love my pet

มันเป็นเวลานานมากแล้ว ที่บ้านของฉันไม่เคยเงียบเหงาเพราะมีสัตว์เลี้ยง...

ฉันไม่รู้ว่าการมีสัตว์เลี้ยงตัวแรกเริ่มขึ้นตั้งแต่เมื่อไหร่ อาจจะเป็นเมื่อตอนที่คุณแม่ของฉันยังเด็ก ตอนที่คุณแม่ของฉันโต ตอนที่มีพี่คนแรก พี่คนที่สอง แต่เริ่มมีขึ้นก่อนที่จะมีฉันแน่ๆ เพราะในความทรงจำนั้นตั้งแต่เกิดหรือจำความได้ภายในบ้างของฉันก็มีสัตว์เลี้ยงวนเวียนอยู่อย่างนั้นตลอดไม่เคยว่างเลยสักช่วง สัตว์เลี้ยงตัวแรกที่ฉันสามารถจำได้คือสุขนัข ไม่แน่ใจว่าเป็นสุนัขพันธ์อะไร จำไม่ได้แม้แต่ชื่อของมันด้วยซ้ำ แต่รู้ว่าว่ามันเคยอยู่ที่บ้านก็เท่านั้น หลังจากนั้นไม่นานที่บ้านก็เริ่มรับสุนัขตัวใหม่เข้ามา สุนัขตัวนี้เป็นสุนัขพันธุ์ไทยที่ตัวเตี้ยมากๆในความคิดของฉัน ไม่เคยเห็นสุนัขที่ไหนมีลักษณะทางกายภาพแบบนี้มาก่อน มันทั้งตัวเตี้ยและอ้วนป้อม มันกินจุแต่ก็มีมารยาท สุนัขตัวนั้นชื่อว่า "มาม่า" นอกจากมาม่าแล้วยังมีแมวอีก 3 ตัวที่คนที่บ้านของฉันรับมาเลี้ยงไว้ แมวทั้งสามตัวเป็นพันธุ์วิเชียรมาศที่มีชื่อว่า "ภูเขา"  "ดอย" และ"กาแฟ" ภูเขาเป็นตัวผู้และดอยเป็นตัวเมีย ทั้งคู่มีนิสัยร่าเริงและแน่นอนว่ามันต้องมีมารยาท สัตว์เลี้ยงที่บ้านของฉันทุกตัวไม่เคยมีนิสัยดุร้ายและไล่กัดใคร เพราะเราเลี้ยงมันด้วยความรักและความเอาใจใส่ แต่หลังจากนั้น 2-3 ปี ภูเขาได้หายไปในฤดูติดสัตว์ เราตามหามันไม่เจอและมันไม่ยอมกลับมาที่บ้าน ต่อมาเป็นดอยที่หายไปและกาแฟที่มีแผลกลับมาที่บ้านหลังจากการต่อสู้ในช่วงเดียวกัน ที่บ้านของฉันเศร้ากันมากที่มันบาดเจ็บ พยายามหาทางรักษาแต่ก่อนที่จะหายดีมันก็เที่ยวเล่นหายไปอีกตัวเช่นเดียวกับมาม่าที่เสียไปเพราะอายุมาก และสุดท้ายที่บ้านของฉันก็เงียบเหงา แต่หลังจากนั้นไม่นานก็ได้รับสุนัขพันธุ์พุดเดิ้ลทอยมีอีก 2 ตัว มีชื่อว่า "ถุงเงิน" และ "ถุงทอง" ถุงทองเป็นตัวผู้ขนสีครีมและถุงเงินเป็นตัวเมียขนสีขาว ทั้งคู่อยู่กับฉันมาตั้งแต่ฉันยังเรียนประถม 6 เป็นสัตว์เลี้ยงที่ฉันผูกพันธ์ด้วยมากที่สุดเพราะเป็นคนเลี้ยงตั้งแต่ให้นมและเริ่มกินอาหารได้ ถุงทองมีนิสัยเรียบร้อยแต่ก็ห้ามเหมือนเด็กผู้ชาย ถุงเงินมีนิสัยชอบอ้อนแล้วก็ร่าเริงเหมือนเด็กผู้หญิง ทั้งคู่ถูกเลี้ยงไว้แค่ในบ้านเพราะกลัวจะถูกโดนสุนัขใหญ่รังแก แต่มันก็ชอบแอบเปิดประตูไปเล่นนอกบ้านให้ตัวเลอะบ่อยๆ เราอยู่ด้วยกันมานานจนวันหนึ่งตอนที่ฉันเรียนอยู่มัธยม 6 ถุงเงินจากไปหลังจากที่ป่วยมาร่วมอาทิตย์และช็อกหลังจากพาไปหาคุณหมอ วันนั้นเป็นวันที่ฉันร้องไห้หนักที่สุดตั้งแต่เกิดมา ถึงแม้ว่าจะทำเหมือนไม่สนใจมันแต่ก็รักมันมากๆจริงๆ ผ่านไปนานที่บ้านของฉันมีแค่ถุงทองเท่านั้น จนเมื่อช่วง 4-5 เดือนที่ผ่านมา มีแมวจรจัดมาแถวบ้าน แม่ของฉันจึงให้อาหารมันเพราะสงสารหลังจากนั้นจึงเลี้ยงมันไว้จนมันมีลูกชายและลูกสาว แมวอยู่ร่วมกันได้ดีกับถุงทอง หากว่ามันไม่ถูกรบกวน ที่บ้านของฉันมีอาหารแมวถุงใหญ่เพื่อแมวตัวใหม่ทุกตัว และข้าวต้มเพื่อถุงทองที่ฟังใช้เคี้ยวของแข็งไม่ได้อีกต่อไปเพราะความแก่ตัว ทุกวันนี้ฉันมีความสุขมากๆกับสัตว์เลี้ยงที่บ้าน รอยคอยที่จะได้กลับไปพบมันเสมอและได้แต่หวังว่ามันจะสบายดีไม่เจ็บป่วย ฉันหวังดีต่อมันทุกตัวเหมือนที่หวังดีต่อคนในครอบครัว ฉันรักสัตว์เลี้ยงของฉันมากๆ

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน first time in cei with my besties



ความเห็น (0)