วัยเด็กของผมและใครหลายๆคน

การกลั่นแกล้งเล็กๆน้อยๆสำหรับเรา แต่อาจจะเป็นปัญหากับคนอื่นถึงขั้นเสียชีวิต

          ในวัยเด็กของทุกคน ผมชื่อว่าหลายคนคงจะมีความสุขกับการใช้ชีวิตไปกับผองเพื่อน ได้โลดเล่นอะไรต่างๆกับเพื่อนด้วยรอยยิ้ม แต่สิ่งนั้นเหล่าอาจจะไม่เกิดขึ้นกับวัยเด็กของใครหลายๆคน รวมถึงตัวผมเองด้วย 

          ในธรรมชาติของสังคมไทย จะเต็มไปด้วย การกลั่นแกล้ง(Bully)ต่างๆนาๆ ไม่ว่าจะเป็น การโดนล้อปมด้อย การโดนรังแกจากคนหมู่มาก ขู่รีดไถเงิน หรือแม้กระทั่งการทำร้ายร่างกาย ทุกอย่างที่กล่าวมานั้น มันดูร้ายแรงมากใช่มั้ยล่ะครับ แต่คุณจะเชื่อผมหรือเปล่าว่าที่ผมกล่าวมาข้างต้น มันคือการกระทำของเด็กที่อายุต่ำกว่า10ขวบ ใช่ครับ การกระทำต่างๆที่ได้พูดไปข้างต้น คือการกระทำของเด็กที่อายุไม่เกิน10ขวบ บางรายอาจจะต่ำกว่า7ขวบด้วยซ้ำ พฤติกรรมแบบนี้ มีมาตั้งแต่สมัยโบราณ ไม่มีการพัฒนาหรือวิธีการลดปัญหาเหล่านี้อย่างเด็ดชาด ปัจจุบันมีการให้สิทธิแก่เด็ก ห้ามครูตีหรือว่ากล่าวนักเรียน ปัญหาเหล่านี้จึงยิ่งระบาด ผมก็เป็นหนึ่งในนั้นครับ หนึ่งในคนที่โดนกระทำ 

          เมื่อหลายสิบปีก่อน ผมเป็นเด็กที่ตัวอ้วน ทำอะไรก็โดนล้อ ผมยังจำได้ไม่มีวันลืม วันแรกที่ก้าวเข้าสู่รั้วโรงเรียนประถม ผมต้องไปยืนหน้าห้องเพื่อแนะนำตัว เพื่อนๆคนอื่นก็ต้องทำเช่นกัน แต่ทว่า ผมโดนเพื่อนในห้องล้อว่า “ไออ้วน” จากนั้นเพื่อนคนอื่นก็เริ่มล้อตาม สิ่งที่คิดได้คือจะขอให้ครูช่วย แต่ครูไม่สามารถทำอะไรเด็กเหล่านั้นได้เพียงเพราะแค่ว่า “เขายังเด็ก เขาทำไปก็เพราะสนุก เล่นกันเอง” คำพูดนี้ผมได้ยินเต็มหูในวันที่ผู้ปกครองของมาพบครูเพื่อฟ้องว่ามีเด็กในห้องรังแกผม แต่ไม่มีใครถามผมเลยว่า ผมเล่นด้วยกันกับเขาไหม นี่เป็นแค่จุดเริ่มต้นของเรื่องราวทั้งหมดครับ 

          หลังจากเหตุการณ์นั้น ผมก็โดนแกล้งสารพัด ทั้งโดนใช้ทำการบ้านให้ แบกของ วิ่งซื้อของ ไถเงิน และต่างๆอีกมากมาย หลายคนคงตั้งคำถาม ทำไมม่สู้กลับ ทำไมไม่ฟ้องครู ถ้าคนที่ไม่เข้าใจความรู้สึกของผม แสดงว่าคุณไม่ได้อยู่ในจุดๆนั้นที่ผมรู้สึก หรือไม่ คุณก็เป็นคนหนึ่งในกลุ่มคนที่คอยแกล้งคนอื่น แล้วถ้าถามว่า ทำไมผมถึงต้องทำตาม สำหรับคำตอบในส่วนนี้ หลายๆคนที่เคยโดนแกล้งน่าจะเข้าใจกันดีเลยนะครับ จะมีการขู่ทำร้ายร่างกาย และมีการทำร้ายร่างกายจริงๆ ครูไม่สามารถช่วยผมได้ เพราะผมเคยฟ้องหลายครั้งแล้ว แล้วด้วยความที่ตัวผมเองไม่อยากให้ครอบครัวต้องมาเป็นห่วงกับตัวผมมาก ผมจึงขอเก็บมันไว้กับตัวเองมาตลอด ผมโดนรังแกแบบนี้อยู่ทุกวัน บางวันผมมีแผลกลับบ้าน ผมต้องโกหกพ่อแม่ว่าหกล้มเพื่อให้เขาสบายใจ ผมเชื่อว่าหลายๆคนอาจจะเคยเป็นแบบผม และหลายๆคนก็เข้าใจความรู้สึกของผู้ถูกกระทำ 

          จากประสบการณ์ยิบย่อยของผมนั้นจะเห็นได้ว่า ผมโดนรังแกตั้งแต่เด็ก ตั้งแต่วัยที่พวกผู้ใหญ่คิดว่า “ไม่รู้เรื่องรู้ราว” ผมอยากให้ทุกคนเลิกคิดว่าเด็กเป็นแค่เด็ก เพราะความคิดแบบนั้น อาจจะปล่อยปะละเลยก่อให้เกิดอาชญากรรมได้ หลายครั้งแล้วที่มีคนฆ่าตัวตายจากการโดนแกล้ง หลายครั้งแล้วที่มีการกลั่นแกล้งจนเกินกว่าเหตุ และยังมีหลายคนที่ต้องทุกข์ทรมานจากการโดนแกล้งโดนทำร้าย ปัญหาเหล่านี้ไม่มีทางหมดไปได้ถ้าพวกเรายังคิดว่าเด็กก็คือเด็ก หลายๆคนมักจะคิดว่าคนที่โดนรังแกเพราะเขาไม่สู้ สำหรับคุณ คุณสู้กลับแล้วคุณรอดถือว่าดีไป หรือบางคนที่เป็นฝ่ายแกล้งคนอื่นเลยไม่รับรู้ความรู้สึกนี้ แต่ว่าสิ่งเหล่านี้อาจจะเกิดขึ้นกับลูกของคุณหรือคนที่คุณรักก็ได้ 

          สุดท้ายนี้ ผมอยากให้ทุกคนคิดอีกทีว่า ปัญหาในสัยเด็กมันเป็นเรื่องเล็กจริงหรือเปล่า ควรจะปล่อยปะละเลยไปเหมือนแต่ก่อนดีไหม ผมไม่ได้บังคับ แต่ผมแค่อยากให้คิดถึงผลที่จะตามมาในอนาคตของประเทศไทยและสังคมของมนุษย์ว่าจะไปในทิศทางไหน ขอฝากข้อความไว้ให้คิดซักเล็กน้อย “การกลั่นแกล้งเล็กๆน้อยๆสำหรับเรา แต่อาจจะเป็นปัญหากับคนอื่นถึงขั้นเสียชีวิต”

บันทึกนี้เขียนที่ GotoKnow โดย  ใน วัยเด็กของทุกคน



ความเห็น (0)