ความรู้สึกดี ๆ นี้จะคงอยู่กับฉันแล้วสักวันหนึ่งฉันกหวังว่าฉันจะสามารถส่งต่อความรู้สึกนี้แก่ลูกศิษย์ของฉันในอนาคตได้บางไม่มากก็น้อย

ถึงอาจารย์ กิตตินันท์

                 บันทึกนี้สำหรับอาจารย์เป็นครั้งแรกที่เขียนบันทึกแล้วใช้เวลามากที่สุด ตั้งใจเขียนมากที่สุดเขียนแล้วลบมาหลายรอบมากไม่รู้จะเริ่มอย่างไรดีมีหลายสิ่งหลากหลายความรู้สึกเลยไม่รู้จะเขียนตรงไหนดีก่อน แต่มีหนึ่งเดียวที่อยากบอกกับอาจารย์ คือคำว่า ขอบคุณค่ะ 


                  ขอบคุณสำหรับความปารถนาดีที่มีให้ลูกศิษย์ เท่าที่อาจารย์คนหนึ่งจะทำได้ ขอบคุณที่ให้โอกาสที่จะได้บอกเล่าเรื่องราวทุกบันทึกล้วนมีความสำคัญมีเรื่องราวที่มีความหมายกับชีวิตฉัน กล่าวได้คือเรื่องราวที่ได้เขียนนั้นออกมาจากใจของฉันมันมีค่าสำหรับฉันคนอื่นอ่านแล้วเขาอาจจะไม่เข้าใใจทุกสิ่งที่ฉันเขียนลงไปแต่เวลาได้เขีนรเรื่องราวฉันมีความสุขและยิ้มไปกับเรื่องราวของตนเองเสมอ ในเวลาที่ท้อแท้ในเวลาที่เหนื่อยล้าฉันเกือบจะมองข้ามเรื่องราวดี ๆ เหล่านี้ขอบคุณที่ทำให้ฉแันได้ทบทวนเร่ืองราวขอบคุณที่ทำให้ฉันได้เตือนสติตัวเองขอบคุณที่ทำให้มีกำลังใจในการเรียนมากขึ้นขอบคุณที่เป็นตัวอย่างที่ดีขอบคุณที่ไม่เคยมองข้ามสิ่งเล็ก ๆ น้อย ๆ ขอบคุณรอยปากกาสีชมพูที่ทำให้ฉันได้เห็นข้อบกพร่องของตนเองขอบคุณที่ใส่ใจกับลูกศิษย์ทุก ๆ คนทำให้รู้ว่าคนไม่เก่งอย่างฉันก็มีตัวตนในห้องเรียน ขอบคุณที่เข้ามาเปลี่ยนแปลงทัศนคติไปในทางที่ดี 

                  การเขียนครั้งนี้มีคำว่าขอบคุณเยอะเกินไปไหม บอกไปตามความเป็นจริงก็เยอะนะแต่ฉันรู้แบบั้นออกมาจากใจจริงแล้วเมื่อเทียบกับสิ่งที่ได้รับตลอดเทอมยังรู้สึกว่าน้อยไป ความรู้สึกดี ๆ นี้จะคงอยู่กับฉันแล้วสักวันหนึ่งฉันกหวังว่าฉันจะสามารถส่งต่อความรู้สึกนี้แก่ลูกศิษย์ของฉันในอนาคตได้บางไม่มากก็น้อย



                                             สุดท้ายนี้ก็อยากจะบอกว่า รักและเคารพเสมอค่ะ