จากที่ผมทำงานในระบบราชการ ได้เห็นระบบการพัฒนาที่แทบจะเรียกว่าเป็นปกติของระบบราชการ ก็คือ
การสร้างโครงสร้างของระบบราชการ แล้วก็นำคนที่พอจะมีอยู่ในระบบเข้าไปพัฒนา หรือ
สร้างเป็นองค์กรขึ้นมา
หรือ
ในทางกลับกันก็จะมีคนกลุ่มหนึ่งที่มีแนวคิดในการทำงานบางเรื่อง แล้วก็สร้างโครงสร้างขึ้นมาเพื่อการทำงาน
ถ้าลักษณะเช่นนี้ โดยธรรมชาติก็เหมือนกับการที่หอยอยู่ในเปลือกหอย ก็เป็นปกติ ธรรมดา ไม่มีประเด็นปัญหาอะไร
แต่ว่าในกรณีที่
-
คนหนึ่งเป็นคนสร้าง
-
แล้วอีกคนหนึ่งเป็นคนทำ หรือว่าคนทำ ไปหาที่อยู่ ที่เขามีเขาสร้างไว้แล้ว
อันนี้ลักษณะจะแตกต่างกับ ลักษณะเต่าอยู่ในกะดอง หรือว่าหอยอยู่ในเปลือกของตนเอง แต่กลับกลายเป็นว่า เสมือนปูเสฉวน ที่ไปหาเปลือกหอยมาอยู่
ปูเสฉวน โดยธรรมชาติ จะอยู่ตามขนาดเปลือกหอย ตามขนาดตัวของตัวเอง ที่พอจะประคับประคองให้ปูเสฉวนกับเปลือกหอยไปด้วยกันได้อย่างสอดคล้องกัน
แต่ในหลายกรณี บางที
-
ตัวปูเสฉวนเองไปอยู่ในกระดองที่มันใหญ่กว่าเดิม ใหญ่กว่าตัวเองมากๆ เช่น ปูเสฉวนตัวเล็ก ๆ ไปอยู่ในกระดองเต่า
ถ้ากระดองเต่านั้น เกิดจากเต่าตัวเล็กๆ ก็ยังพอมีน้ำหนักไม่มากนักก็พอจะแบกพากันไปได้ไหว
แต่ถ้าในกรณีที่กระดองเต่าขนาดใหญ่ ไม่ว่าจะเป็นเต่าตะนุ เต่าทะเล หรือเต่าอะไรก็ได้ ที่มีกระดองขนาดใหญ่ แล้วปูเสฉวนเข้าไปอยู่ จะเป็นอย่างไร.........
คำตอบก็คือ
-
พากันไปไหนไม่รอด
-
จะทิ้งออกไปจากกระดอง ตัวเองก็จะหาที่อยู่ใหม่ดีดีอีกไม่ได้
-
จะอยู่ไปก็พากระดองเต่าไปไหนไม่ได้เหมือนกัน
-
จะไปหากระดองใหม่ หรือจะไปหาเปลือกใหม่ บางทีก็ไม่กล้าไป ด้วยเหตุผลกลใดก็แล้วแต่ครับ
นี่แหล่ะครับ วิบากกรรมของการที่ปูเสฉวนอยู่ในกระดองเต่าครับ...
แล้วเราจะขับเคลื่อนกันอย่างไรครับ! ....
มันก็มีทางเลือกหลาย ๆ ทางครับ
-
ทางเลือกที่หนึ่ง พยายามหาปูเสฉวนหลายๆ ตัวมาอยู่ในกระดองเต่า
-
จะได้ช่วยกันแบก ช่วยกันหาม ทำให้กระดองเต่าตัวนั้นขับเคลื่อนไปได้
-
หรือพัฒนาตัวเองให้ใหญ่ขึ้น พัฒนาตัวเองให้เข้มแข็ง เช่นกระบวนการจัดการความรู้นี่แหล่ะครับ
-
ที่จะทำให้เราสามารถนำพา หรือแบกหามกระดองเต่าไปได้
หรือจะใช้ทางเลือกทั้ง 2 วิธี
- หรือจะเปลี่ยนกระดองซะเลย ไม่อยู่แล้ว ไปอยู่ในเปลือกหอยที่เหมาะสม นี่ก็เป็นทางเลือกธรรมโดยธรรมชาติของระบบปูเสฉวน ครับ
แต่ ในระบบราชการ
-
เมื่อสร้างโครงสร้างมาแล้วก็ต้องมีคนทำ ทิ้งก็ไม่ได้
-
คนทำเมื่อรับปากว่าจะทำก็ต้องทำให้ได้ ถูลู่ถูกัง ครับ
นี่ล่ะวิบากกรรมของระบบราชการ
เราจะทำอย่างไรกันดีครับ ที่จะทำให้
-
ปูเสฉวนกับกระดองเต่าอยู่ด้วยกันได้นะครับ..ก็สาหัสอยู่นะครับ
- เพราะว่าโดยธรรมชาติปูเสฉวนนั้น ต้องอยู่กับเปลือกหอย ไม่ใช่อยู่กับกระดองเต่า
ครับ ฝากช่วยกันคิดนะครับ
- สำหรับใครที่ชอบสร้างกระดองเต่าให้ปูเสฉวนอยู่
- และคนที่เป็นปูเสฉวนที่อาสาจะไปอยู่กระดองเต่าครับ
- คิดทั้งสองทางนะครับ
ถ้าคิดได้ ทำได้อย่างไร ช่วยแจ้งมาด้วยนะครับ ว่า
ชาติหนึ่งฉันท์ใด ที่ท่านจะคิดใหม่ ทำใหม่ได้
ท่านจะทำอย่างไร ครับ......
ขอบคุณมากครับ……..
สวัสดีค่ะ ครูอ้อยเป็นปูเสฉวน ไม่ขออยู่ในกระดองเต่า ไม่อาว ไม่อาว เอ…เลือกได้ไหมนี่ ท่านเขียนได้ดีมากค่ะ เยี่ยม เป็นบันทึกที่เยี่ยม
ขอบคุณค่ะ
เปรียบเทียบได้เข้าใจมากครับ เห็นภาพมากขึ้นกับคำว่าระบบราชการ
ครูอ้อยยังไงก็หนีไม่ได้ครับ เพียงแต่จะทำอย่างไรเท่านั้น
เอาง่ายๆ ในกระทรวง สำนักงาน กรม และหน่วยงานต่างๆ ที่ทำงานมีปัญหา ทำได้ไม่เต็มกรอบความรับผิดชอบ
บอกว่า
โอ้ย ผมรับผิดชอบตั้ง ๑๙ จังหวัด ผมดูแลไม่ทั่วหรอก
แต่ตอนขอขึ้นตำแหน่ง ไม่เห็นอ้างอย่างนี้เลย
สรุปสั้นๆ
ตอนนี้ มีปูเสฉวนที่พิกลพิการทั้งทางความคิด และความสามรถบางตัว ยังจะอาสาใปแบกกระดองเต่าอยู่
น่าสงสาร แกมสมเพท ครับ
และผมก็เลือกเปลี่ยนกระดองครับ… วันนี้ปูเสฉวนตัวน้อยๆคิดไม่ผิด ได้กระดองใหม่ที่สุขสบาย และสิ่งแวดล้อมที่ดีๆ
อีกนิดครับอาจารย์...
Neo counter และ ลูกเล่นบางส่วน ที่ต้องใช้ทรัพยากรเครื่องมากๆ ทำให้ผมโหลดหน้าบันทึกอาจารย์ยาก มากครับ
เรียนมา ฝากอาจารย์พิจารณา
คุณ จตุพร
คุณเป็นคนที่เก่งที่ทำได้ หลายคน ทำไม่ได้ หรือพยายามจะไม่ทำ
สงสารประเทศครับ
ขอโทษตรับ
ใช้ลูกเล่นเพลิน กำลังจะเอา slide ออกอันหนึ่ง แล้วลองดูอีกทีนะครับ
จะยากอะไรละอาจารย์
กระดองเต่ามันใหญ่ ก็ยกครอบครัว
(เข้าไปทั้งตระกูล) เสฉวนนั่นปหละ
ไปยึดหัวหาดเลยสิครับ
อยู่รวมกันมันในกระดองนั่นแหล่ะ อบอุ่นจะตาย
จะได้เป็นนวัตกรรมใหม่ของเชื้อชาติปูเสฉวน
แล้วควรปักป้ายด้วยว่า
เขตเสรีเสฉวน ใครจะมาต้องรับบัตรคิว
ขอบคุณครับครูบา
ครูบาไม่มองด้านหาเต่ามาอยู่แทนปูเสฉวนหรือครับ
ปูเสฉวนจะได้อ้างไม่ได้อีกต่อไป ว่า ข้าเป็นคนแบกกระดองเต่าอยู่นะ
อาจารย์แสวงที่เคารพ
จะสร้างกระดองเต่าให้ปูเสฉวนอยู่ หรือเป็นปูเสฉวนอพยพไปอยู่กระดองเต่าคงไม่เหมาะ เพราะทุกสิ่งย่อมมีสิ่งที่เหมาะสมกับตัวเองเฉพาะอย่าง หรือให้พอเหมาะพอควรและพอเพียง
ผู้มีส่วนเกี่ยวข้องกับกระดองเต่า หรือปูเสฉวน ต้องคำนึงถึงความเป็นจริง อย่าทำอะไรที่เกินตัว เกินจริง แล้วปูเสฉวนก็จะเติบโตไปได้เรื่อย ๆ จนสามารถไปอยู่ในเปลือกหอยขนาดใหญ่ได้ไม่เทอะทะโหลงเหลงให้อายใคร
เรื่องจริงมีอยู่ว่า ....
ขอบคุณครับ อาจารย์พินิจ ที่ให้กำลังใจ
ผมเชื่อว่า วันหนึ่งเราจะมีปูเสฉวนจำนวนมากพอที่จะมาช่วยขยับกระดองเต่าให้เคลื่อนไปได้ แต่เราก็จะต้องกระตุ้นปูเสฉวนทั้งหลายให้ตื่นจากการนอนหลับอย่างสบาย ไม่ต้องทำอะไรก็ได้รับเงินเดือนทุกเดือน มามีความรับผิดชอบต่อสังคมและประเทศชาติ
นี่คือความฝันของผมครับ
ขอบคุณที่อาจารย์มาร่วมกระบวนการ วันหนึ่งผมเชื่อว่า เราคงจะขับเคลื่อนอะไรได้ แม้ชีวิตผมจะสิ้นไปผมก็เชื่อว่า ความพยายามของเราวันนี้คงจะไม่สิ้นไปด้วย
นี่คือ ความฝันของผมอีกแล้วครับ..ตามเพลง "ความฝันอันสูงสุด" ที่อยู่ข้างกล่องด้านขวามือนี่แหล่ะครับ..และผมขอให้ครอบครัวและญาติพี่น้องผมเปิดเพลงนี้ในวันที่เผาศพผมครับ...